The Naked Director (全裸監督)

‪(เค้าโครงจากเหตุการณ์จริง)

‪ดิฉันว่ากระแสนิยม ‪ในญี่ปุ่นมีปัญหาค่ะ

‪ญี่ปุ่นเป็นประเทศที่ออกจะ ‪เหนียมอายในเชิงวัฒนธรรม

‪แต่ก็ไม่มีความจำเป็น ‪จะต้องไปยึดติดกับความคิดนั้น

‪ดิฉันคิดว่าผู้หญิง ‪ปรารถนาแบบนั้นบ้างก็ได้ค่ะ

‪ค่ะ เพราะว่าคำว่า "อีรอส" ‪ก็คือความปรารถนาทางเพศนั่นเอง

‪คุณเคยให้สาธารณชน ‪มาดูคุณมีเซ็กส์ไหมครับ

‪- ไม่เคยสินะครับ ‪- ครับ

‪อย่างผมเนี่ย ‪คนเขาเห็นไปถึงรูตูดแล้วครับ

‪แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันน่าอายนะครับ

‪การใช้ชีวิตอย่างที่เป็น ‪ก็สมเป็นมนุษย์ดีใช่ไหมล่ะครับ

‪กล่าวคือวิดีโอสำหรับผู้ใหญ่ ‪คือตัวตนของมนุษย์เรานั่นเอง

‪เจ็บๆ

‪คติของดิฉันคือ "ความรัก"

‪และความรักคือการน้อมรับธรรมชาติค่ะ

‪ดังนั้น การไว้ขนรักแร้

‪ก็เป็นหนึ่งในการแสดงจุดยืน ‪ของดิฉันค่ะ ใช่ค่ะ

‪เป็นยังไงคะ ขอบพระคุณค่ะ

‪ต่อจากนี้ ผมจะทำการต่อสู้ ‪อย่างเร่าร้อนกับคุณคุโรกิ คาโอรุ

‪เพื่อให้ทุกท่านได้รับชม ‪ช่วงเวลาแห่งปาฏิหาริย์กันครับ

‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪อย่าหลับตาเป็นอันขาด

‪เข้าใจนะครับ งั้นจะเริ่มกันแล้ว

‪พร้อม

‪แอ็กชั่น

‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)

‪(นิตยสารฮัสต์เลอร์)

‪(ปี 1980 ซัปโปโร ฮอกไกโด)

‪(ผู้เล่นหนึ่ง หนึ่งชีวิต)

‪จะเล่นไปถึงเมื่อไหร่วะ ไอ้หนู

‪โอ๊ย อีกนิดก็จะแซง ‪คะแนนสูงสุดได้แล้วเชียว

‪ร่วงไปนู่นแล้ว ใช้ไม่ได้แล้วเนี่ย

‪อย่ามาหนวกหูน่า ไอ้เด็กเมื่อวานซืน

‪- ลุงน่ะเงียบไปเลย ‪- นี่แกอายุเท่าไรวะ

‪เงียบๆ ไปเลยโว้ย

‪หนวกหู ไปทะเลาะกันข้างนอกไป

‪ไปข้างนอกก็เล่นเกมไม่ได้สิวะ

‪นี่ก็ไม่ยอมเลิกสักทีนะ

‪- หา ‪- เฮ้ย

‪- โอ๊ย ‪- หนวกหู

‪(เบียงก้าอินเตอร์เนชันแนล)

‪กลับมาแล้วเหรอ

‪มุรานิชิ มานี่หน่อย

‪ครับ

‪- มุรานิชิ ‪- ครับ

‪ยังไม่ได้ลูกค้าสักคนเลยงั้นเหรอ

‪เศรษฐกิจไม่ดีมั้งครับ

‪ไม่ใช่หรอก ปัญหาอยู่ที่นายนั่นแหละ

‪ถ้าเดือนนี้ได้ต่ำกว่าโควตา ‪เดือนหน้าก็ไม่ต้องมาแล้วนะ

‪แบบนั้นก็แย่สิครับ ‪ผมมีครอบครัวนะครับ

‪ฉันก็แย่เหมือนกันแหละ

‪ถ้านายอยู่ที่นี่น่ะ

‪เราลำบากกันทั้งคู่เลยสินะครับ

‪นายนี่มันโคตรสุดยอดเลยว่ะ

‪- ขอบคุณครับ ‪- ไม่ได้ชมเว้ย

‪ไม่เศร้าไม่ซึมหน่อยหรือไง

‪พ่อผมเลี้ยงผมมาให้เป็นคนคิดบวกครับ

‪พ่อนายเลี้ยงนายมาผิดๆ นะเนี่ย

‪ถ้าหาลูกค้าได้แบบโอโนะ ‪ฉันก็ไม่กังวลอะไรหรอก

‪ถ้าไม่อยากโดนไล่ออก ‪ก็ไปเรียนรู้จากหมอนั่นมาแล้วกัน

‪ไปได้แล้ว

‪คุณโอโนะครับ คือว่า...

‪ผมอยากเรียนรู้เรื่องการขาย...

‪ฮิตช์ค็อกตายแล้ว

‪(บรมครูฮิตช์ค็อกเสียชีวิต)

‪หน้าตาไม่เป็นมิตรเลยนะครับ

‪พูดจริงเหรอวะนั่น

‪ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย

‪เรื่องไซโคนี่จบบาดใจมากเลยนะครับ ‪หนังชิ้นโบแดงเลย

‪เข้าใจจริงๆ เหรอนั่น

‪นายฟังเพลงอะไรบ้างล่ะ

‪ช่วงนี้ผมฟังเพลงฝรั่ง...

‪โง่หรือไง

‪ถ้าเป็นคนญี่ปุ่น ก็ต้องเพลงนี้

‪พวกเราช่างเป็นอิสระเหลือเกิน

‪เราเคยคุยกันเช่นนั้นใช่ไหม

‪ร้องต่อสิ

‪ราวกับไม่ได้คาดคิดว่า

‪วันนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

‪- ซาโยนาระ ซาโยนาระ ซาโยนาระ ‪- ซาโยนาระ ซาโยนาระ ซาโยนาระ

‪- อีกเดี๋ยวฤดูหนาวอันขาวโพลนก็จะมา ‪- อีกเดี๋ยวฤดูหนาวอันขาวโพลนก็จะมา

‪เอาล่ะ ฉันให้ผ่าน

‪เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันสอนงานให้

‪ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ

‪งั้น...

‪ลาล่ะ

‪ซาโยนาระ...

‪อะไรกันนักกันหนานะ

‪- อรุณสวัสดิ์ครับ ‪- อรุณสวัสดิ์จ้ะ

‪เอ็งเลิกร้องเพลงงึมงำได้แล้วน่า

‪ทำไมล่ะ

‪ดูเป็นคุณพ่อบ้องตื้นเลย

‪นี่เอ็งได้ทำงานทำการกับเขา ‪บ้างหรือเปล่าเนี่ย

‪ทำสิ

‪ผมโดนจับคู่กับเบอร์หนึ่งของฝ่ายขาย ‪หัวหน้าคาดหวังมากเลยล่ะ

‪งั้นก็ดีไป

‪ถึงจะเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง ‪ครอบครัวเราไม่ค่อยได้

‪แต่เป็นผู้ชายทั้งที ‪ต้องมีความสามารถนะ

‪รู้แล้วน่า

‪น่ารำคาญจริงๆ

‪ไปทำงานดีๆ นะฮะพ่อ

‪- รีบกลับมาเร็วๆ นะ ‪- อือ

‪วันนี้ต้องทำโอทีน่ะ พ่อกลับช้านะ

‪ยังไงพ่อก็โดดงาน ‪ไปนั่งเล่นเกมอยู่ดีแหละ

‪อย่าพูดอย่างนั้นสิ มายูมิ

‪ดูสิ

‪ตั้งใจเล่นแล้วกันนะพ่อ

‪แกล้อเล่นตามประสาน่ะ

‪- ไปก่อนนะ ‪- ไปดีมาดีนะคะ

‪- ไปดีมาดีครับ ‪- จ้ะ

‪คุณโอโนะครับ

‪เอาจริงเหรอวะ

‪จะถึงฉากที่แฟนท่อม ‪สู้กับคองคอร์ดแล้วนะ

‪ฉากนี้มันสุดแล้ว

‪เอาเลย จัดหนักเลย

‪จริงด้วย น่าจะมันจริงแหละครับ

‪รับแผ่นพับด้วยไหมคะ

‪รับแผ่นพับไหมคะ

‪คือว่า จะไปหาลูกค้า ‪เมื่อไหร่เหรอครับ

‪ถามจริง

‪ไว้มีอารมณ์อยากไปค่อยไปสิ

‪เมื่อกี้นี้นายได้รับอิสรภาพ

‪ที่จะยืนหยัดด้วยตัวตนที่แท้จริงแล้ว

‪นี่แนะนำผมเหรอครับ ขอบคุณครับ

‪บทประพันธ์ของโจนาทาน ‪ต่างหากล่ะ ไอ้เบื๊อก

‪"สิ่งที่เราทำได้บนฟากฟ้า ‪คืออะไรกันนะ

‪แค่อยากรู้ว่ามีอะไร ‪ที่ทำไม่ได้บ้างเท่านั้นเอง

‪มันก็แค่นั้น"

‪ถ้าได้โบยบินบนท้องฟ้าอย่างอิสระ ‪คงรู้สึกดีน่าดูเลยเนอะ

‪เครื่องบินพวกนั้นบินไปไหนเหรอครับ

‪ไปเกาหลี สงครามน่ะ

‪มีสงครามเต็มไปหมด

‪สวัสดีครับ

‪คุณชอบภาษาอังกฤษไหมครับ

‪ไม่เป็นไรค่ะ

‪- สวัสดี... ‪- อะไร

‪- มีอะไร ‪- มีอะไรยะ

‪สวัสดีครับ...

‪สวัสดีครับ คุณชอบภาษาอังกฤษไหมครับ

‪ยุคต่อจากนี้ ภาษาอังกฤษ ‪จะมีความสำคัญมากเลยนะครับ

‪"ต่อจากนี้" มันอีกกี่ปีล่ะ

‪สักสิบปีได้มั้งครับ

‪ป่านนั้นฉันตายแล้วล่ะ

‪ถามจริงเหรอวะ

‪ยิ้มนายมันน่าสงสัยเกิน

‪ใช้ไม่ได้เลย

‪ขอโทษครับ

‪แต่ว่านะ

‪นายก็พยายามได้ดี

‪- อะไรนะครับ... ‪- ก็แหม...

‪นายคนเดียวหาเลี้ยงเมียกับลูกสองคน

‪แล้วยังมีแม่อีกใช่ไหมล่ะ

‪น่าทึ่งนะ

‪พูดจริงนะเนี่ย

‪มุ่งมั่นดีด้วย

‪ขอบคุณครับ

‪คุณโอโนะ...

‪มีแรงฮึดสู้ขึ้นมา ‪แวบหนึ่งเลยใช่ไหมล่ะ

‪นี่คือพื้นฐานของวาจาพาขายยังไงล่ะ

‪เอ๊ะ

‪ชมอีกฝ่ายแล้วค่อยหว่านล้อมไง

‪เข้าใจไหม

‪ให้คิดว่าอีกฝ่าย ‪เป็นผู้หญิงเลอโฉมทุกคน

‪ก่อนอื่นก็...

‪ชมๆ ชมแล้วชมอีก ชมมันเข้าไป

‪ให้เขาเปิดใจก่อน

‪หลังจากฝ่ายนั้นเปิดใจแล้ว

‪ก็พูดแทงใจ ‪ด้วยการตำหนิอย่างเร่าร้อน

‪แทงเข้าไป...

‪ใช่แล้ว

‪เพื่อให้ผู้หญิงหลงเคลิ้มยังไงล่ะ

‪พยายามใช้คำสุภาพๆ ไว้

‪นี่แหละคือเคล็ดลับวาจาพาขาย

‪อีกอย่าง ขายหนังสือเรียนภาษาอังกฤษ ‪ก็พูดภาษาอังกฤษด้วยล่ะ

‪ภาษาอังกฤษ...

‪มันน่าอายนะครับ ‪แต่ผมพูดภาษาอังกฤษไม่เก่ง

‪อย่าไปคิดให้มันยุ่งยาก

‪พูดไปเถอะ ศัพท์ง่ายๆ ก็ได้

‪บ้านหลังเบ้อเริ่มเลย

‪มีอะไรเหรอ

‪- มีอะไร ‪- แหม

‪ผมตะลึงในความบิวตี้ฟูลของคุณครับ

‪เก่งจังนะคะ ‪แต่ถ้ามาขายของ ฉันขอผ่านค่ะ

‪แหม น่าเสียดายนะครับ

‪สารานุกรมเล่มนี้เป็นสินค้าสเปเชียล

‪ที่ช่วยยกระดับทางสังคม ‪ให้คุณผู้หญิงได้นะครับ

‪สินค้าแบบไหนเหรอ

‪กรุณาให้ผมเล่าให้ฟังได้ไหมครับ

‪มีอะไรเหรอ

‪คนขายของน่ะค่ะ ‪เห็นว่ามีสินค้าพิเศษมาด้วย

‪มาพูดให้ฉันฟังหน่อยสิ

‪เข้ามาข้างใน

‪ข้างในเหรอครับ

‪รีบๆ เข้ามาสิ

‪มัวทำอะไรอยู่ มานี่

‪ร้อนจัง

‪แล้ว...

‪มีสินค้าพิเศษอะไรมาขายล่ะ

‪หนังสือเรียนสนทนาภาษาอังกฤษครับ

‪นี่ครับ...

‪ไอ้นั่น...