لومړۍ 132 کرښې.
بزرگ ترین مانع وقتی با تلسکوپ به ستاره ها نگاه میکنی...
جو و آب و هوای کره زمینه.
پس یه تلسکوپ رو به فضا میفرستیم، و «وای-من» رو روی ماه پیدا میکنیم؟
آره.
ما داریم به این آسمون پرتاب میکنیم...
یه ماهواره مصنوعی که مستقیماً به ماه خیره میشه.
یه ماهواره...
مصنوعی؟
پرتاب؟ منظورت مثل یه هواپیماست؟
تا وقتی «وای-من» رو پیدا کنیم پروازش متوقف نمیشه؟
اون وقت که همون اول سوختش تموم میشه.
اگه دقیق تر بگم، ماهواره ها پرواز نمیکنن.
اونا مدام دارن به سمت سیاره سقوط میکنن.
دارم روی زمین سقوط میکنم!
حالا دارم از اون طرف سقوط میکنم!
یعنی فقط داره دور زمین چرخ میخوره و میفته؟
این یعنی...
ماهواره ها موجودات عجیب و غریبی هستن که نیازی به سوخت ندارن!
عالیه!
ایده کلیش همینه، ولی انرژیش هم نمیتونه کاملاً صفر باشه.
ما واقعاً به برق نیاز داریم تا تصاویر ماه رو برامون بفرسته و مسیرش رو تنظیم کنه.
پس چرا فقط توش باتری نمیذاریم؟
نه، فکر کنم باتری ها هم خیلی زود خالی میشن.
آره.
چیزی که نیاز داریم یه انرژی بی پایانه که توی فضا تموم نشه.
خوشبختانه ما نجات دهنده بزرگمون، یعنی خورشید رو داریم...
که عملاً انرژی بی انتهایی رو به سمت ما سرازیر میکنه.
انرژی...
خورشید؟
پنل های خورشیدی!
اون ماده جدیدی که توی کاگوشیما پیدا کردید، سلنیوم، دوباره حسابی به کار میاد.
این فیلم های خیلی نازک رو به هم میچسبونیم، و انرژی خورشید رو به برق تبدیل میکنیم.
خیلی قدیمی و خیلی ناکارآمد میشه...
ولی با اندازه کافی، جواب میده.
تکون خورد!
لعنتی، همش با انرژی خورشید!
وقتی هوا بارونی یا ابری باشه چطوری کار میکنه؟
توی فضا که آب و هوایی وجود نداره.
هر چی باشه خیلی بالاتر از ابرهاست.
قراره این سازه غول پیکر رو توی فضا جایی که خورشید همیشه میتابه نگه داریم؟
یه ماهواره با باتری نامحدوده! لعنتی!
اوه، سنکو...
چه بدنه ظریفی داره.
شگفت زدهم که تونستی توی فقط سه سال موتورش رو بسازی، زنو.
فکر میکردم بعد از هزاران سال پوسیدن، مهارتت رو از دست دادی.
ما اینجا توی جزیره گنجیم...
جایی که اولین موشک دنیای جدید قراره یه ماهواره به فضا پرتاب کنه!
هر چند هیچ سیگنالی قرار نیست حتی به ژاپن هم برسه.
هیس! من همیشه دلم میخواست این کار رو بکنم!
برترین مهندس موشک جهان، دکتر زنو از ناسا...
و تنها دانش آموز دبیرستانی که تا حالا یه موشک دست ساز به فضا پرتاب کرده، سنکو.
ما داریم با بهترین کارت هایی که دنیا داره بازی میکنیم.
برای این زوج استاد و شاگرد، پرتاب یه موشک بدون سرنشین...
مثل آب خوردنه!
گاز به عایق حرارتی آسیب رسوند.
توی نازل یه سوراخ ایجاد شده.
در تئوری قاعدتاً باید درست میبود...
ولی داریم در مورد محصولات ساخت «دنیای سنگی» صحبت میکنیم.
فقط دقتش کافی نیست.
یه اشتباه سیم کشی ساده بود.
همچین چیزی هم پیش میاد؟!
چه حیف شد.
بی نهایت پیچیدهست.
این اتفاق در واقع توی قرن بیست و یکم هم افتاد.
شنیدم یه پرتاب فقط به خاطر یه خط تیره جا افتاده توی کد خراب شد.
این بار، یه حباب هوا توی سوخت تبخیر شده...
باله های داخلی رو از بین برد.
لعنتی...
دارم ناامید میشم.
چند سال از وقتی که کار روی این موشک رو شروع کردیم گذشته؟
اون دو تا چه مرگشونه؟
فضا دیوونه کنندهست.
سنکو و زنو برترین سازندگان موشک روی زمین...
سال هاست که دارن با آزمون و خطا پیش میرن و شکست میخورن.
ما هم باید همش رو ببینیم، و تکنولوژیش رو یاد بگیریم.
چطور شکست خوردن، چطور درستش کنیم...
پسر، این دنیای لعنتی اهالی علم...
این رو همون بار اولی که سنکو رو دیدم یاد گرفتم، ولی...
هر چی بیشتر بدونی، بیشتر میفهمی که هیچی نمیدونی.
بالاخره، اولین پرتاب موفقیت آمیز ما!
پس میتونیم از این استفاده کنیم تا به ماه نگاه کنیم و «وای-من» رو پیدا کنیم؟
نه.
ما با یه مدارگرد شناسایی ساده ولی کارآمد شروع میکنیم.
فضا هم دقیقاً همینطوریه، باید قدم به قدم پیش رفت.
البته که...
نمیتونیم همینجوری مستقیم سراغ ماموریت های سرنشین دار بریم.
چند نفر تا حالا توی انفجارها کشته شدن؟
درسته...
ما داریم کلی پرتاب رو تست میکنیم، و کلی موشک میسازیم.
و هیچ راهی برای انجامش نیست، مگه اینکه موشک ها مینیاتوری باشن.
ولی موشکی که میخوایم با هم بسازیم...
اون روز از «سای» خواستیم محاسباتش رو انجام بده.
گفت که باید حدوداً پنج برابر بزرگ تر باشه.
عکس های ماهواره ای!
یعنی این زمین ماست، اون هم از نمای این به اصطلاح فضا؟
درست همونطور که توی سفرمون به دور دنیا دیدیم، خود جغرافیای زمین توی این ۳۷۰۰ سال تغییر کرده.
این موضوع ایده ای بهتون میده؟
کاملاً! پسر، شماها واقعاً اعجوبه اید!
کانال پاناما کاملاً بسته شده!
خنده داره!
خیلی شانس آوردیم که از اونجا رد نشدیم.
بیابون های آفریقا ناپدید شدن، و به جنگل و علفزار تبدیل شدن.
به عبارت دیگه، زمین های کشاورزی پهناوری رو به وجود میاره.
تغییر زمین شناسی اونقدرا هم بد نیست، مگه نه؟
به تمام نیروی انسانی که بتونیم نیاز داریم...
برای پیشبرد توسعه فضاییمون در آینده.
آره. ازتون میخوایم یه برنامه درست و حسابی بنویسید...
برای احیای تمام هفت میلیارد انسان با استفاده از این کره زمین جدید و اصلاح شدهمون...
استاد ریوسوی متخصص ساختن امپراتوری، و جغرافی دان مقیممون دکتر چلسی.
با این میتونیم سطح ماه رو ببینیم!
حالا فقط به بینایی من نیاز داریم، و وای-من...
متأسفانه، اون تصاویر به صورت داده فرستاده میشن.
بینایی تو به کار نمیاد.
تعجب میکنی.
اون وقتی خودش رو ثابت کرد که تونست یه میدان نفتی رو توی عکس هوایی پیدا کنه.
تمرکز و مشاهده گری.
کوهاکو توی تیزبینی لنگه نداره.
متوجه شدم.
منطقیه، چون اون از نوادگان بیاکویا و بقیه فضانوردهاست.
اونا ممکنه توی مسائل فضایی کارآمد باشن.
حالا میتونیم وای-من رو پیدا کنیم.
چه خبر عالی ای.
ولی اگه کوهاکو وای-من رو پیدا کنه، مأموریت موشک یک طرفه زمین رو ترک میکنه.
No comments yet. Be the first to leave one.