Abandoned Man (Metruk Adam)

UNTUK KANAK-KANAK DAN PENYEMBUH DENGAN JIWA YANG LARA…

Cintailah demi diriku jua

Jangan tangguhkan hidup

Jika itu cukup bagimu Jalani saja hidupmu

Berapa ramai antara kita Yang mempertahankan cinta?

Ya.

Sudah.

Abang, saya dah simpan nota awak.

Bodoh!

Langgar lari? Apa yang kamu dah buat?

Ayah, saya tak tahu nak buat apa. Hari gelap dan tiada sesiapa.

Kamu rosakkan diri sendiri dan kami.

Atıf, saya merayu, selamatkanlah dia.

Selamat petang, Atif. Kenderaan awak terlibat dalam kemalangan.

Saya tahu, kapten. Selamat petang. Saya baru dengar.

Anak saya…

Lelaki yang dia langgar dah mati.

Dia akan ikut kami.

Baran, kamu dengar cakap kapten. Ayuh.

Tapi ayah, saya tak…

Nak.

Ia akan berlalu dengan pantas.

Kamu budak bawah umur.

Hidup abang kamu akan hancur, tapi hukuman kamu sekejap saja.

Cepat, nak.

Abang, mereka bawa saya.

Cepat, nak.

Mari pergi.

ABANDONED MAN

KEMENTERIAN KEHAKIMAN TÜRKİYE PUSAT PEMULIHAN TERBUKA

15 TAHUN KEMUDIAN

Semoga berjaya.

Semoga berjaya, Baran.

Semoga berjaya.

Baran.

Saya tak cam awak semasa awak keluar dari pagar.

Mata awak masih sama.

Saya hampir tak cam adik saya sendiri.

Lidya, ini pak cik awak.

- Baran, berhenti. Tolonglah berhenti. - Lepaskan saya.

Jangan degil. Saya nak bawa awak balik.

- Lepaskan. - Baran, berhenti.

Saya pernah lepaskan awak. Lebih baik saya mati daripada buat lagi.

Awak nak saya merayu di kaki awak?

Beri saya satu lagi peluang, Baran!

Supaya awak boleh rasa lega? Takkan berlaku lagi.

Saya tak berhutang dengan awak.

Baran, tinggal kita saja.

Kita tiada sesiapa lagi. Hanya kita saja.

Berilah saya peluang.

Ayah, tolong bangun. Bangunlah.

Nampaknya pak cik tak suka kita.

Bangun. Jangan buat kecoh di depan gadis itu.

- Awak akan beri saya peluang! - Takkan! Tak mahu!

Baiklah. Saya akan duduk di sini. Saya takkan berganjak.

Saya takkan ke mana-mana.

Awak mabukkah?

Sudah tentu.

Pak cik!

Tunggu.

Bagaimana jika saya merayu?

Boleh tak?

Kacaknya.

Fatih, tutup pintu.

Lima belas tahun, Fatih. Sudah 15 tahun.

Kita tak kenal dia, bukan?

Apa maksud awak? Dia adik saya. Saya kenal dia lebih daripada orang lain.

Dia lebih baik daripada saya atau awak.

Awak minum lagi?

Sudah tentu.

Susah payah saya pujuk dia. Nanti dia terdengar. Memalukan.

- Berapa lama dia duduk di sini? - Selama yang perlu, Arzu.

Mereka hanya benarkan saya makan buih.

Apa?

- Buih apa? - Buih kopi.

Apa makanan kegemaran awak?

"Lacte"? Americano?

"Jortado"?

Dia bersama orang gila dan entah siapa lagi di dalam sana.

Saya dah tak tahu nak cakap apa.

Kita akan pergi bercuti, Arzu. Kita akan bercuti.

Tolong benarkan dia tinggal di sini. Biar dia berehat di sini sekejap.

Baiklah, Fatih. Awak betul, dia patut berehat.

- Kita tak penting. Semuanya tentang dia. - Kenapa cakap begitu?

Awak rosakkan semuanya, itu sebabnya.

Awak masih risaukan keselesaannya.

Dia pembunuh.

Berapa umur awak dalam gambar itu?

Empat belas.

Abang, mereka bawa saya.

Boleh awak tunduk?

Hah?

Tunduk.

- Kenapa? - Tiada sebab.

Rendah lagi.

- Tapi kenapa? - Buat saja.

Awak muram. Sebab itu sukar untuk lihat.

Lihat apa?

Betapa kacaknya awak.

Yakah?

Tiada gadis pernah cakap?

Tidak. Tiada siapa pernah cakap.

- Pernah lihat gambar saya semasa kecil? - Tak pernah.

Boleh saya tunjuk?

Okey, silakan.

Akhirnya awak bersetuju.

Balım kata, "Syabas." Dia nak cium awak.

- Patutkah saya tunduk lagi? - Ya.

Lidya.

Bukankah kamu patut siapkan kerja sekolah sebelum makan malam?

Kenapa kamu tak dengar cakap?

Tapi mak, saya dah cakap saya dah siapkan.

Baiklah, tapi pergi semak semula.

Saya baru nak tunjuk gambar kanak-kanak saya kepada pak cik.

Lidya, kamu tak patut kacau orang.

Saya tak kacau.

Pergi ke bilik kamu. Kamu buat orang penat.

Tidak. Tak apa.

Tapi dia perlu tahu beberapa perkara.

Arzu. Baiklah, cukup.

- Ayah. - Sayang.

Pak cik suka kopi biasa. Cuma kopi Turki biasa.

Oh ya, saya terlupa. Awak nak minum apa?

Tak apa. Saya tak lama pun di sini.

Maaf mengganggu.

Ayuh, Lidya. Mari pergi.

Mari, sayang.

- Baran, awak nak ke mana? Berhenti. - Lepaskan saya.

- Tolong jangan pergi. - Ke tepi.

- Ke tepi! - Baran! Saya abang awak.

Dengar cakap saya.

Boleh tak orang di rumah ini dengar cakap saya?

Jangan buat saya merayu untuk apa-apa.

Saya tak tahu apa lagi isu awak.

Tapi merayu takkan berhasil untuk ini.

Ke tepi.

Hentikannya.

- Baran! - Ke tepi!

Dengar sini. Saya datang setiap kali waktu lawatan, okey?

Awak tak nak jumpa saya walaupun sekali.

Awak tak ambil duit yang saya hantar. Awak tak balas surat langsung.

Awak fikir awak menghukum saya?

Setiap kali saya ke sana,

saya takut memikirkan yang saya akan merenung mata awak.

Jadi, awak menolong saya dengan menolak untuk berjumpa.

Awak diam saja.

Di mahkamah juga.

Kenapa awak tak cakap apa-apa?

Kenapa tak cakap, "Mereka khianati saya"?

Hukuman tamat dan awak dah bebas. Saya tak boleh, Baran.

Saya buat penjara sendiri di sini.

Saya takut anak saya sedih.

Tolonglah saya. Saya merayu.

Baran.

Saya tak boleh hidup menyesal begini.

Betul kata Balım.

Kita nampak seiras, walaupun semasa kecil.

Awak budak yang baik.

Ayah saya cakap.

Awak…

tak pernah buat dia menangis.

Awak tak pernah buat dia marah.

Awak duduk di sini, bukan?

Maaf, saudara.

Saya nak tanya sesuatu.

Tak guna.

Apa awak cakap?

Apa?

Maaf, saya tak nampak fon telinga. Salah saya.

- Awak dah gila? - Hei! Süha, dia kawan saya.

Apa awak buat? Pergilah, si gila.

- Nasib baik saya sabar. - Pergilah.

Aduhai. Saya ibarat magnet orang gila.

Awak keluar awal.

Kenapa tak cakap?

Saya boleh sediakan sesuatu. Memalukan.

Sediakan sesuatu? Macam kek?

Saya boleh jemput awak. Awak buat saya rasa teruk.

Dah selesai?

Sempat tengok jika ada kedai untuk disewa?

Jangan risau, kawan. Saya akan bantu awak sesuaikan diri.

- Laluan sedang dibuat. - Apa maksud awak?

Kedai ini saja peluang saya. Awak dah tengok?

Sudah. Harganya pun murah.

- Siapa pemiliknya? - Lelaki bersara.

Saya boleh tolong. Serahkan kepada saya. Tunggu saja.

Awak terkena najis burung.

Baran, kita dah keluar.

Ada langit, angin, burung. Lihat, burung berak pada bahu saya.

Kita boleh beli tiket loteri kalau nak.

Kalau menang, kita boleh bercuti. Pergi ke Sicily.

Kita selalu bercakap tentangnya.

Ada banyak impian. Kita akan buat semuanya. Awak faham?

Ya, tapi…

Kedai itu impian saya. Ayuh, tunjukkan.

Sekejap, saya bersihkan.

Akhirnya kita bebas.

Jangan risau. Tengok saja tempatnya dan kita akan uruskan.

Tuan putera Ersat.

Pergi sambung kerja kalau dah habis melepak.