The Dream of the Red Chamber (紅樓夢)

ความฝันในหอแดง

เล่อตี้ - แสดงเป็น หลินไต้อวี้

คุณหนูหลินมาแล้ว

คุณหนูหลิน พวกคุณท่านทั้งหลาย คิดถึงคุณหนูมาก

เดี๋ยวพวกเขาก็ออกมา เชิญค่ะ

คุณหนูหลิน คงจะเหนื่อยจากการเดินทางนะคะ

คุณหนูหลิน

คุณหนูหลินสวยเหลือเกิน มีเสน่ห์มาก

ฮูหยินเฒ่ามาแล้ว

หลานสาวข้ามาแล้ว หลานยาย

ท่านยาย

เด็กหนอเด็ก ลุกขึ้น ลุกขึ้นเถอะนะ

พยุงนางลุกขึ้นมา

โตขึ้นมากแล้วนะเนี่ย

ข้าจะแนะนำให้เจ้านะ นี่น้ารองของเจ้า

คารวะ น้ารอง

ไม่ต้องหรอกจ้ะ

เจ้าคงเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาก รีบนั่งพักผ่อนก่อนเถอะ

จริงด้วย มาทางนี้เถอะ มามะ

ป้าจูคะ เอาของพวกนี้ไปเรือนหลังด้วยนะ

นั่งสิ

คิดไม่ถึงจริง ๆ แม่ของเจ้าอายุยังน้อย...

ก็พลันมา...

ท่านแม่คะ ท่านแม่ปลงซะบ้างเถอะค่ะ

มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้

ท่านดูสิ สุขภาพของไต้อวี้ ก็ไม่ค่อยจะดี

ท่านอย่าพูดเรื่องไม่สบายใจเลย

จริงสิ พ่อของเจ้าเขียนจดหมายมาว่า...

เจ้ากำลังป่วยไข้อยู่ แล้วตอนนี้ดีขึ้นรึยัง

ก็ยังเหมือนอยู่เลยเดิมล่ะค่ะ เดี๋ยวไข้ก็ขึ้น เดี๋ยวไข้ก็ลด

ระหว่างทาง ยังต้องกินยาอยู่เลย

แล้วกินยาอะไรบ้างล่ะ

ก็เป็นยาโสมบำรุง

ยายเอง ก็กินยาพวกนี้อยู่พอดี

เจินจู อย่าลืมนะ สั่งให้พวกเขาจัดเพิ่มอีกชุดนึง

ค่ะ ฮูหยินเฒ่า

อุ๊ยต๊าย อะไรกันเนี่ย คุณหนูหลินมาถึงแล้วเหรอ

ตายแล้ว ตายแล้ว ท่านแม่คะ

ท่านแม่ ดูสิ ข้ามาสายเกินไป ไม่ทันต้อนรับน้องหลิน

น้องหลิน สบายดีรึเปล่าจ๊ะ

เจ้าคงยังไม่รู้จัก

นางน่ะ เป็นตัวแสบเผ็ดร้อนที่ขึ้นชื่อของบ้านเรา

เหมือนพริก ที่คนในนานกิงเขาเรียกขาน

ต่อไป เจ้าก็ต้องเรียกเขาว่า นางพริกเฟื่ง

นี่ก็คือคือซ้อรองของเจ้า ชื่อของนางคือ หวังซีเฟิ่ง

- ซ้อรองคะ - โธ่เอ๊ย ไม่ต้องมากพิธีหรอก

น้องข้านี่สวยเหลือเกิน

มิน่าล่ะท่านแม่ถึงได้พูดกับคนอื่น ชมเจ้าไม่ขาดปาก

ที่แท้ก็สวยขนากนี้

เฮ้อ น่ารักจริง ๆ

แต่แม่ของน้อง ต้องมาด่วนสิ้นบุญ

โธ่ น้องพี่ นับว่าเจ้าช่างอาภัพนะเนี่ย

อาเฟิ่งเอ๊ย ข้าเพิ่งจะหยุดร้องไห้เองนะ...

เจ้ายังมาแหย่ข้าอีก

ใช่ เป็นเพราะยายเฟิ่งไม่ดีเอง

โธ่เอ๊ย นั่นสินะ

พอเห็นหน้าน้อง ก็มัวแต่คิดเรื่องของน้อง

จนลืมท่านแม่ไปเลย

ท่านแม่ อย่างนี้ต้องตบ ต้องตบ

น้องหลินจ๊ะ ต่อไป พักอยู่ที่นี่ อย่าได้เห็นเราเป็นคนอื่น

ต้องการของกินของใช้ ก็บอกซ้อได้เลย

หากสาวใช้ปรนนิบัติไม่ถูกใจ ก็บอกซ้อ ซ้อจะจัดการให้

- ขอบคุณที่ซ้อเป็นห่วง - ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้ะ

- จินฉ่วน - คะ

ที่พักของคุณหนูหลินกับผู้ติดตาม ปัดกวาดเรียบร้อยรึยัง

ปัดกวาดเรียบร้อยแล้วล่ะค่ะ

เซวียะเอี้ยน รีบมาคารวะฮูหยินเฒ่าสิ

คารวะ ฮูหยินเฒ่า คารวะฮูหยิน

- เอาละ เอาละ - คารวะคุณนายรอง

เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ต้องมากพิธีหรอก

ไต้อวี้ เธอพาสาวใช้ติดตามมาคนเดียวเหรอ

ใช่ค่ะ ท่านยาย

นางอายุยังน้อยนะ คงจะปรนนิบัติเจ้าได้ไม่ดี

ข้าว่านะ โอนคนของข้าให้รับใช้เจ้า คงจะดีกว่า

จื่อเจวียน ต่อไป เธอไปรับใช้คุณหนูหลินนะ

นางยังมีร่างกายอ่อนแอ ต้องเอาใจใส่ทุกเรื่องให้ดีด้วยล่ะ

ค่ะ ฮูหยินเฒ่า

คุณชายรองกลับมาแล้ว

น้องเป่ากลับมาแล้ว

- คารวะ ท่านย่า - เอาละ เอาละ

คารวะ ท่านแม่

- ทำไมเจ้าถึงได้กลับมาสายล่ะ - ข้า...

- เรียนฮูหยินเฒ่า คุณชายรอง... - ฉิงเหวิน อย่าพูดมาก

สีเหริน ทำไมเป่าอวี้ถึงกลับมาสายล่ะ

เรียนฮูหยิน

พอคุณชายรองออกมาจากศาลเจ้าของตระกูล

ก็ได้พบกับ คนของจวนอ๋องปักกิ่ง

เลยแวะไปนั่งคุยที่จวนอ่องครู่นึง ก็เลยกลับมาสาย

ต่อไป หากเจอเรื่องแบบนี้อีก ต้องให้คนกลับมาบอกที่บ้าน

เอาละ เอาละ

เป่าอวี้ มีแขกมาที่บ้านแน่ะ

- รีบไปทักทายน้องหลินซะก่อนสิ - น้องหลินเหรอ

ใช่แล้ว รีบไปทักทายน้องหลินสิ

สวัสดี น้องหลิน

น้องคนนี้ ข้าเคยเห็นนี่นา

เป่าอวี้

เจ้าพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว

น้องเขาเพิ่งมาจากแดนใต้ ไปพบกันที่ไหนกัน

ถึงไม่เคยพบกัน แต่ก็รู้สึกคุ้นหน้ามาก

เหมือนกับว่าเคยรู้จักกันมาก่อน

อ้อ ถ้างั้นก็ดีแล้ว

ต่อไปอยู่ด้วยกัน จะได้ไม่รู้สึกห่างเหินกัน

อ้าว แล้วยืนอยู่ทำไม นั่งลงแล้วก็คุยกันเถอะน่า

สีเหริน ฉิงเหวิน รีบไปชงชามาสิ

ท่านแม่ เชิญนั่งทางนี้ค่ะ

น้องหลิน เราไปทางนี้กันเถอะ

เชิญ

น้องเคยเรียนหนังสือบ้างมั้ย

เคยเรียนมาปีนึง

แล้วน้องชื่ออะไร

ชื่อไต้อวี้ค่ะ

- แล้วสมญาล่ะ - ไม่มีค่ะ

ไม่มีเหรอ ดี ข้าจะตั้งสมญาให้น้อง

เป็นผินผินแล้วกัน

เอ๊ะ น้องเป่า ผินผินคืออะไรเหรอ

ในตำรา คนโบราณกล่าวไว้ว่า

ทางตะวันตก มีหินเรียก ไต้ ใช้เขียนคิ้วให้ดกดำ

คิ้วน้องหลินโก่งได้รูป

ใช้คำ ๆ นี้ จึงเหมาะสมที่สุด

ข้าเกรงว่า เจ้าจะแต่งขึ้นเองนะ

นอกจากตำราเรียน ที่ข้าแต่งไว้ ยังมีอีกมากมาย

ฉลาดจริง ๆ เลย

น้องหลิน น้องมีหยกมั้ย

หยกอะไรเหรอคะ

นี่ไง หยกวิเศษ ป้องกันภัย

- ข้าไม่มีหรอก - ไม่มีเหรอ

หยกของท่านพี่ เป็นของล้ำค่า ที่หาได้ยาก

จะมีกันทุกคนได้ยังไงล่ะ

ของล้ำค่าหายากที่ไหนกัน

แม้แต่บนล่างสูงต่ำ ก็ยังแยกแยะไม่ออก

ยังมีความวิเศษอะไรได้ ข้าไม่อยากได้แล้ว

- เป่าอวี้ เจ้า... - เป่าอวี้ เจ้าจะโกรธใคร ดุว่าใครก็ได้นะ

- แต่ทำไมต้องโยนหยกป้องกันภัยทิ้งด้วย - ใช่ ใช่

พี่น้องในบ้าน ใคร ๆ ก็ไม่มี มีข้าคนเดียว

ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องการ...

น้องหลิน ที่สวยดังเทพธิดาที่มาถึง ก็ยังไม่มี

ก็แสดงออกว่า นี่ไม่ใช่ของดี

เป่าอวี้ รีบห้อยไว้ซะ ระวังพ่อเจ้าจะรู้

ใช่ เด็กดี รีบห้อยเอาไว้ซะ

ท่านแม่ ดูเขาไม่สบอารมณ์อีกแล้ว

โธ่เอ๊ย น้องเป่า รีบห้อยกลับไป

ไม่

น้องหลิน น้องร้องไห้ทำไม

เป็นเพราะข้าไม่ดี เพิ่งมาถึง ก็ทำให้ท่านโมโห

โยนหยกนั้นทิ้ง

ไม่นี่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับน้อง

ได้ ข้าห้อยเอาไว้ก็แล้วกันนะ

ใช่ น่าจะห้อยไว้ตั้งนานแล้วนะ ห้อยไว้

คุณหนูเป่า ช่างเป็นคนดีจริง ๆ

ดูสิ มาถึงไม่นาน

ทุกคนในบ้าน มีใครบ้าง ไม่ชมนาง

ท่านฮูหยินเฒ่า พูดเกินไปแล้วนะคะ

ใช่ ยกยอเกินไปแล้ว

เรามารบกวนพวกท่าน รู้สึกไม่สบายใจเลยจริง ๆ

พูดอะไรอย่างนั้น

ท่านเป็นพี่น้องกับสะใภ้ของลูกเจิ้ง

ยายเฟิ่งเอง ก็เป็นหลานสาวของท่าน

เราไม่ใช่คนบ้านเดียวกันหรอกเหรอ

ฮูหยินเฒ่า คุณหนูหลินมาแล้วค่ะ

- คารวะท่านยาย - พวกเจ้าไปไหนกันมา

ท่านย่า ดอกท้อทางด้านหลังออกดอกแล้ว

ข้ากับน้องหลิน แต่งกลอนกันคนละสองบท

ท่านดูสิ ที่น้องหลินแต่งไว้ เหนือข้ามากเลย

เป็นสาวเป็นแส้ แต่งกลอนเขียนกลอน จะมีประโยชน์อะไร

ต่อไป ต้องใช้ชีวิตแม่บ้าน

ยังต้องเรียนจากพี่เป่าเขาให้มาก ๆ ถึงจะดีนะ

ค่ะ ท่านยาย

ยังไม่รีบไปคารวะน้าหญิงอีก

คารวะ ท่านน้า

ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง

ดูพวกเจ้าสองคน สมกันดังกิ่งทองใบหยก

ดูท่าแล้ว ไม่เกินสองปี

ข้าคงมีเหล้ามงคลดื่มแล้วล่ะ

ท่านน้าคะ

ท่านน้าคะ อย่าพูดล้อเล่นเลย

คุณหนูหลินของเรา เป็นคนขี้ใจน้อย

เดี๋ยวเกิดโมโหขึ้นมา น้องเป่าก็ต้องตามไปง้ออีกหรอกค่ะ

ซ้อรอง

อ๊ะ เป็นอะไรล่ะ ข้าพูดอะไรผิดเหรอ

ยายเฟิ่ง