Poor Things

SÝNIR TÓBAKSNOTKUN

Ba.

Ba! Ba!

Ba, ba, ba.

Bless. - Ba, ba.

Aðeins líffærahrúgald án neista sjálfsins úr heilanum

eða blóðdælingar frá hjartanu.

Eins og slátrarabakki fyrir sunnudagshádegisverð.

Jæja, hver hefur áhuga á því að setja líffærin aftur saman?

Hver greinir á milli líffæra manna og dýra, ef munurinn er nokkur?

Komið nú.

Leystuð þið aldrei þrautir í æsku?

Reynist fleirum torvelt að einbeita sér þegar skrímslið talar?

Hann er einstakur skurðlæknir.

Sannur brautryðjandi. Faðir hans stofnaði skólann.

Hélstu að þú tækir þátt í samræðunum, Max McCandles?

Nálægðin við okkur tryggir það ekki sjálfkrafa.

Drullaðu þér, vinur. Fáðu þér jakkaföt.

Heldurðu virkilega að lifrin eigi að vera þarna?

Má ég spyrja, hver er tilgangur þess að setja líffærin aftur á sinn stað?

Það er mér til skemmtunar.

Herra Max McCandles!

Gakktu með mér að kennslu lokinni.

Ritgerðin þín.

Varstu ánægður?

Hún bar vott um ófrumlega hugsun að rembast við að nálgast meðalmennsku.

Takk fyrir. - Mig vantar aðstoð við rannsókn.

Mín yrði ánægjan.

Ertu trúaður? -Ég trúi á Guð.

Mig eða æðri veruna? - Fyndið, því þú ert kallaður...

Ég sagði brandarann.

Þú þarft ekki að útskýra hann.

Handbendi djöfulsins.

Hefurðu íhugað að safna skeggi?

Ég er eins og hundur með hálsklút.

Börn elska hunda.

Þetta verkefni.

Já. Komdu.

Guð! Guð.

Guð.

Halló. - Halló.

Bella, þetta er herra McCandles.

Komdu sæl, Bella.

Bóð. - Blóð.

Bóð. - Blóð.

Blóð. - Stórkostlegt.

Ég jafna mig.

Þetta er snotur vanviti.

Hún varð fyrir heilaskaða.

Ég lagaði það.

Greindaraldurinn er ekki samstilltur líkama hennar.

Tungumálið er að koma. Henni fer stöðugt hraðar fram.

Hún er stórfengleg.

Ég þarf að halda ítarlega skrá yfir framför hennar.

Viltu sjá um það fyrir mig?

Minn væri heiðurinn.

Ví!

Ví!

Já, þetta er spennandi, Bella.

Ég held að hún eigi við...

Frú Prim.

Ví.

Borðar þú ekki reykta síld?

Mér þykir hún ansi góð.

Mér finnst gott að fá mér svona á morgnana...

Bella skera líka?

Bara þá dauðu fyrir Bellu.

Bara dauða.

Bara dauða.

Bara dauða.

Mauka! Mauka, mauka.

Handur!

Handur!

Hlauptu!

Handur.

Hún lærir fimmtán orð á dag.

Öll samhæfing er í miklu ójafnvægi.

Ég sé framför á kvöldin.

Hárið vex um þumlung á tveim dögum.

Hér er hárskema. - Fyrirtak.

Þú mátt fara. Sjáumst á morgun.

Herra, hvaðan kom hún?

Þitt verk er að safna gögnum.

Ég læt þig vita ef mig vantar innantómar spurningar.

"Þegar þau sneru heim úr skóginum

hitti hún loksins aftur mömmu sína og pabba.

Þá um kvöldið borðuðu þau köku í kvöldmat, þar til þeim varð bumbult.

Þau voru svo ánægð að vera saman á ný."

Þú minn pabbi, Guð?

Ég... - Prim segja þig ekki vera.

Bella hvergistelpa.

Hvar það vera? Hvergi?

Þú ert munaðarlaus.

Foreldrar þínir létust.

Þú svo skera foreldra, Guð?

Nei.

Þau voru vinir mínir.

Þau voru hugrakkir landkönnuðir

en þau fórust í aurskriðu í Suður-Ameríku.

Þau þöndu mörk hins viðurkennda

og guldu fyrir það.

Það er eina leiðin til að lifa, Bella.

Þau sendu þig hingað til að ég gæti annast þig.

Dauð?

Því miður, mín kæra.

Aumingja Bella.

En elska Guð.

Sofa hér.

Nei.

Góða nótt, kæra Bella.

Þetta, foreldrar.

Perú, já.

Af hverju penna í bók hverja hnetu?

Ég verð að skrá næringarnám þitt.

Hve margar?

Segðu Bellu aðra staði.

Þetta er Lissabon í Portúgal.

Suður-Frakkland. Alpafjöllin.

Ástralía.

Langt í burtu og hættulegt, bæði menn og skepnur.

Bella vilja skoða heiminn.

Bara...

Bella.

Bella, ég held að við megum ekki vera hérna.

Förum bara...

Bella.

Bella.

Nei.

Bella, þetta er hættulegt.

Bella.

Nei, Bella.

Guð.

Út verð að fara.

Út? Nei, við þurfum að vinna.

Skera fingur?

Candles fara með mér.

Ég get það alveg...

Nei.

Jú. Út!

Hefur hún farið út áður?

Nei.

Ég hef skapað skemmtilegan og öruggan heim handa Bellu.

Núna.

Bella. - Núna!

Núna!

Bella.

Veistu, það er svo margt hérna úti sem getur drepið þig, Bella.

Drepið dauða?

Snákar, vagnar, fuglar með beittan gogg, jarðskjálftar

og innöndun eitraðra grasfræja.

Bella.

Bella.

Bella. Sjáðu.

Drepa hann. - Hvað þá?

Af hverju skrýtnir þumlar, Guð?

Þegar ég var lítill drengur

skorðaði faðir minn þumlana á mér í litlu járnhulstri

til að kanna hvort hann gæti heft beinvöxtinn.

Sársaukinn var svo heiftarlegur

að til þess að gráta ekki

starði ég sem fastast á hina fingurna

og með athugun einni

fór ég að greina grunnþætti húðarinnar.

Þegar hann sneri aftur

kom það honum á óvart að sjá að ég brosti.

Guð minn góður.

Hann var óhefðbundinn maður.

Við skulum fara.

Það er stormur í aðsigi.

Því hræðirðu hana stöðugt?

Hún er tilraun.

Ég verð að stýra aðstæðunum

til að spilla ekki niðurstöðunum.

Stopp! Förum, Guð!

Nei, Bella.

Bella vilja labba fá ís.

Nei.

Bella vilja!

Andlit mitt. Fólk óttast Guð.

Hlær að Guði.

Guð yndislegur.

Eins og hundsfés.

Einmitt.

Stoppa. Ég labba. - Nei!

Nei núna? Nei aldrei?

Bara nei.

Bella! - Nei!

Nei! Nei! - Bella!

Nei!

Fyrirgefðu. - Nei!

Nei! Nei!

Fyrirgefðu, elskan mín.

Drottinn minn dýri.

virkni frátekin

Hvað gerðirðu henni?

Hví felurðu hana?

Útskýrðu þetta eða ég leita til lögreglunnar.

Ég skal gera það því þetta er mikil gleðisaga.

Það er sjaldgæft að fá líkama, vissulega dáinn en svo nærri lífi.

Það örlaði ekki enn á dauðastjarfa.