Cold Skin (La Pell Freda) (Cold Skin)

"Wie ook met monsters vecht zorgt ervoor dat hij zelf een monster wordt.

Als je lange tijd in de afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou."

Friedrich Nietzsche.

We zijn nooit ver weg van hen die we haten.

Precies om die reden...

komen we nooit echt dichtbij diegene van wie we houden.

Een vreselijk feit.

Ik kende het al goed toen ik inscheepte.

Maar sommige waarheden verdienen onze aandacht...

anderen kunnen beter met rust gelaten worden.

We zijn 67 dagen geleden uitgevaren.

September, 1914.

Lucifers zijn net zo nutteloos als tepels voor een stier op het dek.

Dank je.

Daar is je eiland. Wil je kijken?

Voor wat ben je op de vlucht?

Dat was de eerste vraag die ze mij stelde toen ik besloot te gaan varen.

Maak klaar om het anker te gooien.

Dat is werk voor één man niet met z'n tweeën.

Rusty, waarom luister je niet? Wees voorzichtig maak het niet nat.

Voorzichtig daarmee. - Gooi niet alles op de grond.

Haal dat touw binnen.

Kom op. Pak anders een touw.

Geen vogels.

Ook geen meteoroloog om je te verwelkomen.

Kapitein, waar zetten we de spullen van Officier Aaron Winds?

Hier binnen.

Laat de anderen de rest halen. - Nee, laat maar zitten.

Met alle respect, ik ben verantwoordelijk voor uw veilige reis...

en dit is niet bepaald geruststellend. - U hebt al voorzien in een dergelijke reis.

Het was een vriendelijk gebaar dat de kapitein me begeleide op het land.

Hij was het niet verplicht.

Maar gedurende de reis kregen we begrip voor elkaar...

wat soms gebeurd tussen mannen van verschillende generaties.

De kapitein behandelde me altijd met de hoffelijkheid van een beul.

Als hij iets voor me kon doen...

deed hij het.

Gruner bezit deze fontein.

Jongens, ga terug naar de boot.

Is daar iemand? Maak open?

Kun je me horen?

Hallo.

Hallo?

Hé, wakker worden?

Water, paddenkop.

Word wakker.

Vuurtorenwachter...

We vervangen de meteoroloog, Aldor Vigeland.

Kun je vertellen waar hij is?

Ik vroeg waar de meteoroloog is.

Luister, ik ben kapitein van een schip op doorreis....

ik heb koers gewijzigd om hem hier te brengen en zijn voorganger mee te nemen.

Nou, waar is...? - Tyfus.

Is hij dood? - Heb je tabak?

Wodka?

Waar zijn de overblijfselen.

In hemelsnaam, zeg wat?

Hij ging er op uit en ik heb hem nooit meer gezien.

Hoe kan dat? Het is een eiland.

Hoever weg kan hij zijn?

Een stukje zwemmen.

Hoe heet je?

Gruner.

Hou je van Frazer?

Dat boek is niet van mij.

Heb jij wat tabak?

Niet bij me, nee.

Meneer Gruner.

Kapitein?

Ik stel uw bezorgdheid op prijs maar ik ga niet terug.

Pak aan.

Verwar geen koppigheid met stommiteit. - Ik red me wel.

Bedankt voor alles.

Eet goed.

Werk hard.

Blijf bezig.

Behouden vaart.

Ik volg de zee.

Ik zou gaan leven in een soort eenzame ballingschap...

gedurende twaalf maanden. Ver van de beschaving...

met monotoon en onbelangrijk werk.

Om nauwkeurig naar de windrichtingen te kijken.

Opvolger van de Oostenrijkse troon vermoord.

De moord op aartshertog Franz Ferdinand en zijn vrouw.

Meteoroloog Aldor Vigeland. Logboek van het jaar 1913...

De marine van Groot Brittannië en Verenigd Koninkrijk.

Mw. Vigeland. April 1908 Liefde, liefde, liefde.

Darwin heeft het mis.

Mr. Gruner.

Mr. Gruner, als dit u idee is van een inwijd...

Maak de deur open.

Laat me naar binnen.

Gruner!

Wilt u me binnenlaten? - Je had op de boot moeten blijven.

Als ik bang word om te sterven...

voordat mijn pen m'n hersenspinsels heeft opgeschreven.

Voordat hoge stapels boeken en broodpitmeel...

zich opstapelen als rijpe graan in de schuur.

Als ik de nachtelijke sterrenhemel aanschouw...

zijn het grote vage symbolen van een grootse liefde.

En mag ik nog niet in hun schaduw staan met alle spullen van de gulle gever.

En als ik me een puur en eerlijk wezen voel...

zal ik nooit meer op je zal neerkijken...

nooit zal ik genieten van de betoverende kracht van blinde liefde...

dan, op de rand van de wereld zal ik me alleen voelen...

en denken dat liefde en faam verdwijnt in de leegte.

Mijn lieve God.

Nee!

Niet schieten. - Doe je geweer omlaag.

Doe omlaag.

Achteruit.

Achteruit.

Wat wil je? - Moet ik het soms spellen?

Zei je dat je tabak had?

Ja. - Koffie?

Ja. - Wodka?

Jenever.

En munitie.

Kaliber?

Er is nog veel meer.

Ze is ongevaarlijk. - Ongevaarlijk?

Kom hier.

Kom maar.

Brave meid. Rustig.

Zie je?

Ik denk dat ik jou, vriend noem.

Je bent gebeten.

Verbrand.

Hoeveel heb je er doodgemaakt? - Weet ik niet.

De vorige meteoroloog...

Het was geen tyfus.

Je hebt hem aan zijn lot overgelaten zoals mij.

Dat is net zo erg als moord. - We moeten gaan.

Schiet op.

Pijn weg?

Hoe lang was ik bewusteloos? - Een dag of twee, denk ik.

Je hebt in je broek gepist.

Duizend achthonderdtweeënzestig.

Dat is nog eens een arsenaal.

Wat doet het?

Stom ding. Het denkt dat spullen wegdrijven.

Kun je spreken met de beesten? - Niet spreken, commanderen.

Probeert het niet te ontsnappen. - Honden verlaten zelfs de gemeenste bazen.

Het is ongelooflijk.

Ik had niet kunnen bedenken dat zulke dingen konden bestaan.

Wat wij weten is een klein eiland in de oceaan van het onbekende.

Ik weet dat er atollen zijn waar unieke vissoorten voorkomen...

die zich geheel onafhankelijk hebben ontwikkeld.

Overblijfselen van soorten die geïsoleerd overleeft hebben...

vastzittend in een soort evolutionaire patstelling.

Misschien zijn die beesten zoiets en niet bepaald, menselijk...

of amfibie, reptiel of vis.

Ze is niet zoals de anderen, of wel?

Deze bijt niet, dat is alles.

Hoe zit het met dat litteken op je schouder?

Dat was één keer, de enige keer. Ze heeft haar lesje geleerd.

Onthoud...

het is de drank en stille zee dat mensen verdrinkt.

Ik heb het mechanisme aangepast om de kust te verlichten.

Zover ik weet kunnen we het zo controleren zoals bij alle inferieure beesten.

Ze vermijden licht, menselijk en Goddelijk.

Demonen van Atlantis. - Ik geloof wat ik zie.

Eén ding begrijp ik nog niet.

Dat jij had kunnen ontsnappen met de boot waarmee ik aankwam.

Ontsnappen? Waarheen? - Naar de beschaafde wereld.

Mooie plek, die beschaafde wereld van jou.

Heb je die daarom opgegeven?

Hier ben ik de meester van mijn eigen lot wat er ook gebeurd.

Je mag 'm houden. Ik waarschuw het eerste schip dat voorbij komt.

Echt? Dit eiland ligt niet langs een vaarroute...

het volgende schip heeft je vervanger. - Kom op, een vuurtoren is voor schepen.

Ze worden ook gebouwd om geld van de zeemacht weg te sluizen.

Je moet je emmer leeggooien voordat je hem weer kan vullen.

Het is de tweede keer in één week dat ik mijn leven moet aanpassen.

Al mijn bezittingen zijn verbrand.

Ik heb niets meer van de persoon die ik was.

Op deze afgelegen plek in de wereld krijg ik het gevoel van een onherstelbaar verlies.

Ik weet niet of het uit een verlangen naar beschaving komt...

paniek van een gevangene is...

of gewoon angst.

Niet doen. Niet opeten.

Het is niet eetbaar.

Het is een kaa...

Vriend, pak je geweer.

Schiet niet voor ze bij de toren zijn en verspil geen kogels aan hun gewonden.

Als ze genoeg aas hebben verslinden ze elkaar.

Ik zie helemaal niets.

Je leert wel waar je naar moet kijken.

Schiet op.

Schieten, man. Gebruik je geweer.

Kom op, schieten.

Niemand is een eiland.

Of schip.

Gruner is een eiland.

Gruner heeft geen dood gewicht nodig.

Ongeacht hoeveel chocolade en koffie het lieveheersbeestje heeft gebracht.

Ga wat water halen.

Eén laatste kans.

Vast.

Vasthouden.