My Demon (마이데몬)

โดโดฮี

- เรา… - เรามาแต่งต้นคริสต์มาส

ให้เสร็จวันนี้ดีไหม

ต้องจองเซตคู่รัก ที่เราอดกินคราวก่อนซะแล้ว

ถ้าจองเต็มแล้วจะทำไงดีเนี่ย

ในวันคริสต์มาส

เราคงจะอยู่ด้วยกันไม่ได้

โดโดฮี

เอาชีวิตรอด

จากนรกซะนะ

จองกูวอน

จองกูวอน

ในเดือนตุลาคมที่ลมเย็นๆ เริ่มพัดผ่าน

และฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเริ่มต้นขึ้น

ใต้ดินก็เริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว

แต่นั่นก็หมายความว่าในขณะที่ดอกพ็อดกด บานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิ

ที่ใต้ดินก็เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วเช่นกัน

บางที แม้แต่ในช่วงเวลา ที่เรามีความสุขร่วมกัน

การจากลาระหว่างเรา

ก็อาจจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

(ตอน 15 จุดจบของโชคชะตา)

ค่ะ

ฉันเลื่อนกำหนดการช่วงเช้า ไปเป็นช่วงบ่ายหมดแล้วค่ะ

ขอบคุณนะคะ

คุยกับอัยการเสร็จแล้ว ฉันจะตรงกลับไปเลยค่ะ

ไปคนเดียวจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ

พาทนายไปด้วยก็ยังดีนะคะ

ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ

คุณอัยการครับ

สวัสดีค่ะ

ท่านประธานโดโดฮี

ได้เจอกันอีกแล้วนะครับ

ผมจะเต็มที่กับคุณ

ให้เหมือนชื่อผม

คุณคงจำได้อยู่แล้วแหละ

นึกไม่ถึงเลยนะคะ ว่าอัยการชเวจะเป็นผู้รับผิดชอบคดี

นั่นน่ะสิครับ

โชคชะตาเล่นตลกอะไรอีกล่ะเนี่ย

เชิญนั่งครับ

ผ่านมาตั้งหนึ่งสัปดาห์แล้วนะครับ

ที่ผู้ต้องสงสัยโนซอกมิน กระโดดลงแม่น้ำฮัน

ยังไม่พบร่างเขาใช่ไหมคะ

ครับ

ถ้าเจอร่างแล้ว การสืบสวนจะจบลงเลยไหมคะ

ในกรณีที่ผู้ต้องสงสัยเสียชีวิต

โดยปกติแล้วคดีจะถูกปิดลง เพราะไม่มีสิทธิ์ดำเนินคดีครับ

เท่าที่ผมได้ยินมา

ท่านประธานโดโดฮี ขอให้มีการสืบสวนที่โปร่งใส

ยังมีบางอย่างที่ไม่ชัดเจน เกี่ยวกับการตายของท่านประธานใหญ่จูน่ะค่ะ

ในเมื่อไม่มีทางได้ยินคำสารภาพ จากโนซอกมินแล้ว

ฉันเลยอยากรู้ความจริงจากการสืบสวนค่ะ

เพราะแบบนี้ไง…

คุณถึงต้องมีอัยการที่เก่งกาจแบบผม

อุ๊ย โทษที

ผมจะขุดความชั่วร้ายที่โนซอกมินทำไว้ แล้วแฉให้คนทั้งโลกรู้

และจะไม่ให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีกในประเทศเกาหลี

ผมจะรับผิดชอบสืบสวนเรื่องนี้ แบบถึงไหนถึงกัน

ด้วยทุกวิถีทางเลยครับ

- ค่ะ - ไหนๆ ก็ได้กลับมาเจอกัน

- มาเซลฟี่ด้วยกันสักรูป - คะ

- ไม่เป็นไรใช่ไหม - ค่ะ ไม่เป็นไร

ครับ ระวังเป็นหวัดนะ

ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ผมขอโพสต์ลงโซเชียลมีเดียนะครับ

เสียมารยาทค่ะ

ยังคงไม่พบร่างของประธานใหญ่โน

ตำรวจเผยว่าการค้นหาร่างประธานใหญ่โน เป็นไปอย่างยากลำบาก

เนื่องจากเขากระโดด จากดาดฟ้าของตึกลงสู่แม่น้ำฮันค่ะ

- แม่ - แม่

ออสติน

จัสติน

- หัวหน้าทีม - หือ

ผู้ช่วย

ได้ยินว่ายังไม่พบร่างอีกเหรอครับ

นี่

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์แล้ว

ป่านนี้กลายเป็นอาหารปลาแล้วมั้ง

พวกเศรษฐีกับคนธรรมดาอย่างเรา คงมีความคิดความอ่านต่างกันแน่ๆ

เขาทำแบบนั้นกับครอบครัวได้ยังไง

พวกเศรษฐีขายวิญญาณตัวเอง ให้ปีศาจด้วยไงคะ

ก็จริง

ใครอยากเป็นเศรษฐี

กับอีแค่วิญญาณก็ต้องขายให้ปีศาจได้สิ

ท่านประธานเราก็เป็นเศรษฐีนะ

ไม่เหมือนกันสักหน่อย

เธอสร้างเนื้อสร้างตัวเอง

- ไม่เหมือนคนที่เป็นเศรษฐีแต่เกิด - จริง

ต่างกันสินะ

จะว่าไป คุณจองกูวอน เป็นสวัสดิการชั้นเลิศของบริษัทเรา

แต่ช่วงนี้ไม่เห็นหน้าเลยแฮะ

หรือพวกเขาทะเลาะกัน

- ไม่มั้ง - เหรอ

แต่เอาจริงๆ พอไม่มีคุณจองกูวอน

บริษัทเราก็แอบเหงาๆ โหวงๆ นะครับ

เนอะ

ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไร แต่มีผลกับใจมาก

โรงละครดูโล่งๆ จัง

ถึงประธานจะชอบตะลอนไปข้างนอก

และอยู่ไม่ติดโรงละครตลอดอยู่แล้วก็เถอะ

ตั้งแต่นี้ไป หัวหน้าพัค

คือประธานของมูลนิธิซอนวอลนะ

นี่มันเรื่องอะไรกัน คุณจะดับสลายอีกแล้วเหรอ

ฉันแค่…

จะจากไปสักพักหนึ่ง

ฝากดูแลมูลนิธิซอนวอล จนกว่าจะถึงตอนนั้นนะ

จะไปนานแค่ไหนกัน

จนกว่าโดโดฮี

จะมีตอนจบที่สวยงามโดยไม่มีฉัน

ประธาน

จะไปเมื่อไหร่

เร็วที่สุดหลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว

ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน

ขอให้เธอพบเจอความสงบสุขนะ

ฉันเคยถามตัวเองแบบนี้นะ

"ถ้าฉันหยุดก่อนจะล้ำเส้น

ฉันจะมีความสุข อยู่ข้างๆ ประธานได้หรือเปล่า"

คำตอบก็คือ

"ไม่"

สุดท้ายฉันก็จะเป็นแบบนี้แหละ

ฉันมันโหดร้ายเกินกว่า จะเป็นเพื่อนมนุษย์ร่วมชีวิตกับใคร

เดี๋ยวฉันก็กัดเข้าให้อยู่ดี

รู้จักเรื่องนั้นไหม

นิทานเรื่อง "กบกับแมงป่อง"

แมงป่องอยากข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำ

เลยขอร้องให้กบแบกมันข้ามไป

กบระแวงว่าแมงป่องจะต่อยมัน

แมงป่องบอกว่า "จะต่อยทำไมล่ะ ถ้าเจ้าตาย ข้าก็ตายด้วย"

กบวางใจเลยแบกแมงป่องขึ้นหลัง แล้วพาข้ามแม่น้ำไป

แต่แมงป่องกลัวกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว

สุดท้ายก็เผลอปล่อยพิษใส่กบ

กบถาม "ทำแบบนี้ทำไม"

"เราทั้งคู่กำลังจะตายเพราะเจ้า"

แมงป่องตอบด้วยแววตาเศร้าสร้อย

"ข้าเลือกไม่ได้"

"นี่เป็น…

สัญชาตญาณของข้า"

สุดท้ายไม่ว่าเมื่อไหร่ ฉันก็จะลงเอยแบบนี้อยู่ดี

เพราะนี่คือเนื้อแท้ของฉัน

เพราะนี่คือฉัน

ใช่

เธอพูดถูก

สุดท้าย…

ก็จะลงเอยแบบนี้

ความรักของประธาน ก็เป็นพิษเหมือนกันเหรอ

ถ้าโดโดฮีสวมอันนี้

เธอจะระลึกอดีตชาติได้เหมือนฉันไหมนะ

แบบนั้นสถานการณ์ก็อาจจะเปลี่ยนไป

ไม่

แค่นี้ประธานก็ฉอดว่าฉันปากพล่อยจะแย่

ไม่เอาๆ

ลูกพี่

ลูกพี่

อ้าว สวัสดีครับ

พอดีมีของตกอยู่ใต้นี่

เรามาหาลูกพี่

มีธุระอะไรกับประธานเหรอ

พอดีมีของสำคัญจะมอบให้เขา

ของสำคัญเหรอครับ

เราเปิดร้านแล้วนะครับ

(อร่อยเลือดสาด ข้าวต้มเนื้ออก)

"ข้าวต้มเนื้ออก" เหรอ

ครับ

ในที่สุดเราก็ยืนต่อหน้าลูกพี่ อย่างยืดอกได้สักทีครับ

- อ๋อครับ - แล้วลูกพี่อยู่ไหนล่ะ

คือว่า…

ลูกพี่…

ท่านประธานคะ

ทานมื้อเที่ยงกันค่ะ

ฉันขอผ่านค่ะ เชิญคุณไปทานเลย

มาแล้วเหรอ

ยังไม่ถึงเวลาสักหน่อย

นึกแล้วว่าเธอต้องทำแต่งาน ไม่ยอมกินข้าวแบบนี้

ฉันเลยมาเร็วๆ จะได้กินข้าวด้วยกัน

ฉันไม่หิวนี่สิ

ส่วนฉันหิวจนไส้กิ่วแล้ว

กินเป็นเพื่อนหน่อยเถอะ โดฮี

ก็ได้

จะยุ่งอะไรขนาดนั้น ถึงได้ทำแต่งาน ไม่ยอมกินข้าวเนี่ย

มัวแต่ดูแถลงการณ์ของคณะกรรมการ ชดเชยอุบัติเหตุจากการทำงานน่ะ

ถ้าไม่อยากโดนจับผิด ฉันก็ต้องตรวจให้ละเอียดเข้าไว้

การกุความผิดที่ไม่มีอยู่จริงมันง่าย

แต่การเปิดเผยความจริงมันยากนะ

อ้อ จริงสิ

ได้ยินว่าบริษัทเธอตกลงจะทำเอ็มโอยูเหรอ

จะเซ็นสัญญาสัปดาห์นี้แหละ

ในที่สุดก็ขยับขยายไปอเมริกาแล้วสินะ

ฉันได้ยินเสียงวี้ดว้ายจากพี่ซูอัน ตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

คุณจองกูวอน…

จากไปแล้วจริงๆ เหรอ

สัญญามันสิ้นสุดไปแล้วน่ะ

เราตกลงกันตั้งแต่แรกแล้วว่าจะอยู่ด้วยกัน

ถึงแค่ตอนที่ฉันจับคนร้ายได้ และจองกูวอนได้รอยสักคืน

ก็แค่กลับมาเป็นเหมือนเดิมน่ะ

นี่จะปลุกพลังคุณในวันนี้

เป็ดครับ

คนที่ต้องการพลัง น่าจะเป็นท่านประธานซะมากกว่า

คงต้องใช้เวลาแหละครับ

ตอนรักกันน่ะมันสั้น

แต่พอจากกันแล้วเจ็บนาน

ฝากเลขาชินดูแลเธอด้วยนะครับ

ค่ะ ฉันต้องดูแลอยู่แล้ว