The Prophet (Kahlil Gibran's The Prophet)

Μετάφραση: fata morgana

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΧΑΛΙΛ ΓΚΙΜΠΡΑΝ

Φύγε! Ξουτ!

Έι, μικρή! Γύρνα πίσω! Φέρ' το εδώ!

- Πρόσεχε! - Σταμάτα!

Μικρό αγρίμι!

Αλμίτρα!

Αλμίτρα!

Αβγά, μέλι, φρούτα, ξηροί καρποί.

Ας πούμε, επτά ασημένια νομίσματα.

Τι; Ναι, φυσικά. Ας...

Αλμίτρα!

Μεγάλος μπελάς η κόρη σου, ε;

Στην πραγματικότητα είναι πολύ γλυκιά.

Ναι... Σαν τα λεμόνια...

Με μέλι!

Ορίστε τέσσερα, πέντε, έξι...

Αλμίτρα! Το εννοώ!

...Και επτά.

Αλμίτρα, κατέβα από κει!

Όχι, όχι, όχι! Όχι, εννοώ μην κουνηθείς!

Όχι, όχι, όχι!

- Ήρεμα, αγορι μου! - Αμάν!

Είσαι καλά;

Όχι και πάλι! Οι χουρμάδες μου καταστράφηκαν!

Η μητέρα φταίει! Που την αφήνει να αλωνίζει σαν κανένα αγρίμι!

Συγνώμη! Συγνώμη! Λυπάμαι πολύ!

Ορίστε, να λίγα...

Αυτό είναι ακόμα καλό.

Αυτά είναι εντάξει.

Δε θα ξανασυμβεί.

Χρειάζεται ολόκληρο χωριό, όχι;

Μια συγνώμη θα ήταν καλή.

Είπα ότι λυπάμαι.

Όχι, από αυτήν! Αυτή δημιουργεί όλα τα προβλήματα!

Ξέρετε ότι δεν μιλάει.

Ή δε θέλει να μιλήσει.

Όχι από τότε που πέθανε ο πατέρας της.

Πάνε πάνω από δυο χρόνια από τότε.

Κοιτάξτε, θα σας πληρώσω αργότερα.

Όλους. Στο τέλος της εβδομάδας, όταν πληρωθώ.

Και τι θα γίνει με όλα όσα έχει κλέψει;

Η κόρη μου δεν είναι κλέφτρα!

Ναι, έτσι λέει...

Αλμίτρα, κοίτα.

Βρήκαμε τη γάτα που σου έκλεψε τη γλώσσα.

Θα έπρεπε να ντρέπεστε!

Αγάπη μου, μη τους δίνεις σημασία.

Είναι απλά χαζά παιδάκια.

Τι είναι αυτό;

Μωρό μου, ξέρω ότι σου λείπει ο πατέρας σου.

Και σε μένα λείπει.

Και αν μπορούσα να τον φέρω πίσω, θα το έκανα.

Όμως τώρα είμαστε μόνο εμείς.

Και ξέρεις κάτι; Θα είμαστε μια χαρά.

Απλά πρέπει να μείνουμε ενωμένες.

Ξέρεις τι μου λείπει περισσότερο;

Η φωνή σου...

Εντάξει, μικρούλα μου.

Είναι ώρα να πας εσύ στο σχολείο, και εγώ στη δουλειά.

Προσπάθησε να είσαι καλό παιδί, εντάξει;

Μακάρι να είναι κατσίκα...

Αλμίτρα...

Γιατί με ακολουθείς; Ξέρεις ότι θα έπρεπε να είσαι στο σχολείο.

Δεν προλαβαίνω να σε πάω πίσω.

Και δε γίνεται να χάσω αυτή τη δουλειά.

Μάλλον θα πρέπει απλά να έρθεις μαζί μου.

Άκου όμως.

Το καλό που σου θέλω, μην πάρεις τίποτα! Σοβαρολογώ, Αλμίτρα.

Σ' αυτή την οικογένεια, δεν κλέβουμε! Κατάλαβες;

- Καλημέρα, Χαλίμ. - Καμίλα.

Καλημέρα, κυρία μου.

Είσαι καλά;

Έξοχα!

Έφερες βοηθό σήμερα;

Ή ίσως είσαι κατάσκοπος.

Ναι, είναι η αρχηγός της Αντίστασης.

- Με συγχωρείς. - Στάσου! Μη φεύγεις ακόμα!

Θέλω να πω...

Δεν μπορώ να επιτρέψω την είσοδό σας χωρίς τα κατάλληλα χαρτιά.

Για το κορίτσι.

Τι; Έλα, βρε Χαλίμ!

Δεν έχω χρόνο για τέτοια. Πρέπει να πάω στη δουλειά.

Ξέρεις ότι αυτός ο φυλακισμένος αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την ασφάλεια.

Ένας επικίνδυνος εγκληματίας.

Γιατί λες μου ανέθεσαν να τον φυλάω;

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα.

Καλώς! Τότε θα κάτσεις να τη νταντεύεις εσύ!

Είναι πολύ καλό παιδί, παρεμπιπτόντως.

Δε θα σε δυσκολέψει καθόλου...

Λοιπόν, Αλμίτρα, τι κάνεις για να διασκεδάσεις;

Τι του είπες;

Παραλίγο.

Εντάξει...

Αυτό είναι τέλειο... Έχω μια υπέροχη μέρα...

Γύρνα πίσω! Είναι το δικό μου καπέλο!

Είναι ένα επίσημο καπέλο, ξέρεις! Κυβερνητικό καπέλο.

Γύρνα πίσω! Έλα, πουλάκι...

Ακούω ένα ποντικάκι;

Πρόσεχε, ποντικάκι.

Υπάρχουν παντού παγίδες.

Ποτέ δεν έχω επισκέπτες. Θα ήταν ωραία να κουβεντιάσω λίγο...

Έστω και με ένα ποντικάκι.

Πού πήγες;

Ποντικάκι;

Όχι... Όχι εδώ...

Ξέρω! Στο βάζο για τα μπισκότα!

Γεια σου...

Όχι... Ούτε και εκεί...

Μάλιστα...

Να πού είσαι!

Ένα ποντικάκι σε κλουβί.

Θέλεις ένα μπισκότο, ποντικάκι;

Με λένε Μουστάφα.

Εσένα;

Αλμίτρα. Αυτό είναι ένα όμορφο όνομα.

Λοιπόν, Αλμίτρα, υπάρχουν λογιών λογιών κλουβιά.

Είμαι σ' αυτό το σπίτι εδώ και επτά χρόνια.

Το έγκλημά μου; Η ποίηση.

Η κυρία με τις ποντικοπαγίδες. Γρήγορα!

Εμείς οι φυλακισμένοι πρέπει να είμαστε πονηροί.

Ξέρεις τι είναι αστείο;

Αυτοί νομίζουν ότι είμαι ο φυλακισμένος τους,

όμως εγώ έχω πετάξει μακριά πολλές φορές.

Ναι...

Ακριβώς από αυτό εδώ το παράθυρο...

Ψηλά πάνω σε όλο το νησί...

Θα σου πω ένα μυστικό.

Δεν μας φυλακίζουν τα σπίτια...

Ούτε τα κορμιά μας...

Ούτε καν οι υπόλοιποι άνθρωποι.

Είμαστε πνεύματα.

Ελεύθεροι σαν τον άνεμο.

Είναι ένα μυστικό που δεν το ξέρουν όλοι.

Έχω δει ανθρώπους να πέφτουν κάτω και να προσκυνούν την ίδια τους την ελευθερία.

Σαν σκλάβοι μπροστά σε έναν τύραννο...

Τον δοξάζουν, αν και εκείνος τους σφαγιάζει.

Έχω δει τους πιο ελεύθερους ανάμεσά τους

να κουβαλάνε την ελευθερία τους ως χειροπέδες...

Και η καρδιά μου μάτωνε μέσα μου...

Διότι μπορείς να είσαι ελεύθερος μόνο όταν η ελευθερία δεν είναι πια αυτοσκοπός...

Και πώς να είσαι ελεύθερος...

Αν δεν σπάσεις τις αλυσίδες που έχεις δέσει γύρω σου;

Στην πραγματικότητα, αυτό που εσύ αποκαλείς ελευθερία

Είναι η πιο δυνατή από αυτές τις αλυσίδες...

Και ας λαμπυρίζουν οι κρίκοι της στον ήλιο.

Και για να γίνεις ελεύθερος, τι θα αφαιρούσες...

που δεν είναι κομμάτι από σένα;

Αν είναι τύραννος, τότε ο θρόνος του χτίστηκε μέσα σου...

Αν είναι μια έγνοια που θα ήθελες να αποδιώξεις...

Αυτή η έγνοια έχει επιλεγεί από σένα...

Και αν είναι ένας φόβος που θα ήθελες να απωθήσεις...

Η ρίζα αυτού του φόβου είναι μέσα στην καρδιά σου.

Και όχι στο χέρι αυτού που φοβάσαι.

Αυτά τα πράγματα κυκλοφορούν μέσα σου...

Όπως τα φώτα και οι σκιές, σε μια μόνιμη μισο-αγκαλιά...

Πράγματι θα είσαι ελεύθερος...

Όχι όταν οι μέρες σου είναι χωρίς έγνοιες...

Ούτε όταν οι νύχτες σου είναι χωρίς στενοχώρια...

Παρά όταν αυτά τα πράγματα δεσμεύουν τη ζωή σου...

Κι όμως εσύ καταφέρεις να υψωθείς πάνω από αυτά...

Αδέσμευτος...

Αuτό ήταν! Πού είναι;

Θα ήθελα να του στρίψω το φτερωτό λαρύγγι του!

Χαλίμ;

Πού είναι η...

Αλμίτρα.

Δε σου είπα να μην μπλέξεις σε μπελάδες;

Χαλίμ! Υποτίθεται θα την πρόσεχες εσύ!

Μουστάφα, συγνώμη που η κόρη μου διέκοψε την εργασία σου.

Θα την βγάλω από δω, να μην ενοχλεί. Μην ανησυχείς.

Όχι, όχι, όχι. Είμαστε μια χαρά.

Απλά κουβεντιάζαμε Σωστά, Αλμίτρα;

Κουβεντιάζατε;

Ναι, αρμενίζαμε με τα φτερά του ανέμου.

Αυτό μου θύμισε ότι χτες το βράδυ είδα ένα γλυκύτατο όνειρο.

Ονειρεύτηκα ένα πλοίο που έμπαινε μέσα στο λιμάνι,

και ερχόταν να με πάρει πίσω στην πατρίδα μου.

Χαλίμ, μήπως κατά τύχη είδες σήμερα κανένα πλοίο;

Όχι, αλλά για να είμαι ειλικρινής, δεν κοιτούσα κιόλας.

Αλμίτρα, κατέβα από κει!

Μουστάφα, λυπάμαι πολύ! Δηλαδή, η Αλμίτρα λυπάται.

Έλα, άσε με να...

Καν' το μόνος σου.

Αυτό πρέπει να πονάει πολύ.

Όχι, όχι, όχι. Μια χαρά είμαι. Μια χαρά είμαι, αλήθεια.

Όχι, όχι, όχι! Κοίτα τη ζωγραφιά σου.

Καταστράφηκε πλήρως.

Όχι, όχι. Καθόλου.

Και μάλιστα, βελτιώθηκε.

Όχι, όχι, ΜΟυστάφα, δεν μπορεί να το εννοείς αυτό.

Κι όμως! Κι όμως!

Μα είναι τόσο άσχημα! Κοίτα το!

- Έλα, έλα... - Δεν ξέρω τι να κάνω.

- Έλα κάτσε εδώ. - Δοκίμασα τα πάντα.

Δεν χαμπαριάζει τίποτα από όσα κάνω ή λέω.

Είναι τελείως πέρα από τον έλεγχό μου.

Μα φυσικά και είναι.

Τι;

Δε σου ανήκει.