The Little Prince

The Little Prince (1974) - Ocr fps 23.976024, runtime 1:28:26

วันหนึ่งตอนผมอายุ 6 ขวบ ผมเห็นรูปภาพที่สวยงามมาก

ในหนังสือธรรมชาติ เกี่ยวกับป่ายุคดึกดำบรรพ์

มันเป็นรูปงูเหลือมที่กำลังกลืนสัตว์

ผมพยายามสเก็ตช์ภาพออกมาให้คุณดู

ใต้รูปภาพมันเขียนไว้ว่า

"งูเหลือมกลืนเหยื่อได้ทั้งตัว โดยที่ไม่ต้องเคี้ยว"

นี่ไง

"แล้วก็ขดอยู่กับที่นาน 6 เดือนเพื่อย่อยมัน"

ผมครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน

หลังจากฝึกอยู่สักพัก ผมก็วาดรูปภาพแรกได้สำเร็จ

ผมเรียกมันว่า "ภาพวาดหมายเลข 1"

ผมเอาผลงานชิ้นเอกไปให้พวกผู้ใหญ่ดู

ผมถามพวกเขาว่า มันทำให้พวกเขากลัวเหรอ

กลัวเหรอ เราจะกลัวหมวกทำไมกัน

หมวกเหรอ

เห็น ๆอยู่ว่านี่มันรูปงูเหลือม ที่กำลังย่อยช้าง

ในเมื่อพวกผู้ใหญ่ดูแล้วไม่เข้าใจ ผมเลยวาดอีกรูปหนึ่ง

ให้เห็นช้างที่อยู่ในท้องงูเหลือมชัด ๆ

ภาพวาดหมายเลข 2

ผู้ใหญ่บอกให้ผมเลิกเสียเวลา กับการวาดรูปงูเหลือม

ไม่ว่าจะเป็นในท้องงูหรือนอกท้องงู แล้วก็ไปเรียนหนังสือซะ ซึ่งผมก็เลิก

เหตุนั้นตอนผมอายุ 6 ขวบ ผมเลยเลิกที่จะมีอาชีพเป็นจิตรกร

ขณะที่ผมเติบโตขึ้น เมื่อไรก็ตามที่ผม เจอคนที่ดูจะมีสายตาคมกริบ

เพื่อที่จะรู้ว่าเขาเป็นคนที่ มีความเข้าใจอย่างแท้จริงหรือไม่

ผมจะให้เขาดูภาพแรกที่ผมวาด

ใครก็ตามที่พูดว่า "มันคือหมวก เป็นหมวกอะไรสักอย่าง"

"วาดได้แย่แต่มันใช่หมวกแน่ ๆ"

"รูปหมวกไง ไม่ต้องสงสัย ใช่หมวกแน่ ๆ"

"ที่อยู่บนหัวคือหมวกใบสวยของเขา"

"โอ้โฮ ดูนั่นสิ เด็กโง่คนนี้ วาดหมวกเป็นด้วย"

"หมวกแน่ ๆ หมวกแน่ ๆ ถ้ามันจะเป็นอะไร ต้องใช่หมวกแน่ ๆ"

"มันก็เป็นแค่ หมวกภูเขาหิมาลัยธรรมดา ๆ ใบนึง"

"มันคือหมวกที่ดูเหมือนถูกใครนั่งทับ"

"ไม่ใช่ปิคาสโซ่รือคอโร่ท์ แต่มันเป็นหมวกใบโตที่สวยงาม

"ล้อเล่นรึเปล่า ก็หมวกไง นายเด็กโง่"

ผู้ใหญ่ทุกคนเหมือนกันหมด พูดกันเป็นเสียงเดียวว่า"

"มันคือหมวก มันคือหมวก มันคือหมวก"

ฉันเห็นได้ว่ามันไม่มีค่า ใช้เวลากับพวกเขาบนพื้นดิน

ไม่กี่คนบินอยู่บนฟ้า ฉันเลยคิดว่าฉันคงบินได้

มันคือหมวก มันคือหมวก มันคือหมวก มันคือหมวก

มันคือหมวก มันคือหมวก มันคือหมวก

ฉันต้องการอากาศ

ที่มีแต่ดาวเท่านั้นอยู่ในเส้นผมของฉัน

และมีแต่นกอินทรีย์ เท่านั้นที่จ้องมองฉัน

ฉันต้องการอากาศ

โอ โลกนี้บ้าคลั่งและฉันก็ได้อยู่กับมันแล้ว

ฉันต้องการอากาศ

ฉันต้องการอากาศ

ฉันต้องการอากาศ

ชั่วโมงหนึ่งของความสึกกร่อนในชีวิต

ทำให้จิตใจของฉันทรุดหนัก

มีมุมใดของสวรรค์ที่ยังเหลือให้ฉันบ้าง

ฉันต้องการอากาศ

ฉันต้องการอากาศ

ข้างล่างนั่นไม่มีสัญญาณของชีวิตอยู่เลย

มีแต่หมวกกับผู้ใหญ่เต็มไปหมด

ฉันต้องการอากาศ

ท้องฟ้ากว้างสบายที่ฉันจะได้อยู่กับพระเจ้า

ฉันต้องการอากาศ

ฉันต้องการอากาศ

ผมได้รู้จักกับผู้ใหญ่หลายคน

ความเห็นของผม คือพวกเขาไม่ปรับปรุงขึ้นเลย

ผมเลิกเอาภาพวาดของผมให้ผู้ใหญ่ดู และไม่เคยพูดถึงงูเหลือม

ช้างหรือดวงดาวอีกเลย

แต่ผมจะพูดถึงกอล์ฟ เงิน การเมืองและก็เน็คไท

และทุกคนก็ยินดี กับคนที่มีเหตุผลมากขนาดนี้

ผมเลยใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง โดยไม่มีใครที่ผมคุยด้วยจริง ๆได้เลย

จนเมื่อไม่นานมานี้

ผมกำลังทดสอบเครื่องบินลำใหม่ บินแข่งกับเวลาจากปารีสไปอินเดีย

ปารีสเรียกเที่ยวบินเอฟ-บีดีเอ็กซ์วาย

ตอบด้วย เปลี่ยน

เอฟ-บีดีเอ็กซ์วายเรียกปารีส ความเร็วภาคพื้นดิน 190

จะช้ากว่ากำหนดเวลา 10 นาที ลมเเรงมาก

มีปัญหา

กำลังสูญเสียความสูง

ปารีสเรียกเที่ยวบินเอฟ-บีดีเอ็กซ์วาย แจ้งตำแหน่งด้วย

แจ้งตำแหน่งด้วย

ปารีสเรียกเที่ยวบินเอฟ-บีดีเอ็กซ์วาย

คุณฟังอยู่รึเปล่า เอฟ-บีดีเอ็กซ์วาย คุณอยู่ที่ไหน

วาดรูปแกะให้ผมหน่อย

ได้มั้ย

- ฉันอะไรนะ - วาดรูปแกะให้ผมหน่อย

อะไร...

เธอมาทำอะ...

เธอมาได้ยัง...

เธอมาที่นี่ได้ยังไง เธอมาทำอะไรอยู่ที่นี่

รอคุณมาวาดรูปแกะให้ผมน่ะสิ

ไม่ ฟังนะ เธอมาจากไหน

จะวาดรูปแกะให้ผมรึเปล่า

เธอพูดคำอื่นไม่เป็นรึไง

เธอพูดได้แค่นั้นเหรอ

ไม่ใช่

วาดรูปแกะให้ผมหน่อยได้มั้ย

เมื่อความเร้นลับมันมีอำนาจล้นเหลือ คนเราย่อมไม่กล้าลบหลู่

ห่างไกลจากอารยธรรมเป็นพันไมล์ และความตายก็อยู่แทบเท้าของผม

ผมหยิบแผ่นกระดาษกับดินสอขึ้นมา แล้วก็เริ่มวาดรูป

- ฟังนะ ฉันวาดรูปไม่เป็นหรอก - เรื่องนั้นไม่สำคัญ

ฉันวาดแกะไม่เป็นแน่นอน

ทั้งชีวิตฉันเคยวาดอยู่อย่างเดียว

นี่

ไม่เอา ผมไม่ต้องการ รูปช้างในท้องงูเหลือม

งูเหลือมมันอันตรายมาก ช้างก็ใหญ่เทอะทะไม่สะดวก

ที่ที่ผมอยู่ ทุกอย่างเล็กมาก

ผมต้องการแค่แกะ

เธออยู่ในเมืองเล็ก ๆเหรอ บนเกาะเล็ก ๆเหรอ

ที่ไหนกันที่ว่าเล็กมากน่ะ

- วัตถุนั่นมันอะไรเหรอ - อะไร

นั่นน่ะ

มันเรียกว่าเครื่องบิน มันบินได้ ฉันขับมัน แต่มันเสีย

คุณต้องตกลงมาจากท้องฟ้าแน่ ๆ

ใช่แล้ว

คุณก็ด้วย ตลกจริง ๆ

ถ้าไม่ว่านะ ฉันอยากให้ถือว่าความโชคร้าย ของฉันเป็นสิ่งร้ายแรงมากกว่า

- หมายความว่าไง "คุณก็ด้วย" - นั่นเหมือนแกะไม่สบายเลย

เธอนั่งอยู่บนเครื่องบิน ที่บินมาตกที่นี่เหรอ

- วาดใหม่อีกรูปได้มั้ย - ทำไม

เพราะตัวนั้นดูมันไม่สบายน่ะสิ

ที่จริงนี่ไม่ใช่วิธีที่คนแปลกหน้า 2 คน ทำความรู้จักกันในทะเลทรายเลย

มันต้องแบบนี้ ถามคำถามฉันสิ

- คุณมาจากไหน - ดีมาก

ซึ่งฉันก็จะตอบว่า "ฉันมาจากปารีส"

ทีนี้ฉันถามเธอบ้าง "เธอมาจากไหน"

ปารีสอยู่บนโลกนี้รึเปล่า

ก็อยู่บนโลกนี้น่ะสิ

- ขอโทษนะ มันใช้ไม่ได้ - ทำไมล่ะ

ดูเอาเองสิ นั่นมันไม่ใช่แกะ มันแกะตัวผู้ มันมีเขาด้วย

เธอคิดว่าฉันต้องทำแค่นี้ใช่มั้ย

ฉันต้องซ่อมเครื่องยนต์นี่ ก่อนที่น้ำของฉันจะหมด

ฉันไม่มีเวลามาวาดรูปแกะ ให้เด็กตัวเล็ก ๆถือดาบ

ซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ ที่กลางทะเลทรายซาฮาร่า

เอาไป

นั่นเป็นรูปสุดท้ายนะ

ไม่มีเขา

ไม่มี

มันไม่ป่วย

ไม่ป่วย

- แล้วไง - มันแก่

เสียใจด้วยนะ

นี่กล่องใส่มันน่ะ

แกะที่เธอต้องการอยู่ในกล่องนี่

เยี่ยมเลย นี่แหละที่ผมต้องการ

นี่น่ะเหรอ

ดี

- แกะต้องกินหญ้าเยอะ ๆรึเปล่า - ทำไม

ผมบอกคุณแล้วไง ที่ที่ผมจากมาทุกอย่างเล็กมาก

ไม่ต้องห่วง มันเป็นแกะที่ตัวเล็กมาก

แกะตัวนี้ไม่เล็กเท่าไหร่เลย

อนิจจา ผมเถียงเขาไม่ได้

ผมแก่เกินกว่า ที่จะมองเห็นแกะผ่านผนังกล่องแล้ว

- "ปารีสอยู่บนโลกนี้รึเปล่า" เหรอ - ก็อยู่น่ะสิ คุณลืมแล้วเหรอ

เปล่า ฉันไม่ได้ลืม แต่เธอถามทำไม

เธอมาจากโลกนี้ไม่ใช่เหรอ

กล่องนี่มันดีก็ตรงที่ ตอนกลางคืนแกะใช้มันเป็นบ้านได้

ชู่ มันกำลังจะหลับแล้ว

ขอโทษ

- อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์ฮะ

ในนามของพระเจ้า เธอมาจากที่ไหนกันแน่

บนโน้น

- รู้มั้ยว่าแอสเทอรอยด์อยู่ที่ไหน - อะไรนะ

- เเอสเทอรอยด์ - ไม่รู้

มันเป็นดาวเคราะห์ที่เล็กมาก

ดวงเล็กที่สุด แอสเทอรอยด์ บี-612

นักดาราศาสตร์ชาวตุรกี เป็นผู้ค้นพบในปี 1909

ฉันคิดว่าเธออาจ อาศัยอยู่บนแอสเทอรอยด์ บี-612

เธอคิดว่าไง

ฉันคิดว่าเธออาจ อาศัยอยู่บนแอสเทอรอยด์ บี-612

เธอคิดว่าไง

นั่นแปลว่ามันกิน กอต้นขนมปังลิงด้วยรึเปล่า

- อะไรนะ ใคร - แกะน่ะ

มันกินดอกไม้ด้วยรึเปล่า

- มันกินรึเปล่า - เดี๋ยวก่อนได้มั้ย

- มันกินดอกไม้รึเปล่า - อะไรนะ

อ๋อ กินสิ

ยกเว้นดอกไม้ที่มีหนาม แน่ละ

- ไม่ ดอกไม้ที่มีหนามมันก็กิน - แต่หนามปกป้องดอกไม้นี่

อาจจะจากการถูกเด็ด แต่ไม่ใช่จากการถูกกิน

งั้นมีมันจะมีประโยชน์อะไร

- มีอะไร - หนามไงฮะ

ฉันก็ไม่รู้ ไว้ทิ่มมั้ง ดอกไม้มีหนามแค่เพื่อไว้ทิ่ม

ผมไม่เชื่อคุณหรอก

ดอกไม้อ่อนแอและก็ช่วยตัวเองไม่ได้

มันจะเผชิญกับโลกได้ยังไง ถ้าไม่เชื่อมั่นว่าหนามปกป้องมัน

- สิ่งที่ฉันพยายามทำอยู่นี่สำคัญมาก - สำคัญเหรอ

ดอกไม้มีหนามมาตั้งหลายล้านปีแล้ว

และแกะก็กินมัน มาตั้งหลายล้านปีแล้วเหมือนกัน

- คุณคิดว่านั่นไม่สำคัญเหรอ - สำคัญสิ

ผมรู้จักดอกไม้ที่ไม่เหมือนใครในโลก มันอยู่บนดาวของผม

แต่สักวันนึงตอนเช้า แกะจะทำลายมันได้ด้วยการกัดแค่ครั้งเดียว

- คุณคิดว่ามันไม่สำคัญเหรอ - สำคัญสิ

สิ่งที่คุณไม่เข้าใจก็คือ ถ้าใครสักคนรักดอกไม้ดอกหนึ่ง

ที่เบ่งบานอยู่บนดวงดาวหนึ่ง ในหมู่ดาวหลายล้านดวงในท้องฟ้า

มันทำให้เขามีความสุขที่ได้มองดูดวงดาว

เขาพูดกับตัวเองได้ว่า "ดอกไม้ของฉันอยู่บนนั้นที่ไหนสักแห่ง"

แต่ถ้าแกะกินดอกไม้ไปแล้ว ดวงดาวทั้งหมดก็จะมืดมิด

คุณคิดว่านั่นไม่สำคัญเหรอ

ผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ไม่สำคัญสำหรับคุณ ใช่มั้ย

เดี๋ยว

เดี๋ยว กลับมาก่อน

ฉันต้องขอโทษจริง ๆ