Toe Tag Parole: To Live and Die on Yard A

ภาพยนต์สารคดี เอชบีโอ

นโยบายตัดสินโทษรุนแรงของอเมริกา

ก่อให้เกิดการจำคุกตลอดชีวิต สูงเป็นประวัติศาสตร์

ปัจจุบัน นักโทษทุก 1 ใน 9 ถูกจำคุกตลอดชีวิต

เนื่องจากหลายรัฐยกเลิกโทษประหาร

ผู้พิพากษาได้ตัดสินจำคุกตลอดชีวิต โดยไม่มีทัณฑ์บนแทนที่

สหรัฐได้ตัดสิน ชาย หญิง และเยาวชน 50,000 คน

ด้วยโทษจำคุกตลอดชีวิต โดยไม่มีทัณฑ์บน

พวกเขาจะอยู่จนเสียชีวิตในเรือนจำ

จำคุกตลอดชีวิต โดยไม่มีทัณฑ์บน

เป็นทางเลือกของโทษประหารตอนนี้

เรือนจำรัฐแคลิฟอร์เนีย ลอสแองเจลิส เคาท์ตี้

รักษาความปลอดภัยสูงสุด ทะเลทรายโมฮาวี

ผมโดนตัดสินโทษจำคุกตลอดชีวิต โดยไม่มีทัณฑ์บน

ซึ่งมีความหมายตรงตัวคือ เป็นโทษตลอดชีวิตโดยไม่มีทัณฑ์บน

มันไม่ดีกว่าโทษประหารเลย เพราะมันเองก็คือโทษประหาร

มันแค่เป็นวิธีที่แตกต่าง

แล้วอะไรแบบนี้ก็มีกระบวนการของมัน

อย่างแต่ก่อน คนโดนขว้างหินใส่จนตาย

จากนั้นก็โดนยิง

จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นแขวนคอ แล้วก็มาช็อตไฟฟ้าตาย

ในแต่ละขั้นตอนที่ผ่านมา

จะมีการหารือเสมอว่า นี่เป็นโทษประหารในแบบดีกว่า

และนี่ก็ไม่ใช่โทษประหารแบบดีกว่า มันคือโทษประหารนั่นเอง

และผลจากโทษประหารคือความตาย

คือการไม่มีอิสระอีกเลย ดังนั้นมันก็คือโทษประหารนั่นเอง

ผมทำใจแล้วกับความจริงที่ว่า ผมคงอยู่จนตายในเรือนจำนี่แหละ

ใช่แล้ว

"ทัณฑ์บนผูกปลายเท้า"

"จำคุกจนตายในสนาม เอ"

ภาพยนตร์โดย อลันและซูซาน เรมอนด์

ออกไปสนาม

โดนเรียกกลับๆ

ผมอยู่ที่นี่มา 23 ปีแล้ว

ผมเข้ามาตอนอายุ 23 ปี

แล้วผมก็ติดคุกตลอดชีวิต ข้อหาซุ่มโจมตี

นั่นคือสถานการณ์พิเศษ การซุ่มโจมตี

เป็นการฆาตกรรม

อันที่จริง...

คนที่โดนฆ่าคือเมียผม

ตอนนั้นผมค้ายา

แล้วสถานการณ์ก็ไม่เป็นอย่างต้องการ

ตอนนั้นผมโง่มาก ผมยอมรับว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะผม

ถ้าผมย้อนกลับไปวันนั้นได้ ผมจะทำ

ผมมีลูกสาวอายุ 24 ปีอยู่ข้างนอก ตอนนั้นเธอแค่สองขวบ

ผมยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้กอดลูกสาว

เธอขมขื่น ตอนนี้เธอก็ยังขมขื่นบ้าง

แต่ผมเข้าใจ ผมเข้าใจที่เธอลังเล

น่าเสียดายที่ในช่วงเวลานิดเดียว ในชีวิตผม ผมทำเรื่องไม่ดีไป

แล้วผมก็ก่อความเสียหายมาก

และน่าเสียดายที่ผมเรียกคืนมาไม่ได้

และนั่นจะหลอกหลอนผมเสมอ

หลอกหลอนผมเสมอที่ผมเสียเมียไป

หลอกหลอนผมเสมอที่ผมพลาด การเติบโตทั้งหมดของลูกสาวผมไป

ผมก็มองชีวิตที่จำกัดมากของผมนี้

คือมีแค่นี้แหละ ถ้าคุณมองสิ่งแวดล้อมของผม

แค่ขว้างหินก็ถึงกันแล้ว มีแค่นี้ ผมมีเท่านี้แหละ

ผมคิดว่า...

พูดตามตรง ผมว่าคงไม่มีใครที่ ติดคุกตลอดชีวิตในแคลิฟอร์เนีย

ไม่เคยคิดถึงมัน หรืออย่างน้อยก็ผ่านหัวไปบ้าง

เรื่องฆ่าตัวตาย

ผมมองตัวเองแล้วคิดว่า จะรับมือกับมันยังไงดี

ผมจะทำอะไรกับชีวิตตัวเองได้ ผมทำอะไรในนี้ได้บ้าง

ผมจะปล่อยให้สิ่งที่แก้ไขไม่ได้ ทำให้ผมประสาทเสียมั้ย

หรือผมจะเดินหน้าช่วยเหลือ คนที่ผมช่วยได้

สร้างประโยชน์ตามโอกาส

แล้วทำให้ดีที่สุดในชีวิตที่ผมได้รับ นั่นแหละที่ผมทำ

ผมไม่ต้องโดนอบรมวินัย

ผมไม่ก่อเรื่องเลยตอนอยู่ในคุก

ผมคิดว่าติดคุกอยู่ 15 ปี แล้วก็ได้รู้เรื่องสนามแห่งนี้

ผมเข้ามาที่นี่ในปี 2003

ซึ่งประมาณสองปี หลังจากริเริ่มสนามนี้ขึ้น

และนี่แหละที่ผมต้องการ

ระบบเรือนจำแคลิฟอร์เนียมีนักโทษ ตลอดชีวิตเป็นจำนวนมากที่สุด

นักโทษ 2,000 คน

ที่โดนจำคุกตลอดชีวิต โดยไม่มีทัณฑ์บน

เข้าหารือกับพัศดีให้สร้างสนาม ที่แหกกฎความรุนแรง

ซึ่งครอบงำชีวิตในเรือนจำ

กรมราชทัณฑ์ และคุมประพฤติ แคลิฟอร์เนีย

ได้พัฒนาโปรแกรมทดลอง โปรแกรมเดียวของประเทศ

ที่รวมทุกชาติพันธ์ และไร้ซึ่งความรุนแรง

และยาผิดกฎหมาย

ซีดีซีอาร์ตั้งชื่อให้ใหม่ว่ายาร์ด เอ โปรเกรสซีฟ โปรแกรมมิ่ง ฟาซิลิตี้

นักโทษเรียกมันว่าสนามแห่งเกียรติ

การที่คุณจะได้เข้า โปรเกรสซีฟ โปรแกรมมิ่ง ฟาซิลิตี้

อย่างแรก คุณต้องไม่ใช้ความรุนแรง

ไม่มีกลุ่มแก๊ง ไม่ใช้ยาหรือแอลกอฮอล์

คุณต้องเต็มใจทำตามโปรแกรม กับนักโทษทุกคนจากทุกชาติพันธุ์

และคุณต้องทำงาน และต้องพยายามพัฒนาตนเอง

นักโทษมีกฎระเบียบของตนเอง

มันคือกฎไร้อักษรซึ่งปกติจะนำไปสู่ ความรุนแรงและอาชญากรรม

และคุณต้องทำตามมัน ไม่งั้นคุณจะเจ็บตัว

นักโทษเข้าทำร้ายคุณ นักโทษเขาแบบว่า...

มีการเมืองเยอะมาก

การผสมนักโทษในเรือนจำ โดยเฉพาะในเรือนจำระดับสามหรือสี่

มันต้องมีการปรับตัวนิดหน่อย

เพราะมีเส้นกำหนด ทางการเมืองมาตลอด

คนขาวก็อยู่กับคนขาว คนดำก็อยู่กับคนดำ

แต่ละชาติพันธุ์ ก็อยู่ในพื้นที่ของตนเอง

และพวกเขาก็โดนคาดหวัง ให้ทำแบบนั้น

และถ้าพวกเขาล้ำเส้นตรงนั้น ก็จะมีความรุนแรงตามมา

แต่ส่วนนึงของโปรแกรมเราตรงนี้คือ

คุณจะเลิกสนใจ พฤติกรรมเดิมของคุณ

มุมมองเดิมๆ ว่าอะไรเป็นเรื่องปกติ

และเราก็คาดหวังว่าในยามจำเป็น คุณจะเข้ากับคนอื่นได้

ว่าคุณจะยอมรับนักโทษด้วยกันได้ ไม่ว่าจะเป็นชาติพันธุ์ใด

ปัญหาของโทษตลอดชีวิต อยู่ตรงที่ทุกคนต่างกัน

และต้องให้โทษตลอดชีวิตเข้าลึกถึง จิตใต้สำนึกก่อน จึงจะยอมรับมันได้

บางคนไม่เคยยอมรับมันได้

บางคนยอมรับได้ว่าพวกเขา เกิดมาเพื่ออยู่ในเรือนจำ

โดยส่วนตัวผมแล้ว ชีวิตวัยเด็กผม

เหมือนกระดานกระโดด เหมือนโดนฝึกมาเพื่อเรือนจำ

พ่อผมเป็นคนหัวแข็ง

ความรุนแรงและการเสพยา เป็นอะไรที่ผมเคยชินไปแล้ว

หลายคนไม่ชิน

พวกเขาไม่คุ้นกับมัน แต่ไม่ใช่กับผม

ผมควบคุมอารมณ์โมโหไม่ได้ อายุ 20 ผมก็ดื่มหนัก

เรื่องเล็กน้อยทำให้ผมโมโหไปหมด

ทุกอย่างเลย

ไม่ใช่ว่าตอนนั้นผมปกป้องตัวเอง

ปกป้องลูกผม ไม่ใช่การป้องกันตัวเอง

ปัญหาของผมกระทบสังคม แล้วผมก็ลงมือฆ่าคนไปสองคน

และผมก็คิดถึงมันตลอด

ตอนนี้ผมอายุมากขึ้น ก็คิดมากขึ้นด้วย

มันเริ่มที่จะแบบว่า... ตอนนั้นผมทำไม่ถูกเลย

ผมพูดแทนคนอื่นๆ ไม่ได้

สถานการณ์แต่ละคนก็ต่างกันไปน่ะ เมืองนึงมีเป็นล้านเรื่องราว

เรื่องราวของผมคือทุกวันที่ผมตื่นขึ้น ผมมองตัวเองแล้วบอกว่า ว้าว

แกเป็นใครเนี่ย

แกไปถึงจุดนั้นได้ยังไง จุดที่คิดว่าลงมือทำแบบนั้นไปได้

แล้วคุณจำคุกมานานเท่าไรแล้ว

30 ปีแล้ว ผมเพิ่งผ่านวันครบรอบ 30 ปีมา

ผมมีลูกสาวสองคน พวกเขาโต มีลูกกันหมดแล้ว

ผมมีหลานสาววัย 18 ปี ผมพลาดไปทุกอย่างเลย

ใช่ ผมจะได้ทัณฑ์บนผูกปลายเท้า

ตอนหยุดหายใจ หรือตอนหัวใจหยุดเต้น

หรือตอนไหนก็ตาม

นักโทษคุกตลอดชีวิตเรียกแบบนั้นว่า ทัณฑ์บน ทัณฑ์บนผูกปลายเท้า

ตอนที่เรานอนนิ่งคาเตียง แล้วถูกส่งกลับไปที่ไหนก็ตาม

น่าจะเป็นอย่างนั้น

แต่เราก็ไม่เคยเลิกหวังอะนะ ถ้าไม่มีหวังล่ะก็

นั่นคือเหตุผลนึงที่ผมวาดภาพเนี่ย คือผมยังมีหวัง

พวกเราในนี้มีกันแค่ความหวัง

มีสองคนในห้องขังที่ดั้งเดิม ออกแบบมาให้อยู่แค่คนเดียว

แล้วพวกเขาก็เพิ่มเตียงชั้นสอง

ตอนที่เริ่มมีประชาชนมากเกินไป

เป็นพื้นที่คับแคบมาก ประมาณ 10 x 7 ฟุต

ไม่มีความเป็นส่วนตัว

คนสองคน โดนบังคับให้อยู่ด้วยกันให้ได้

แล้วเราก็พยายามเต็มที่

เหมือนโดนขังไว้ในห้องน้ำ เป็นเวลานานมาก

แล้วจับเพื่อนร่วมบ้านคนนึง มาขังไว้ด้วยกันกับคุณ

ขนาดพื้นที่จัดสรรไว้ให้ สำหรับกรมราชทัณฑ์นั้น

คือคุณได้รับพื้นที่หกคิวบิคฟุต

ข้าวของคุณต้องวางพอบนชั้นพวกนี้

ไม่มีที่ให้คุณสะสมอะไรได้เท่าไร

คุณจึงต้องเจียดใช้พื้นที่ สำหรับหนังสือหรืออุปกรณ์วาดภาพ

ข้าวของ อัลบั้มภาพ อะไรก็ตามที่มีค่าต่อจิตใจคุณ

คุณต้องให้มัน วางในพื้นที่หกคิวบิคฟุตให้ได้

ไม่งั้นพวกเขาจะยึดมันไป

บางครั้งคุณก็โดนปิดตาย

คืออาจไม่ได้ออกจากห้องนี้เลย หนึ่งสัปดาห์ ยกเว้นไปอาบน้ำสิบนาที

เรือนจำนี้ไม่ปิดตายบ่อยนัก

แต่เรือนจำอื่นที่เราเคยไปมา บางทีปิดตายครั้งนึงหลายเดือนเลย

แล้วก็แทบไม่ได้ออกจากห้อง ไม่ได้ออกไปกิน

ไม่ได้ออกไปทำกิจกรรมสันทนาการ คุณติดอยู่แต่ในห้องขัง

ผมว่าสิ่งแวดล้อมตรงนี้

เป็นโลกของมันเองแห่งนึงเลย

ยิ่งคุณอยู่มานานเท่าไร

คุณก็ยิ่งมองว่า มันคล้ายเป็นประเทศเอกราช

เหมือนนี่เป็นอีกโลกนึง

ผมติดคุกมาแล้วเพิ่งครบรอบก็ว่าได้

ครบรอบที่เคยเป็นอิสระมา นานพอๆ กับที่ติดคุกมา

ผมเข้ามาตอนอายุ 19 ปี ต้องติด 19 ปี

ผมติดมาเกือบครบ 19 ปีแล้วน่ะ

ดังนั้นตอนนี้ผมมาถึงจุดครึ่งต่อครึ่ง

จุดที่โลกเดิมดูไกลกว่าเดิม เมื่อเทียบกับโลกที่ผมอยู่ตอนนี้

ปกติการข้ามอุปสรรคนั้น จะมาตอนช่วง15-20 ปี

คุณต้องเผชิญวิกฤตในตัวคุณเอง ว่าคุณจะรอดหรือไม่

มันเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมจริงๆ

คือเราไม่มีจุดประสงค์ชัดเจน หรือทิศทางใดๆ เลยมานานมากในนี้

มันขาดหายสะสมน่ะ จริงๆ นะ

มันขาดหายเป็นเวลานานในนี้ และคุณอาจเสียสติได้จริงในนี้

ก่อนอื่นต้องบอกว่าการโมโห

ไม่ใช่ไม่ดีซะทุกครั้ง

การโมโหบางครั้งก็ดี

แล้วพอเราคิดได้ตรงนั้น

เราก็จะไม่ปฏิเสธแล้วว่าเราโมโห

ปัญหาของเรา อยู่ที่การจัดการอารมณ์โมโห

วิธีรับมือความโมโหของเรา เพราะพวกเราต้องมีโมโหบ้างแน่

ใครยกตัวอย่างได้บ้างว่าอะไร สามารถทำให้เราโมโหได้

คนหรือการกระทำหรือความคิด ที่ทำร้ายคุณค่าตัวเรา

ทำให้คุณรู้สึกทำอะไรไม่ได้ พอแสดงความโมโหออกมา

ใช่ รู้สึกขายหน้าหรือไร้อำนาจ

ความขายหน้าทำให้ใครโมโหก็ได้

- ถ้าคุณขายหน้า - มันก็ทำให้คุณโมโห

ถ้าคุณขายหน้า มันจะเกิดอะไรขึ้นทันที

มันกระตุ้นให้โมโห

มันเจ็บ

มันทำคุณเสียความรู้สึก