Orphans of the Storm

"Wezen van de Storm"

Bewerking van "De Twee Wezen" van A. D'Ennery

Rolverdeling

PERIODE Voor en gedurende de Franse Revolutie.

Ons verhaal gaat over twee kleine wezen die eerst lijden onder de tirannie, het eigenbelang,

van koninklijke bazen, edelen en aristocraten.

Nadat de Koning en de Regering gevallen zijn, lijden ze evenveel door de nieuwe Regering

van de gluiperige Robespierre door Anarchie en Bolsjewisme.

Vreemd dat deze wrede heersers allebei moreel hoogstaande mensen waren,

maar ze zagen het kwaad in allen DIE NIET DACHTEN ZOALS ZIJ.

De les. De Franse Revolutie wierp TERECHT een SLECHTE regering omver,

maar wij in Amerika moeten voorzichtig zijn, zodat we met een GOEDE regering

geen fanatici voor leiders kiezen en onze fatsoenlijke rechtsorde niet ruilen voor Anarchie en Bolsjewisme.

PROLOOG De familie de Vaurdreys, een bekende nobele familie,

woedend over de schande voor hun familie doordat hun dochter een burger huwde

doden haar echtgenoot.

Om hun familienaam te beschermen, nemen ze haar baby uit haar hulpeloze armen.

De aristocraten beschouwen de gewone man slechts lichtjes belangrijker dan hun andere bezit.

Haar naam is Louise Red haar

In plaats van de beloofde degelijke opvang...

Jean Girard, gedreven door pure armoede, legt zijn baby Henriette op de vondelingentrap

van Notre Dame, om haar van de hongerdood te redden.

Het andere ongelukkige baby'tje, wiens handen beven van de kou,

doen hem beseffen welk gevaar zijn eigen kindje loopt.

Met de gebruikelijke tegenstrijdigheid van de mens...

keert hij naar huis terug met beide baby’s.

Ronde de hals van de andere vondeling...

Haar naam is Louise Red haar

En zo begint de reis van het Leven.

In een noordelijke provincie.

De kinderjaren van Henriette en Louise gaan voorbij, hierna de twee wezen.

Het paleis van de Graaf de Linieres, Politieprefect van Parijs.

Enkel zijn handtekening veroordeelt iemand voor levenslange gevangenschap of verbanning,

die van de koning uitgezonderd.

De moeder van de vondeling Louise, nu de Gravin de Linieres.

Sinds ze, jaren geleden, door haar familie gedwongen werd te huwen met de Graaf,

werd haar verleden verborgen gehouden voor hem.

De jonge Ridder de Vaudrey, neef van de Gravin, lid van de fierste en oudste adel.

Picard, de knecht van de Ridder.

Jean Setain, bijnaam "Jacques-Vergeet-Niet", een huurder op het domein van de Gravin,

iemand die ver zal komen en het pad van de wezen ingrijpend zal kruisen.

"Ik kan de huur niet betalen, belastingen en zo zijn zo hoog..."

"My Lady, het is moeilijk geweest sinds mijn vader uw vader mishaagde en gestraft werd..."

- de jonge Ridder de Vaudrey leerde goedkeurend toe te kijken -

"... kokend lood in zijn aders."

In zijn wraakdromen werden deze drie nooit vergeten.

Lodewijk XVI van Frankrijk, die de zelfzuchtige tirannie

van de oude feodale rechten van Koningschap en Aristocratie representeert.

De tuinen van het Koninklijk Paleis, die, door de Hertog van Orleans,

uit haat voor de Koning, zijn neef, aangewezen zijn als een plaats van rebellie tegen de Koning.

Thomas Jefferson, Ambassadeur van de Verenigde Staten en de Markies de Lafayette.

Danton, een advocaat in moeilijkheden, walgend van de heerschappij van koningen,

later beroemd als de "pokdalige dondersteen" van de Franse Revolutie.

Nota: de Abraham Lincoln van Frankrijk.

Van het Amerikaanse Congres. Dat is een soort regering die wij hier ook willen.

De Twee Wezen.

Henriette is een bezoek aan Parijs aan het voorbereiden.

Sinds Louise blind geworden is,

heeft Henriette voor haar gezorgd met een liefde

even groot als die van een moeder voor haar hulpeloze baby.

Louise Juffrouw Dorothy Gish

Henriette Juffrouw Lillian Gish

Na de epidemie waren de ouders van Henriette overleden

en leed Louise aan een aandoening...

Henriette moest haar vertellen dat ze blind was.

"Henriette, ik kan je niet zien!"

"Niet doen, niet doen... Ik zal wel voor je zorgen, ik zal voor je zien."

Intussen in de stad...

Een hoed... en andere zaken.

De verontwaardiging van Danton over de onrechtvaardigheid

die de aristocraten grenzeloze luxe geven en het volk onuitsprekelijke armoede.

De Ridder ziet het...

Moesten meer aristocraten zijn zoals u, dan zouden de dingen anders zijn.

In de hoop dat de blindheid van Louise in Parijs kan worden genezen,

zijn ze klaar voor de reis.

"Als dan Juffrouw Baby's ogen genezen zijn,

zal ik gaan zitten als een lady... en doe jij al het werk."

"Ik wil niet gaan, je zal iemand ontmoeten in Parijs,

trouwen en... en ik zal helemaal alleen achterblijven!"

De kleine plechtige eed: nooit trouwen vooraleer Louise kan zien

en de echtgenoot goedkeuren.

Parijs - het marktplein dichtbij de Pont Neuf.

Scharen te herstellen, messen te slijpen.

De moeder van Pierre, een beruchte oude schurk.

"Liefdadigheid! Liefdadigheid!"

Jacques Frochard, de broer van Pierre.

De verontwaardiging van Jacques over het weinige dat Pierre verdiend heeft.

De oude koets blokkeert de weg van een belangrijke edele, de Markies de Praille.

Henriette verklapt, naïef als ze is, alle details over hun reis naar Parijs.

Nee, Meneer, ik denk dat we beter in onze eigen koets rijden.

De Markies beraamt een plan, wetend dat ze gewone burgers zijn.

Onder indruk van haar maagdelijke schoonheid,

geeft de Markies aan La Fleur de opdracht haar te ontvoeren bij de eerste gelegenheid.

De Markies kom aan in Parijs.

Dood? Mijn excuses. Dit is voor de moeder.

Zijn de paarden gekwetst? Een waargebeurd incident.

In het koetshuis.

"Op mijn feest, vergis je niet, La Fleur, breng je haar."

La Fleur maakt zijn plannen.

Mijnheer Martin, een vriend van de familie, komt de twee wezen begroeten.

"We hebben alle tijd, de koets is laat."

De kleine noordelijke poort.

Schemering. Het feest in het paleis van de Markies de Praille.

De Markies.

De aankomst van de Ridder de Vaudrey.

Er wordt genoeg verspild op zulke feesten om velen te voeden.

Armoede mompelt dreigend buiten de hekkens.

La Fleur heeft Mijnheer Martin gedumpt.

La Fleur wacht zijn tijd af.

De Markies vreest geen kritiek op zijn losbandige orgieën,

veilig in zijn aristocratische privileges.

Best om nog te genieten van onze privileges zolang het kan, er is niet veel tijd meer over.

Het volk smeekt om brood.

"Geen vrienden? IK zal voor je zorgen."

Ouwe Frochard ziet een kans om makkelijk geld te verdienen.

Het huis van Frochard.

"Hier kan je logeren, liefje."

Als de maan opkwam.

Het toneelstuk dat voorspelt wat er met IEDEREEN zal gebeuren na middernacht.

Een fontein van wijn.

"Hier is mijn kleine schoonheid! Jullie zullen allemaal jaloers zijn."

"Mijn zuster Louise, waar is ze?"

"Vlug! Alstublieft, laat me gaan!"

"Begrijpt u het niet? Ze is BLIND! Ze kan GEEN STAP zetten zonder mij!"

De Ridder denkt eerst dat het komedie is van een gewillig slachtoffer.

"Is er tussen al deze edelen tenminste ÉÉN MAN VAN EER?"

"Kom, Juffrouw, we zullen deze plaats verlaten."

"Na middernacht verlaat niemand dit huis!"

De voertuigen zijn weggestuurd...

De wraakzuchtige Jacques-Vergeet-Niet denkt dat ze deel uitmaken van het feest.

"Mooi, blind... ze zal veel geld opbrengen."

Een herberg, waar Maxmillian Robespierre logeert, een arme advocaat, die,

eens hij heerser over Frankrijk zal zijn, een belangrijke rol zal spelen in Henriette's leven.

Er is gezorgd voor logeergelegenheid.

"Ik... Ik weet niet hoe u te danken!"

"Nee... Niet huilen alsjeblief!"

"Vergeef het mij! Ik... Ik zal het nooit meer doen."

De Graaf, woedend over de roddels over het gevecht van de Ridder voor een vrouw,

beveelt Picard zijn gangen na te gaan.

"Jij zingt... Ik zal wel bedelen..."

Louise weigert te bedelen op straat en ze proberen iets om haar wil te breken.

Ze denkt dat ze Louise ziet...

Woedend over de belangstelling van de Ridder voor Henriette,

weigert de Graaf de hulp van de politie om Louise te zoeken.

Mijnheer, u moet uw band met die burgers verbreken.

Zich wenden tot de politie.

Louise belooft gehoorzaamheid.

Op bevel van de Koning moet de Ridder de Vaudrey huwen met een vrouw van prinselijke stand.

De Graaf is verrukt over een huwelijk dat zijn familie naar een hogere stand zal tillen.

"Ben jij het meisje dat haar zuster verloor?"

Robespierre, die zich niet kan voorstellen dat hij en Danton

de wereld zullen doen schudden en ze binnenkort over Frankrijk zullen heersen.

"Verdomde aristocraten! Het volk zal aan zulke zaken een einde maken!"

"Vrouwen zullen je einde betekenen, Danton!"

"Ik heb voor jou een huwelijk gearrangeerd met een Prinses van koninklijke bloede."

"Ik kan haar niet huwen, ik heb al een meisje ontmoet van wie ik hou."

"Je durft de koning ongehoorzaam zijn!"

"Met de Volksregering zullen er geen burgers, geen aristocraten,

geen armen, noch rijken meer zijn, enkel broeders, broeders, broeders."

Danton's welsprekendheid alarmeert een belangrijke koningsgezinde, die plannen smeedt.

De koningsgezinde spionnen.

"Je mag niet weg. Beter wat geroddel over mij, dan dat je je leven verliest."

"De macht van Danton bij het volk neemt toe, de politie staat aan zijn kant."

De ochtend.

Ik vernam dat Danton wat in de problemen zat vorige nacht.

Robespierre, de voorzichtigheid in persoon,

de perfecte organisator van andermans moraal en zaken.