Disney Insider

Ze vragen me altijd: Is dat nog niet in kaart gebracht?

Misschien wel, maar dingen veranderen continu.

Zou het niet gaaf zijn om zo klein te zijn als Remy...

...en een avontuur te beleven in Gusteaus restaurant?

Het verbijstert me dat ik met de beste personages mag werken.

DE COLORADO TRAIL

Ze vragen me altijd: Is dat nog niet in kaart gebracht?

Misschien wel, maar dingen veranderen continu.

Trails worden altijd omgelegd.

Dat is de rol van de cartograaf.

Daarom zijn de kaarten van National Geographic uniek.

Ze zijn niet definitief.

Ze veranderen continu.

Ik wilde een graad in de beeldende kunst. Schilderen, tekenen. Dat wilde ik.

Maar in mijn eerste semester deed ik een cursus geografie...

...en ontdekte al snel dat dat mijn pad was.

De eerste stap is: bepaal je publiek.

Bij onze Trails Illustrated Maps is dat de wandelaar of trekker.

Dan verzamelen we data.

Je ziet wat relevant is voor die gebruiker en hoe je dat gebruikt op de kaart.

Dan stileert de cartograaf de data...

...om relevante lagen te tonen aan de recreant.

We doen verschillende revisies.

We delen de kaart ook...

...met de National Park Service, de US Forest Service en zelfs State Parks.

Daarna doen we nog één ronde revisies.

Chris, wat vind je ervan als we wat zigzag-symbologie toevoegen?

Klinkt goed.

En aan jouw kant?

We spreiden het graag uit op een grote plotter.

Dan hebben we het overzicht.

- De achterkant is mooi geworden. - Ja.

De extra dekking is goed.

De ruggengraat van topografische kaarten zijn de hoogtelijnen.

We komen bij onze eerste zigzag.

Hoogtelijnen tonen punten met gelijke hoogte.

In Colorado is veel hoogteverschil, dus veel hoogtelijnen.

Hoe steiler het terrein, hoe dichter de lijnen op elkaar staan.

Hoe vlakker het terrein, hoe verder ze uit elkaar liggen.

Heuvelafwaarts zie je dat we 120 meter zijn gestegen sinds het pad.

Dat vertegenwoordigt dus acht hoogtelijnen met een interval van 15 meter.

Heuvelopwaarts is het ongeveer 30 meter.

Dat wordt weergegeven door twee bruine hoogtelijnen.

Dit ziet er niet zo spectaculair uit, maar deze afwatering is een stroom.

In de lente, als de sneeuw smelt, bevat hij water.

Zoals je ziet is het nu zomer, dus is hij droog.

Die wordt weergegeven door een blauwe stippellijn.

Onze kaarten bestaan uit vier kleuren.

Elk van die kleuren is met een laser gegraveerd op metalen platen.

Die metalen platen vormen de drukpers.

Al die platen moeten heel precies uitgelijnd worden.

Als de kleuren niet goed ingesteld zijn, krijg je een wazige kaart.

Met een loep kun je gebieden zien waar het net is misgegaan...

...met de gekleurde stipjes van cyaan, magenta, geel en zwart.

Dat is dus geprint, die scherpe hoogtelijnen.

Een heel mooie kleur en veel echte overgangen.

Dus van donkergroen naar het lichtere groen.

Dat ziet er heel normaal en natuurlijk uit.

We hebben nog niet zulke mooie kaarten geprint.

Dan gaat de kaart naar een vouwmachine.

Na het vouwen worden ze verzonden, zodat iemand ze kan gebruiken.

Met een fysieke kaart krijg je meer voeling met je omgeving.

Cartografen...

Volgens mij zijn die nooit klaar.

Je weet dat het seizoen eraan komt.

De sneeuw smelt. Mensen willen buiten zijn.

Het gevoel als je in de winkel je kaart ziet liggen...

Je krijgt een mentale kaart van het gebied waar je aan werkt.

Maar als ik daar zelf ben...

...denk ik alleen maar...

...hoezeer ik bof...

...dat ik kaarten kan maken die mensen helpen van buiten te genieten.

Dat is een fijn gevoel.

Als we een film maken, is ons grootste compliment...

...nadat het publiek het mooi vindt, dat iemand van Imagineer belt:

We willen dat verhaal in de parken.

Als Imagineers bekijken we elke film die uitkomt.

'Zit hier iets in wat een geweldige attractie zou zijn?'

Als een Imagineer als Tom een idee heeft, word ik gebeld. Dan zegt hij: We denken...

Tom zei: Ik denk steeds aan één moment in de film.

HET IDEE

Al vroeg is er een scène waarin Remy door het keukenraam valt...

...en in Gusteaus keuken terechtkomt en langs die enorme koks moet komen...

...en alle andere gevaren van die keuken.

Zou het niet gaaf zijn om zo klein te zijn als Remy...

...en een avontuur te beleven in Gusteaus restaurant?

Makkelijk om te zeggen, maar een lastig proces.

We hebben een attractie gecreëerd voor Parijs.

We vinden het leuk dat die naar het Franse Paviljoen in World Showcase komt.

We beginnen met het concept en dan doen we het verhaal.

Hoe vertellen we het in ons medium?

Als je naar die scène kijkt...

...wordt er iets belangrijks geïntroduceerd: de schaal.

SCHAAL

Zou het niet geweldig zijn als onze gasten het gevoel hadden...

...dat ze waren gekrompen tot ratformaat en die reis met Remy beleefden?

We werken in een 3D-medium, dus is het logisch dat we...

...3D-modellen hebben om te visualiseren wat we willen maken.

We bouwen modellen voor alle attracties.

Maar wat we hier wilden...

...was dat de ontwerpers het gevoel hadden dat ze in die ruimte waren.

Een van de dingen die we bedachten...

...was een model op stijgleidingen. Je moest op een krukje zitten.

Die hoogte gaf je de ooghoogte van de gasten in het voertuig.

Daardoor begreep iedereen waar je de show moest focussen.

Wat is belangrijk? Wat is perifeer?

Het was leuk om iedereen met dat model te zien werken.

'In welke scène zit jij? Ik in de keuken.'

Dit is een attractie vanuit het gezichtspunt van de rat.

Deze attractie werkt met een combinatie van 3D-media...

...en driedimensionale sets die goed geblend zijn...

...zodat je niet ziet waar naden beginnen.

Niet vergroot.

Mooi dat hij feller is dan...

Daardoor zijn we gaan samenwerken met onze collega's bij Pixar.

In elke scène zit animatie die bij Pixar is geproduceerd.

Veel animators hadden aan de film gewerkt.