The Bridge on the River Kwai

ทำงานให้เสร็จ กลับไปที่กระท่อม

ก็ใช่ซิ ถ้านักโทษพวกนั้นเห็นเรา ขุดหลุมศพ พวกเขาคงหนีไปหมด

ไม่มีเวลาสำหรับเรื่องตลก ทำงานให้เสร็จ ขุด ขุด

- ทำไมไม่เอาเราขึ้นบัญชีคนป่วยล่ะ - เห็นใจหน่อย ให้เราอยู่โรงพยาบาลเถอะ

นายไม่ป่วย นายไม่เคยป่วย ทำไมนายชอบทำแกล้งป่วย

คงไม่อยากให้ไม้กางเขนอยู่บนหัวฉันมั้ง ท่านร้อยเอกคาเนมัตสุ

- แล้วบุหรี่ล่ะ - เมื่อเช้าให้ไปแล้วไง

ฉันต้องการให้สิ่งตอบแทน

เมื่อมีคนให้อะไรฉัน จากใจของเขา...

ฉันจะจดจำไว้

นั่นคือเหตุผลุ ที่ฉันต้องการให้นายเก็บที่จุดบุหรีนี้ไว้

คิดว่าฉันขโมยมาหรือไง มันเป็นของไอ้หนูชาวอังกฤษ

เขาเต็มใจให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะตายไป ฉันก็ต้องการให้นายเก็บไว้

นายตลกมาก เชียส์

ก็ได้ นายได้ขึ้นบัญชีคนป่วย เขาด้วย

สักวันหนึ่งผู้พันไซโต้จะต้องจับได้ว่า นายติดสินบนเขา

ก่อนที่มันจะเกิดขึ้น เราก็ไปไกลจาก ที่นี่แล้วเพื่อน ไกลมากๆ

โอเค ทำงานต่อ

ที่นอนอยู่นี้...

- ฉันลืมไปแล้วว่าเราฝังใครไป - ทอมป์สัน

ที่นอนอยู่นี้คือ ร้อยโทเฮอร์เบิร์ต ทอมป์สัน

สมาชิกผู้กล้าหาญของพระเจ้าอยู่หัว หรือพระราชินีหรืออะไรนี่แหละ

เขาเสียชีวิตด้วยโรคเหน็บชาในปี 1943 สำหรับความรุ่งโรจน์...

- เขาตายเพื่ออะไร - ไม่จำเป็นต้องเย้ยหยันหลุมศพ

ฉันไม่ได้เย้ยหยันหลุมศพหรือเขา

ขอให้เขานอนอย่างสงบ

ซึ่งเขาไม่ค่อยมีโอกาสได้พบมัน เท่าใดนัก ในช่วงที่เขามีชีวิตอยู่

เรากำลังยุ่งกับการขุดหลุมศพ...

ดีมาก ดีมาก

เขาไม่รู้ว่าเขาจะเจออะไร เราจะบอกความจริงกับเขาดีไหม

- ไม่ - นายไม่เป็นทั้งนายทหารและสุภาพบุรุษ

- ผมชื่อนิโคลสัน - ผม... พันโทไซโต้

ในนามของสมเด็จพระจักรพรรดิ์ญี่ปุ่น ผมขอต้อนรับคุณ

ผมเป็นผู้บัญชาการค่ายแห่งนี้ ค่ายที่ 16...

ซึ่งอยู่ตามทางรถไฟที่จะเชื่อม ระหว่างกรุงเทพกับย่างกุ้งเร็วๆ นี้

เชลยศึกอังกฤษ...

ถูกเลือกให้มาสร้างสะพาน ข้ามแม่น้ำแคว

เป็นงานที่สบาย ใช้ทักษะ

นายทหารต้องทำงาน เหมือนกับทหารอื่นๆ

กองทัพญี่ปุ่น ไม่เลี้ยงคนไม่ทำงาน

คนที่ทำงานหนัก จะได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี

แต่ถ้าไม่ทำงานหนักก็จะถูกลงโทษ

เรื่องเกี่ยวกับการหลบหนี

เราไม่มีรั้วไฟฟ้า รั้วเพนียด ไม่มีหอสังเกตการณ์

ไม่จำเป็น

เราอยู่ท่ามกลางป่าใหญ่

การหนีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ต้องตาย

วันนี้พักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มทำงาน

ขอให้ผมได้กล่าวคติของ นายพลนามาชิตะ...

- "จงมีความสุขกับการทำงาน" - "จงมีความสุขกับการทำงาน"

เลิกแถวได้

ทหาร... ยืนตามสบาย พันตรีฮิวส์ ทหารทั้งหลาย ตามสบาย

พาพวกนี้ไปที่พัก ผมจะไปคุยกับเขาก่อน

ผู้พัน

ผมได้ยินที่คุณพูด คนของผมจะทำงาน ตามที่นายทหารควรจะพึงกระทำ

และผมจะเป็นคนควบคุมพวกเขาเอง คุณอาจจะลืมไปว่า...

การใช้นายทหารทำงานใช้แรงงานนั้น ผิดกฎของสนธิสัญญาเจนีวา

อย่างนั้นเหรอ

ผมมีสำเนาติดตัวมาด้วย ถ้าคุณอยากจะดูสักนิด

ไม่จำเป็น

กรุณานั่งลง

ผมจะคุยกับคลิปตัน

คลิปตัน อย่าให้ผมเข้ามาขัดจังหวะ แขนเป็นไงบ้างเจนนิ่ง

- เกือบหายแล้วครับผม - เรือโทเชียส์แห่งราชนาวีสหรัฐ

เขาและทหารออสเตรเลีย เป็นคนที่เหลืออยู่ จากพวกที่สร้างค่ายนี้

ราชนาวีสหรัฐมาทำอะไรที่นี่

- ผมเป็นประเภทติดเกาะ - เรือหายไปแล้วหรือครับ

เรือฮุสตัน ผมพลัดหลง กับคนที่รอดชีวิตคนอื่นๆ

- แล้วพวกคุณที่นี่ล่ะ - ส่วนใหญ่คนออสเตรเลีย... อังกฤษ

- อินเดีย พม่า ไทย... - พวกเขาอยู่ที่ไหนกันหมด

ตาย เพราะไข้ป่า โรคบิด โรคเหน็บชา เนื้อตายเน่า

สาเหตุการตายอื่นๆ... ขาดอาหาร ทำงานมากไป กระสุนเจาะ ไซโต้

- และบางคนก็เบื่อที่จะมีชีวิตต่อไป - คลิปตันตรวจคุณหรือยัง

กำลังครับ ค่อยโกนหนวดทีหลังแล้วกัน

คุณอยู่กับพวกนายทหาร เราจะหาเสื้อผ้าดีๆ ให้

ผมไม่กระตือรือร้น ที่จะออกจากรายชื่อคนป่วยหรอกครับ

อีกอย่างชุดที่นี่เป็นแบบนี้ครับ

- ทหารของคุณทำงานกรรมกรหรือเปล่า - ท่านจะว่าอย่างนั้นก็ได้

ผมหยิบปัญหานั้นพูดกับผู้พัน...

- ไซโต้ - เขาเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน

เขาดูเหมือนเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายๆ ผมต้องพยายามต่อไป

นายทหารประชุมเวลาหนึ่งทุ่มนะคลิปตัน จดรายการที่คุณต้องการมาด้วย

- มีอะไรให้เราช่วยไหมครับ - ขอบคุณครับ...

อะไร ว่ามา พูดซิ

ผมนึกหาชื่อเรียกไซโต้หลายหลากชนิด แต่ "มีเหตุผล" นี่เป็นคำใหม่จริงๆ

บางทีเขาให้คำจำกัดความที่ต่างออกไป

- มีประเด็นไหม ครับ เจนนิ่งใช่ไหม - เรื่องคณะกรรมการดูแลการหนี...

- ผมพูดกับผู้การเชียส์... - จะไม่มีคณะกรรมการดูแลเรื่องการหนี

ผมไม่เข้าใจครับ หมวดเจนนิ่งว่ามีแผน

ผมมั่นใจว่าเจนนิ่งมีแผนแล้ว แต่จะหนีไปไหนล่ะ

เข้าไปในป่าหรือ ไซโต้พูดถูก ไม่จำเป็นต้องมีรั้วไฟฟ้าที่นี่

มีโอกาสรอดแค่ 1 ใน 100 เท่านั้น เชียส์เห็นด้วยกับผมเรื่องนี้

แม้ว่าจะมีทางแค่ 1 ใน 100 แต่ผมขอพูดเสริมบางอย่างได้ไหม

แต่เรื่องการมีชีวิตรอดในแคมป์ยิ่งยาก กว่าซะอีก คุณเห็นหลุมศพแล้วนี่

การเลิกล้มความคิดที่จะหนีเท่ากับ การยอมรับโทษประหารชีวิต

- ทำไมคุณไม่พยายามหนีล่ะ - ผมกำลังรอโอกาสเหมาะๆ

ผมเข้าใจ เป็นธรรมดาที่ เราต้องพยายามที่จะหนี

แต่คนของผมและผม มีเรื่องทางกฎหมายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

ผู้บัญชาการของเราที่สิงคโปร์ สั่งให้เรายอมแพ้

การหนีอาจจะเป็นการละเมิด ธรรมนูญทหาร น่าสนใจไหมล่ะ

ครับผม น่าสนใจมาก

ขอโทษครับ ผมตามไม่ทัน

- คุณตั้งใจจะทำตามกฎหมายหรือ - ถ้าไม่มีกฎหมาย ก็ไม่มีความเจริญ

- ที่นี่ไม่มีความเจริญ - งั้นเราต้องทำให้พวกเขารู้จักซิ

ผมเสนอให้เราถอนประเด็นเรื่องหนี มีเรื่องอื่นไหมครับ

เราทุกคนเข้าใจแจ่มแจ้งเรื่องแผนแล้วนะ

อยากเริ่มโดย ไม่ให้พวกมันกระโตกกระตาก

จำไว้นะว่า คนของเราต้องรู้สึกว่า เราเป็นคนออกคำสั่ง ไม่ใช่พวกญี่ปุ่น

ตราบใดที่พวกเขาเชื่อเช่นนั้น พวกเขาก็จะเป็นทหาร ไม่ใช่ทาส

คุณเห็นด้วยกับผมไหมผู้การ

เอ้อ ผมหวังเพียงว่า... พวกเขายังคงเป็นทหารต่อไป

แต่สำหรับผม ผมเป็นเพียงทาสที่ยังมีชีวิต

แปลก แม้แต่คนอเมริ...

เขาอยู่คนเดียวมานาน

ถูกตัดขาดจากหน่วย มันน่าจะเป็นบทเรียนให้พวกเรา

เชลยอังกฤษ

นึกขึ้นได้ว่า ผมยังไม่ได้พูดว่าทหารอังกฤษ

นับตั้งแต่ที่พวกคุณยอมแพ้ คุณหมดสิทธิที่จะเป็นทหารต่อไป

พวกคุณต้องสร้างสะพานให้เสร็จ ภายในวันที่ 12 พ.ค.

พวกคุณจะทำงานภายใต้การควบคุมของ ร้อยโทมิโอยูระ วิศวกรของเรา

เวลามีน้อย ทุกคนต้องทำงาน

นายทหารของคุณจะทำงานเคียงข้างคุณ

นี่คือความยุติธรรม เพราะพวกเขา ทรยศพวกคุณด้วยการยอมแพ้

ความอับอายของคุณ คือความไม่ซื่อของเขา

เขาบอกคุณว่า...

"มีชีวิตเป็นกรรมกรดีกว่า ที่จะตายอย่างวีรบุรุษ"

พวกเขานำพวกคุณมาที่นี่ ไม่ใช่ผม

เพราะฉะนั้นพวกเขาจะทำงาน กรรมกรร่วมกับพวกคุณ

เท่านี้แหละ นายทหารเชลย ไปเอาเครื่องมือมา

แบรดเลย์ กลับไปที่ของคุณ

ผมต้องขอให้คุณดู สนธิสัญญาเจนีวา

"ประเทศที่ทำสงครามอาจจ้างเชลย ทำงานได้นอกจากนายทหาร... "

- ส่งหนังสือนั่นมา - คุณคงอ่านภาษาอังกฤษออกนะ

- คุณอ่านภาษาญี่ปุ่นหรือเปล่าล่ะ - เปล่า แต่เรามีล่าม

กฎหมายได้กำหนดอย่างชัดเจนว่า...

- ทุกคนอยู่กับที่ - คุณพูดเรื่องกฎหมายกับผมหรือไง

กฎหมายอะไร กฎหมายของคนขลาด

คุณรู้เรื่องกฎหมายของทหาร หรือของคนกล้า เปล่าเลย

คุณน่ะมันคนไม่มีค่า

ในเมื่อคุณไม่ทำตามกฎหมาย ก็ไม่ใช่หน้าที่ที่เราจะต้องทำตามคุณ

นายทหารของผมจะไม่ทำงานกรรมกร

แล้วเราจะเห็นกัน

นักโทษทุกคนไปทำงาน

จ่านายสิบ พาคนของคุณไปทำงาน

เขาคิดจะทำอะไร

ดูเหมือนว่า เขาไม่ต้องการพยาน

คุณมีเหตุผลหน่อย สั่งนายทหารของคุณไปทำงาน

ไม่

ผมจะนับถึงสาม หลังจากนั้น ถ้าคุณไม่ไปทำงาน...

ผมจะสั่งให้ยิง

เขาทำแน่ เชื่อฉันซิ เขาต้องทำแน่นอน

- หนึ่ง - ผมขอเตือนคุณนะผู้พันไซโต้

สอง

หยุด

ผู้พันไซโต้ เราได้เห็นและได้ยินทุกสิ่ง มีพยานมากมาย

คุณไม่มีวันรอดหรอก ถ้าจะบอกว่าพวกเขาคิดหนี

พวกเขาเดินไม่ได้

นี่หรือธรรมนูญทหารของคุณ ฆ่าคนที่ไม่มีอาวุธหรือไง

เห็นหรือยังว่าการได้เป็น คนป่วยได้เปรียบแค่ไหน

ฉันว่าเขากล้ามาก

"พาคนหกร้อยคนเดินทางเข้าสู่ หมู่บ้านแห่งความตาย" กล้าแบบนั้นน่ะซิ

เหมือนเมื่อปี 1914 เมื่อทหารของนาย เดินเหยียบย่ำนายทหารที่ไม่มีอาวุธ

ผมเข้าใจครับผม

นายไม่เข้าใจที่ฉันพูดเลย พวกเขาอาจทำให้พวกเราตายกันหมด

ขอโทษครับ ผมอยากไปด้วย

แขนเกือบหายแล้ว จริงๆ นะ

แล้วเขาล่ะ

เขาไม่ได้สั่งให้เราไม่หนี เขาเพียงแต่แนะ...

ฟังนะ ไอ้หนู

เมื่อคนอย่างผู้พันของนายแนะอะไร นั่นแหละคือคำสั่ง

เริ่มอีกแล้ว

ผู้พันไซโต้บอกว่า "นายทหารทุกคนไปที่ กระท่อมกักกัน" บอกให้พวกเขาไป

ไม่ใช่คุณ

มานี่

อย่ายุ่งกับเขา

พวกมันจะเอาเขาใส่เตาอบ

แด่เขาผู้ซึ่งเป็นคนดี แด่เขาผู้ซึ่งเป็นคนดี

แด่เขาผู้ซึ่งเป็นคนดี พวกเราพร้อมใจกันยกย่อง

พวกเราพร้อมใจกันยกย่อง พวกเราพร้อมใจกันยกย่อง

แด่เขาผู้ซึ่งเป็นคนดี...

ล้มแล้ว

หนึ่ง สอง สาม ดึง...

อย่า ปล่อย

ปล่อย

- ต้องการพบผมหรือ - ผมพยายามมา 3 วันแล้ว

ผู้พันนิโคลสันถูกขังในกระท่อมนั่น...

ผมสั่งให้ยิงคุณได้นะ นักโทษที่พยายามจะหนีเป็นคนของคุณ

- ผมไม่รู้เรื่องหนีด้วย - ก็ไม่แปลกนี่

ต้องมีคนรับผิดชอบ

ในช่วงสั้นๆ ระหว่างการหนีกับความตาย พวกเขาก็กลับเป็นทหารอีก

แต่มันเป็นเรื่องบ้าที่พยายามจะหนี

ทหารสองคนถูกยิง คนที่สามจมน้ำ ไปที่ไหนล่ะ

มันเป็นการหนีจากความเป็นจริง

ที่นี่แหละคือความจริง

นี่เป็นตำแหน่งที่ งานควรจะเดินมาที่จุดนี้แล้ววันนี้

นี่แสดงถึงว่างานเดินไปถึงที่ไหนจริงๆ

เพราะความดื้อของผู้พันของคุณ งานเราเลยล่าช้า

นักโทษบ่อนทำลายงาน ใช่ ผมเห็น

- ผมน่าจะสั่งยิงพวกเขาทั้งหมด - แล้วใครจะสร้างสะพานล่ะ

อาจไม่ใช่การบ่อนทำลาย พวกเขา อาจจะทำงานไม่ได้โดยไม่มีนาย