Sinister

เห็นแล้วต้องตาย

- ยกแค่ลังเดียวเนี่ยนะ? - ไว้ในห้องทำงานน่ะกลัวมันแตก

แมนจริงๆ

หรี่เสียงหน่อยลูกหูจะพังเอานะ!

ขอลายเซ็นเหรอ?

คือไหนๆ ก็...

ให้มันได้อย่างนี้สิ

คุณครับ?

คะนายอำเภอ?

สามีคุณอยู่ไหม?

แอชลี่ย์?

ลูกจ๋า

ลูกพ่อมานั่งทำอะไรตรงนี้?

วาดรูปค่ะ

พ่อรู้ แต่ทำไมไม่ไปช่วยแม่ขนของ

รู้แล้วค่ะ

งั้นออกมาขนของก่อน แล้วค่อยวาดรูปทีหลัง

ก็หนูไม่อยากอยู่ที่นี่ ทำไมหนูต้องไปช่วยขนของด้วย

เราจำเป็นต้องย้ายมาที่นี่ เราก็ต้องช่วยกันขนของ

พ่อต่างหากที่อยากย้ายมา

เปล่า แต่พ่อจำเป็น พ่อต้องมาเขียนเกี่ยวกับคดีในเมืองนี้

เขียนที่บ้านเก่าเราไม่ได้เหรอคะ?

อยู่โน่นพ่อก็ต้องยอมเขียนตำราเรียน เพื่อหาเงินผ่อนบ้าน

พ่อไม่อยากทำ

ทำไมคะ

พ่อทำไม่ได้

แต่หนูคิดถึงโรงเรียนเก่า

อย่าคิดมากเลย

โรงเรียนที่นี่อาจดีกว่าก็ได้

แต่หนูอยากเรียนที่โน่นมากกว่า

พ่อรู้

เอางี้ละกัน พ่อสัญญาว่า

ถ้าเราไม่ชอบเมืองนี้ พอพ่อขายหนังสือได้แล้ว เราจะย้ายกลับบ้านเดิม

แต่หมายถึงเราต้องไม่ชอบเมืองนี้จริงๆ นะ

- จริงเหรอคะ? - จริงสิ

พ่อสัญญานะ?

พ่อสัญญาแต่ลูกก็ต้องสัญญากับพ่อ ด้วยว่าต้องลองปรับตัวดูก่อน

- หนูสัญญาค่ะ - ดีมาก

เอาล่ะ ศิลปินน้อยของพ่อ กฎข้อแรกของเราว่ายังไง?

วาดรูปได้ในห้องนอนเท่านั้น

แล้วที่อื่นล่ะ?

ที่อื่นห้ามวาดรูปค่ะ

ดีมาก มาเถอะ

มาช่วยพ่อยกของก่อน

นายอำเภอมาหาค่ะ

มาแล้วเหรอ?

พูดกับเขาดีๆ ล่ะ

- ผมเคยพูดไม่ดีด้วยเหรอ - อย่าล้อเล่นสิคุณ

ฉันรอบคอบทุกอย่างขนาดนี้แล้ว

อย่าหาเรื่องให้ฉันขึ้นโรงพักอีก

พูดเพราะๆ นะคะ

สวัสดีครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ

เปล่าครับ แค่แวะมาทักทาย

ขอบคุณครับ ผมเอลลิสัน ออสวอลท์

ผมทราบว่าคุณเป็นใคร

- คุณคงไม่ใช่แฟนหนังสือผมแน่ๆ - ไม่ใช่ครับ

งั้นมีอะไรให้ผมช่วยเหลือครับ?

คงช่วยอะไรไม่ได้มาก เว้นเสียแต่คุณจะช่วย...

ขนของกลับขึ้นรถ แล้วออกจากเมืองนี้ไปให้ไวที่สุด

ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอก

เออ เผอิญผมมีหนังสือ "นองเลือดที่เคนตักกี้" อยู่ 2 เล่มในห้องทำงาน

ถ้าคุณอยากได้ผมจะเซ็นชื่อแล้วมอบให้ฟรีๆ

ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ

เพราะเรื่องผมเขียนหนังสือนะเหรอ?

เพราะสิ่งที่คุณเขียนมากกว่า

น้ำเสียงคุณดูแคลนการทำงานของพวกเรา

ก็พวกคุณบางคนทำงานสะเพร่าจริงๆ

ผมอ่านที่คณเขียน คุณเองก็พลาดไปหลายจุด

ฟังนะครับ...

อ้อ ไอ้คดีที่เคนตักกี้ คุณเขียนได้ดีผมต้องขอชม

ชิ้นนั้นเป็นงานที่ดี

แต่ "รุ่งสางที่เดนเวอร์" คุณเขียนผิดไปหมด

- ส่วนไอ้เล่ม... - ฟังนะ มันไม่ใช่ความผิดของผม

ทฤษฎีของคุณทำให้คนผิดพ้นคดี

คุณทำลายชิวิตคนอื่นมามาก

คนในเมืองนี้ไม่อยากเจอเรื่องแบบนั้น

พวกเราต้องฟื้นฟูจิตใจ โดยการลืมเรื่องร้ายๆ

เราไม่อยากยุ่งกับเรื่องเหลวไหล ที่คุณจะมายัดเยียดให้เรา

ทำไงได้ เด็กคนนั้นหายตัวไปจากเมืองนื้

ไม่ได้หายตัวแต่เธอตายแล้ว

แหม คุณก็แค่สันนิษฐาน

แต่ถึงเด็กนั่นจะยังไม่ตาย ปาฏิหาริย์ก็คงไม่เกิด

และเราก็คงหาเธอไม่เจอแล้ว

แล้วก็จะปล่อยให้เรื่องเงียบหายไปงั้นเหรอ?

คณไม่คิดว่าชาวเมือง ควรจะได้รู้ข้อมูลมากกว่านี้เหรอ?

กับเรื่องนี้นะเหรอ?

คุณจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบาย?

ถึงคุณจะอธิบายได้ แล้วยังไง...

คุณจะมาร่วมรู้สึกอะไรกับพวกเรา

เราทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว ซึ่งคุณก็จะเห็นเอง

งานนี้คุณมาเสียเวลาเปล่าแน่ๆ เหมือนงานเขียน 2 เล่มหลังของคุณ

ผมเรียนรู้จากงานนี้อยู่อย่างนึงนะ

เมี่อไหร่ที่ตำรวจบอกคุณว่าเสียเวลาเปล่า

นั่นเพราะเขาคิดว่า ตัวเขาเองเสียเวลาเปล่าไปแล้ว

คมดี ใส่ลงไปในหนังสือด้วยล่ะ

เอาล่ะ ผมก็คงต้อง ยืนกระต่ายขาเดียวอย่างนี้...

และคงไม่ได้ความร่วมมือจากพวกคุณ

เรื่องอย่างนี้ใครจะรู้ บางทีเราอาจจะช่วยได้ก็เป็นได้

อ้อ แล้วก็...

ผมว่ารสนิยมคุณแย่มาก

- เขามาคุยเรื่องอะไร? - เรื่องเดิมๆ

จะมาขอลายเซ็นแต่ลืมหนังสือไว้ที่บ้าน

เขาว่าจะกลับมาอีกรอบ

แค่นั้นเองเหรอ?

ฉันเห็นเขาชี้มาที่บ้านเรา

เอลลิสัน เราไม่ได้ย้ายมาใกล้ ที่เกิดเหตุอีกใช่มั้ย?

- เทรซี่... - อย่า ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็ไม่อยากรู้เรื่องอะไรทั้งนั้น

- เปล่าหรอกน่า - คุณสัญญานะ?

ผมสัญญา

นี่ อย่ายืนเฉยๆ

ของใช้ในครัว

ทุกอย่างต้องไปได้สวย เดี๋ยวคุณก็ชอบ

ตายโหง

บ้าไปแล้ว

"วิ่งเล่นในสวนปี 11"?

"บาร์บีคิวปิ 79"?

มาได้ไง

แม่สั่งบะหมี่และคุกกี้ทำนายดวงมาด้วย

กินให้อร่อยนะลูก เราคงไม่ได้ออกไปกินข้าวนอกบ้านอีกนาน

- ทำไมล่ะฮะ? - ลูกก็รู้ว่าทำไม

- ผมไม่รู้ - ก็เรายังขายบ้านเก่าไม่ได้

ขายได้เมี่อไหร่คงมีเงินใช้ฟุ่มเฟือยได้

งั้นก็ขายสิครับ ขายไปเลยถูกๆ

นี่ก็ถูกมากแล้ว ลดกว่านี้ก็ขาดทุน

เศรษฐกิจไม่ค่อยดี

ถ้าไม่ต้องผ่อนบ้าน 2 หลังพร้อมกัน เราก็สบาย

หรีอถ้าพ่อขายหนังสือเล่มใหม่ได้ เราก็จะสบายเหมือนกัน

เรื่องที่พ่อเขียนคราวนื้น่าสนใจมั้ยฮะ?

น่าสนใจสิ แน่นอนอยู่แล้ว

พ่อพาผมไปที่เกิดเหตุได้มั้ยฮะ?

เทรเวอร์!

แม่ ผมโตพอจะรับเรื่องพวกนี้ได้แล้ว

ไม่ได้ ลูกยังเด็ก

แม่ โตขนาดนี้แม่ยังไม่อยากไปรับรู้เลย

เรื่องที่พ่อเขียนมันน่ากลัวเกินไป

แม่ไม่อยากให้ลูกๆ เข้าไปยุ่ง

คณพูดเหมือนกับว่า ผมไม่ควรเขียนเรื่องพวกนี้

ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น

แต่คุณพูดออกมาแบบนั้น

ช่างเหอะ เดี๋ยวเพื่อนๆ ที่โรงเรียนก็คงเล่าให้ฟัง

เพี่อนๆ ไม่วายต้องเกลียดผม และพล่ามเรื่องนี้ไม่หยุดหย่อน

นี่ ไม่มีใครเกลียดลูกซะหน่อย

เอาเถอะ เดี๋ยวพ่อก็เล่าให้ผมฟังอยู่ดี

คุณได้ยินที่ลูกพูดมั้ย?

ได้ยินสิ

คุณล็อคห้องทำงานให้ดีๆ ด้วย

พอลูกได้ฟัง เดี๋ยวลูกก็อยากเห็นโน่นเห็นนี่

ฉันไม่อยากให้ลูกเข้าไปขลุกใน ห้องทำงานคุณ ลูกเพิ่ง 12 ขวบเองนะ

แม่ พ่อรู้น่าว่าผมอายุเท่าไหร่

อย่าเถียงแม่สิ

กฎข้อแรกของเราคืออะไร? ว่าไง

ห้ามเข้าไปในห้องทำงานพ่อ

ดี

แล้วกฎที่แม่สั่งล่ะ?

- พ่อต้องล็อคห้องทำงานดีๆ - ดีมาก

และแม่ก็ไม่อยากได้ยินเหตุผลที่เรา ต้องย้ายบ้านอีก ทุกคนห้ามพูดอีกนะ

ตกลง

แปรงฟันหรือยัง

ยังเลย

คุณยังไม่นอนเหรอ?

ไม่ล่ะ ผมว่าผมจะ...

จัดห้องทำงานแล้วเริ่มเขียนอะไรหน่อย

- คราวนี้จะนานมั้ย? - ก็สัก 1-2 ชั่วโมง

เปล่า ฉันหมายถึงเราจะอยู่ที่นี่กันนานมั้ย

โอ้ ไม่รู้สินะ คงสักพักใหญ่เลยล่ะ

ฉันอยากให้คุณเขียนนิยายมากกว่า

ไม่มีใครชอบนิยายที่ผมเขียนเลย

คุณลองเขียนอีกก็ได้นี่นา

เทรซี่ ผมต้องการกำลังใจจากคุณนะ

ฉันขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ

ฉันจะคอยให้กำลังใจคุณ

ฉันอยากให้คณมีความสุข กับการทำงานอีกครั้ง

ถ้าคุณมีความสุข

พวกเราก็มีความสุข

ผมอยากมีหนังสือขายดีอีกสักเล่ม แค่นั้น

ขออีกแค่เล่มเดียว

ฉันแค่...

อะไรเหรอ?

- คุณรู้ดีว่ายังไงฉันก็อยู่ข้างคณ - ผมรู้

แต่เมื่อกี้คุณจะพูดอะไร? พูดออกมาเถอะ

"นองเลือดที่เคนตักกี้" นั่นมันก็ 10 ปีมาแล้ว

แล้วไง?

แล้ว...

ถ้านั่นคือจุดสูงสด ในชีวิตการทำงานของคุณแล้ว?

โอเค ถ้าใช่แล้วยังไง?

คุณจะยอมเสียเวลาทั้งชีวิต ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่มีครั้งที่สองน่ะเหรอ

ถ้าคุณไม่ใช้เวลากับลูกในช่วงนี้ คุณก็จะ เรียกร้องมันกลับคืนมาไม่ได้แล้ว

ผมต้องการแค่โอกาสอีกสักครั้งเท่านั้น แค่หนเดียว

ผมรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าต้องทำได้ จริงๆ นะ

โอเค ก็ดีค่ะ

แต่เอลล์คะ ไม่รู้ฉันจะทำได้อีกมั้ยนะสิ

ที่รัก คุณต้องอดทนนะ

ไม่ ฉันพูดจริงๆ

ถ้าทุกอย่างลงเอยเหมือนคราวก่อน...

ฉันจะหอบเทรเวอร์กับแอชลี่ย์ ไปอยู่บ้านพี่สาว

แฟร์ดีมั้ย?

อืม

แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นหรอก

- คณว่าเรามา... - อายลูกน่า