13th

Ας κοιτάξουμε τις στατιστικές.

Οι ΗΠΑ είναι το σπίτι του 5% του παγκόσμιου πληθυσμού...

και του 25% των φυλακισμένων παγκοσμίως.

Σκεφτείτε το.

Μία μικρή χώρα του 5% του παγκόσμιου πληθυσμού

έχει το 25% των φυλακισμένων παγκοσμίως;

Το ένα τέταρτο;

1 στους 4 ανθρώπους που είναι πίσω από τα κάγκελα, αλυσοδεμένοι,

παγκοσμίως -

είναι φυλακισμένοι εδώ, στην "χώρα των ελεύθερων".

Ο πληθυσμός των φυλακών ήταν 300,000 το 1972.

Σήμερα, ο πληθυσμός αυτός είναι 2.3 εκατομμύρια.

Οι ΗΠΑ σήμερα έχουν τον υψηλότερο δείκτη φυλάκισης στον κόσμο.

Και τώρα, ξαφνικά, βρίσκονται σε μία αφύπνιση του στυλ,

"Ίσως χρειάζεται να μικρύνουμε το σύστημα φυλάκισης.

Έχει γίνει πολύ ακριβό. Έχει βγει εκτός ελέγχου."

Αλλά, αυτοί οι ίδιοι που συχνά εκφράζουν τόσο ενδιαφέρον,

για το κόστος και την έκταση του συστήματος

είναι συχνά πολύ απρόθυμοι να συζητήσουν σοβαρά

για την επανόρθωση της ζημιάς που έχει γίνει.

Η ιστορία δεν είναι απλώς πράγματα που συμβαίνουν κατά λάθος.

Είμαστε το αποτέλεσμα της ιστορίας που επέλεξαν οι πρόγονοί μας,

αν είμαστε λευκοί.

Αν είμαστε μαύροι, είμαστε το αποτέλεσμα της ιστορίας

που οι πρόγονοί μας πιθανότατα δεν επέλεξαν.

Όμως είμαστε όλοι εδώ, ως αποτέλεσμα αυτών των επιλογών.

Και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό, για να ξεφύγουμε από αυτό.

Η 13η Τροπολογία του Συντάγματος

καθιστά αντισυνταγματικό το να κρατείται κανείς ως σκλάβος.

Με άλλα λόγια, παραχωρεί την ελευθερία...

σε όλους τους Αμερικανούς.

Υπάρχουν εξαιρέσεις, που συμπεριλαμβάνουν τους εγκληματίες.

Υπάρχει μία ρήτρα, ένα παραθυράκι.

Αν το έχεις αυτό ενσωματωμένο στην δομή,

σε αυτή την συνταγματική ορολογία,

τότε υπάρχει εκεί για να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο

για οποιονδήποτε σκοπό θελήσει κανείς.

Ένα από τα πράγματα που πρέπει να έχουμε κατά νου

σχετικά με την σκλαβιά, είναι ότι ήταν ένα οικονομικό σύστημα.

Και η κατάργηση της δουλείας στο τέλος του Εμφυλίου Πολέμου

διέλυσε την οικονομία του Νότου. Κι αυτό δημιούργησε ένα μεγάλο ερώτημα.

Υπάρχουν 4 εκατομμύρια άνθρωποι που ήταν πρώην ιδιοκτησία,

και ήταν κομμάτι ζωτικής σημασίας

του οικονομικού συστήματος παραγωγής στο Νότο.

Και τώρα αυτοί είναι ελεύθεροι.

Και τι κάνεις λοιπόν με αυτούς τους ανθρώπους;

Πώς ξαναχτίζεις την οικονομία;

Το παραθυράκι της 13ης Τροπολογίας χρησιμοποιήθηκε αμέσως.

Μετά τον Εμφύλιο, οι Αφροαμερικανοί συλλαμβάνονταν σωρηδόν.

Ήταν η πρώτη μας ραγδαία αύξηση των φυλακών.

Βασικά, ήσουν πάλι σκλάβος. Η 13η Τοπολογία λέει ότι

"Εκτός από τους εγκληματίες, οι υπόλοιποι είναι ελεύθεροι."

Τώρα, αν ποινικοποιηθείς, δεν εφαρμόζεται σε σένα.

Συλλαμβάνονταν για εξαιρετικά ασήμαντα αδικήματα,

όπως το να περιφέρονται ή να επαιτούν.

Και αυτοί έπρεπε να παρέχουν την εργασία

για την ανοικοδόμηση της οικονομίας του Νότου μετά τον Εμφύλιο.

Αυτό που έγινε στη συνέχεια, ήταν μία ραγδαία μετάβαση

σε μία μυθολογία για την εγκληματικότητα των μαύρων.

Ανατρέξτε και διαβάστε την ρητορική που χρησιμοποιούσαν τότε.

Έλεγαν ότι ο Νέγρος είναι εκτός ελέγχου,

ότι υπάρχει η απειλή της βίας προς τις λευκές γυναίκες.

Έτσι, η ίδια εικόνα που είχαμε για τον Θείο Remus

και εκείνες τις καλοσυνάτες μαύρες φιγούρες,

αντικαταστάθηκε από αυτό το αδηφάγο, απειλητικό κακό, στο πρόσωπο του Νέγρου,

που έπρεπε να ξορκιστεί.

Η "Γέννηση ενός Έθνους" ήταν

ένα βαθιά σημαντικό πολιτισμικό γεγονός.

Είναι η πρώτη ταινία που έσπασε τα ταμεία,

που χαιρετίστηκε τόσο για την αισθητική, όσο και για τον πολιτικό της σχολιασμό.

Και όταν βγήκε, είχε μία εκστατική ανταπόκριση.

Υπήρχαν ουρές όπου γινόταν προβολή.

Η "Γέννηση ενός Έθνους" επιβεβαίωσε την ιστορία

που πολλοί λευκοί ήθελαν να πουν για τον Εμφύλιο και τα επακόλουθά του.

Το να διαγραφεί η ήττα και να παρουσιαστεί σαν μία μαρτυρική κατάσταση.

Ο τότε Πρόεδρος Woodrow Wilson,

είχε μία ιδιωτική προβολή της ταινίας στον Λευκό Οίκο.

Την αποκάλεσε, "Ιστορία γραμμένη με κεραυνούς."

Και κάθε εικόνα που βλέπεις από κάποιον μαύρο,

είναι μία εξευτελιστική εικόνα που θυμίζει ζώο.

Κανιβαλιστική, ζωώδης.

Η εικόνα του Αφροαμερικανού άντρα.

Έχει μία διάσημη σκηνή που μία γυναίκα πηδάει από έναν γκρεμό

για να μην βιαστεί από έναν μαύρο εγκληματία.

Στην ταινία, οι μαύροι είναι απειλή για τις λευκές γυναίκες.

Οι μύθοι για τους μαύρους ως βιαστές, ουσιαστικά ανακόπηκαν από την πραγματικότητα

όπου η λευκή πολιτική ελίτ και το επιχειρηματικό κατεστημένο

χρειάζονταν τους μαύρους να δουλεύουν.

Αυτό που παραβλέπουμε για το "Γέννηση ενός Έθνους"

είναι ότι ήταν επίσης μία εξαιρετικά ακριβής πρόβλεψη

του τρόπου με τον οποίο η φυλή θα λειτουργούσε στις ΗΠΑ.

Η "Γέννηση ενός Έθνους" ήταν σχεδόν ευθέως υπεύθυνη

για την αναγέννηση της Κου-Κλουξ-Κλαν.

Είχε προσλάβει αυτό το ρομαντικό, λαμπερό, ηρωικό πορτραίτο.

Η Κλαν ποτέ δεν είχε το τελετουργικό του καψίματος του σταυρού.

Ήταν κάτι που επινόησε ο D.W. Griffith

γιατί θεώρησε ότι ήταν πολύ καλή κινηματογραφική εικόνα.

Έτσι ήταν στην κυριολεξία μία περίπτωση όπου η ζωή μιμήθηκε την τέχνη.

Τα απόνερα εξαπλώνονται πολύ πιο μακριά

από το απλό γεγονός ότι πρόκειται για μια ταινία

στην πρώιμη εποχή του κινηματογράφου.

Η τρομερή έκρηξη δημοφιλίας

που η Κου-Κλουξ-Κλαν είχε σαν αποτέλεσμα του "Γέννηση ενός Έθνους",

οδήγησε σε άλλο ένα κύμα τρομοκρατίας.

Είχαμε λιντσαρίσματα μεταξύ της Ανοικοδόμησης και του 2ου Παγκοσμίου.

Χιλιάδες Αφροαμερικανοί δολοφονήθηκαν από όχλους

με την ιδέα ότι είχαν διαπράξει κάποιο έγκλημα.

Στο Εθνικό Δημοκρατικό Συνέδριο στη Νέα Υόρκη το 1924,

εκτιμάται ότι τουλάχιστον 350 αντιπρόσωποι ανήκαν στην Κου-Κλουξ-Κλαν.

Η δημογραφική κατανομή στην χώρα διαμορφώθηκε από εκείνη την περίοδο.

Τώρα έχουμε Αφροαμερικανούς στο Λος Άντζελες,

στο Όκλαντ, και στο Σικάγο, στο Κλήβελαντ, το Ντιτρόιτ, την Βοστώνη, τη Νέα Υόρκη.

Και πολύ λίγοι εκτιμούν το ότι οι Αφροαμερικανοί σε αυτές τις κοινότητες

δεν πήγαν εκεί ως μετανάστες ψάχνοντας για οικονομικές ευκαιρίες.

Πήγαν ως πρόσφυγες από την τρομοκρατία.

Δεν βρεθήκαμε έτσι στο Όκλαντ, το Λος Άντζελες, στο Κόμπτον,

στο Χάρλεμ, το Μπράουνσβιλ, το 2015.

Αυτό είναι τραύμα των γενεών.

Τα αρχικά "KKK" χαράχτηκαν με σουγιά

στο στήθος και το στομάχι αυτού του άντρα στο Χιούστον του Τέξας,

αφού τον κρέμασαν από τα γόνατα σε μία βελανιδιά και τον μαστίγωσαν με αλυσίδα.

Το νέγρικο αγόρι Emmett Till, από το Σικάγο,

φέρεται να έδωσε ανεπιθύμητη προσοχή στην γοητευτική σύζυγο του Roy Bryant.

[Το Νέγρικο Αγόρι Σκοτώθηκε Για ένα "Σφύριγμα"]

[Το Αγνοούμενο Νέγρικο Αγόρι Βρέθηκε στο Ποτάμι Νεκρό από Πυροβολισμό]

Και μετά, όταν δεν ήταν πλέον αποδεκτό

το να εμπλέκεσαι σε τέτοιου είδους ανοιχτή τρομοκρατία,

τότε μετατοπίστηκε σε κάτι πιο νόμιμο.

Φυλετικός Διαχωρισμός. Jim Crow*.

Πέρασαν νόμους που υποβίβαζαν τους Αφροαμερικανούς

σε μία μόνιμη κατάσταση 2ης κατηγορίας.

[300,000 στην Αλαμπάμα δεν έχουν δικαίωμα ψήφου]

[έγχρωμοι μόνο- διαταγή αστυνομίας]

Αυτά, άρχισαν να πραγματοποιούν την προφητεία του Griffith

για τον τρόπο που λειτουργεί η φυλή.

Και ο φόβος της εγκληματικότητας είναι κεντρικός σε αυτό.

Όποτε έβλεπες ταμπέλα που έγραφε "λευκοί" και "έγχρωμοι",

κάθε φορά έπρεπε να διαχειριστείς την αγανάκτηση

του να σου λένε ότι δεν μπορείς να μπεις.

Κάθε μέρα δεν σου επιτρεπόταν να ψηφίσεις,

δεν σου επιτρεπόταν να πας στο σχολείο,

κουβαλούσες ένα βάρος που ήταν επιβλαβές.

Οι ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων έβλεπαν την αναγκαιότητα

του να φτιαχτεί όχι απλώς ένα κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα,

αλλά για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε να προετοιμαζόμαστε

για το αναπόφευκτο.

Ναι!

Κι ας είμαστε έτοιμοι, όταν έρθει αυτή η ώρα...

να πάμε στις καταστάσεις που αντιμετωπίζουμε

με μεγάλη αξιοπρέπεια, λογική και σύνεση.

Θέλουν να πετάξουν λευκά και έγχρωμα παιδιά

στο χωνευτήρι της ενσωμάτωσης,

που θα βγάλει μία ενιαία μάζα, μιγάδα,

μπάσταρδη τάξη ανθρώπων.

Και οι δύο φυλές θα καταστραφούν με αυτή την κίνηση.

Μόλις πήραμε μία αναφορά σε αυτή την μεριά που είναι οι μαθητές.

Οι νέγροι προσπαθούσαν να ενταχθούν στις παραλίες λουόμενων.

Και η Συμβουλευτική Επιτροπή της Φλόριντα προς την Επιτροπή Πολιτικών Δικαιωμάτων,

προειδοποίησε ότι η πόλη γινόταν μία φυλετική υπέρ-βόμβα με μικρό φυτίλι.

Οι ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων άρχισαν να παρουσιάζονται στα μίντια

και μεταξύ, ξέρετε, πολλών πολιτικών, ως εγκληματίες.

Άνθρωποι που σκοπίμως παραβίαζαν το νόμο,

τους νόμους Φυλετικού Διαχωρισμού, που υπήρχαν στο Νότο.

Εδώ και χρόνια, ακούω την λέξη "περίμενε".

Κουδουνίζει στο αυτί κάθε νέγρου με διαπεραστική οικειότητα.

Αυτό το "περίμενε" σχεδόν πάντα σήμαινε "ποτέ".

Η δικαιοσύνη που καθυστερεί τόσο πολύ είναι δικαιοσύνη που μας την αρνούνται.

Νομίζω ότι μία από τις πιο έξυπνες τακτικές του κινήματος

ήταν η μετατροπή της έννοιας της εγκληματικότητας.

Γιατί για πρώτη φορά, το να συλληφθείς ήταν τιμητικό.

Το να συλληφθείς από λευκούς ήταν ο χειρότερός σου εφιάλτης.

Ακόμα είναι, για πολλούς Αφροαμερικανούς.

Και τι έκαναν;

Από μόνοι τους, όρισαν ένα κίνημα γύρω από το να συλλαμβάνεσαι.

Το επανακαθόρισαν τελείως.

Αν κοιτάξετε την ιστορία

των διάφορων αγώνων των μαύρων σε αυτή την χώρα,

η κεντρική ιδέα που τους συνδέει είναι η προσπάθεια να γίνουν αντιληπτοί

ως πλήρη, πολύπλοκα ανθρώπινα όντα.

Ότι είμαστε κάτι άλλο από αυτή την αποτρόπαιη εικόνα της εγκληματικότητας

και της απειλής με την οποία ο κόσμος μας συνδέει.

Είμαστε πρόθυμοι να φάμε ξύλο για την δημοκρατία

και εσείς κάνετε κατάχρηση της δημοκρατίας στον δρόμο.

Ας αφήσουμε στην άκρη τις άσχετες διαφορές...

και ας κάνουμε το έθνος μας ένα σύνολο.

Οι νόμοι για τα πολιτικά δικαιώματα και το δικαίωμα ψήφου σήμαιναν,

"Επιτέλους, το παραδεχόμαστε.

Παρόλο που η δουλεία τελείωσε τον Δεκέμβρη του 1865...

αφαιρέσαμε τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων και τώρα θα το διορθώσουμε."

Για πρώτη φορά,

η υπόσχεση για ισονομία γίνεται τουλάχιστον μία πιθανότητα.

Ο αγώνας τους πρέπει να είναι και δικός μας αγώνας.

Δυστυχώς, την ίδια ακριβώς στιγμή

που το κίνημα για τα δικαιώματα κέρδιζε έδαφος,

οι δείκτες εγκληματικότητας της χώρας άρχισαν να ανεβαίνουν.

Το έγκλημα ήταν σε άνοδο στην γενιά του baby boom

που αναδύθηκε αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Τώρα ήταν ενήλικες.

Έτσι, και μόνο λόγω της δημογραφικής αλλαγής, θα είχαμε αύξηση της εγκληματικότητας.