The Trapped 13: How We Survived The Thai Cave

ภารกิจช่วยเหลือ

สมาชิกทีมฟุตบอลเยาวชนในประเทศไทย

ต้องทำงานแข่งกับเวลา

เด็กๆ อายุระหว่าง 11-16 ปี

คาดว่าอาจเสียชีวิตแล้ว

หลังจากหายตัวไปพร้อมกับ

โค้ชทีมฟุตบอลวัย 24 ปีของพวกเขา

สำหรับการสัมภาษณ์วันนี้เนอะ

เราไม่กดดันอะไรทั้งสิ้น

ชะตากรรมของทีมฟุตบอลเยาวชน

และโค้ชของพวกเขาในประเทศไทย

ได้ทำให้ผู้คนจากทั่วโลกสนใจ

ถ้ามีคำถามอะไรที่ไม่อยากตอบ

อะไรก็แล้วแต่เนี่ย

ก็ไม่ต้องตอบ

ไม่มีคำตอบไหนถูกหรือผิด

นี่เป็นความพยายามช่วยเหลือ

ในระดับนานาชาติ

ครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา

มีความช่วยเหลือเข้ามาจากทั่วทุกมุมโลก

สำคัญที่สุดสำหรับพวกพี่ๆ ก็คือ

ความสบายใจของมาร์ค

- เราหยุดเมื่อไหร่ก็ได้ - ครับ

โอเคค่ะ

มันคือเหตุการณ์

ที่คนทั้งโลกจับตามอง

เด็กๆ ติดอยู่ในถ้ำที่ประเทศไทย

เป็นเวลา 17 วัน

ผมคิดว่าโลกภายนอกอาจจะไม่รู้

ไม่รู้อะไรเลยก็ว่าได้

ว่าจริงๆ แล้วมันเป็นยังไงภายในถ้ำ

บางทีความจริงอาจจะไม่เหมือนที่เขาคิดไว้

ตั้นชิดหน่อยตั้น ระวังนะ

ก็วันนั้นก็

เรานัดกันซ้อมบอลใช่ไหมครับ

เฮ้ย

- ช่วยด้วย หมา - มันกัดเฮ้ย ไปเลย

- เป็นชุดเลยเมื่อกี้ ไอ้เวร - อะไรอ่ะรถกู

เอ้าไป คนต่อไป ไปเลย

ผมนายเอกพล จันทะวงษ์ครับ

ชื่อเล่นชื่อเอกครับ

จังหวะจั๊มพ์จังหวะเดียวนะครับ

การเป็นโค้ชก็

หนึ่ง ก็ต้องเป็นผู้นำ

สอง วินัย

อันนี้ต้องมีแน่นอน

ตามองเพื่อนด้วย

คือใจมันต้องรัก

รักที่จะเป็นจริงๆ

ดูเพื่อนด้วยทิศทางน่ะ

สองพาสนะครับ สองพาสนะครับ

ไม่เกินสามจังหวะนะครับ

หน้าเดิน

พี่ดอมเข้า พี่ดอมเข้า เต่า

ไปได้ใช่ไหม

เกือบปกติแล้วเด็กที่มันเรียนอยู่แถวนี้

ร้อยทั้งร้อยมันไม่เด็กแว้น

ก็กินเหล้าสูบบุหรี่

นี่ครับสาเหตุที่พวกเขาต้องมาสร้างทีมฟุตบอล

ก็เพื่อพยายามดึงให้เด็กห่างไกลจากยาเสพติด

ตามมา ตามมา

ทางครอบครัวพื้นฐานนะครับก็คือจะเป็นแบบ

ทางบ้านค่อนข้างที่ว่ายากจน

เข้าสิ เข้าสิ

อยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพ

แล้วก็นักฟุตบอลทีมชาติ

ระวังเพื่อนด้วย

เฮ้ยหลังๆ หาตัวประกบสิ

ชอบแมนยู

แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดครับ

แมนยูครับ

เอา จบได้จบเลยเต่า

โค้ชเอกก็จะให้เราซ้อม ซ้อมแบบขยันทุกคน

จะซ้อมหนักครับ

ทีนี้ไม่ได้ ขึ้นก่อน

เราพยายามผลักดันเด็ก

ผลักดันเด็กเพื่อที่ให้ไปอยู่อะคาเดมี่สูงๆ

เพื่อที่เขาจะได้มีทุนเรียนฟรี

ให้ไอ้เต่าคนเดียวเลยน้อง

เอ้ามาๆ ได้เวลาพักแล้ว

ส่วนตัวผมนะครับ ตอนนั้นคืออายุ 24

เวลาอยู่นอกสนามปุ๊บเนี่ย

คือผมก็เป็นแค่พี่

มา

เหมือนเป็นพี่น้อง

ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน

แต่เราอยู่ด้วยกัน

แบบเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน

ทีมท็อปสายเหนือเจอกับทีมท็อปสายใต้

สกอร์นำไปอยู่สองประตูต่อศูนย์ครับ

วางแผนว่าถ้าเราซ้อมบอลเสร็จ

เสร็จปุ๊บเราก็ไปเข้าถ้ำ

เด็กในเมืองถ้าวันว่างก็เข้าไปเที่ยวห้างกัน

แต่ว่าสำหรับเด็กชนบทเนี่ย

เขาก็จะมีแต่ภูเขามีแต่ป่าแต่ดอย

แค่นั้นครับที่เขาไปเที่ยว

ที่ผจญภัยที่ตื่นเต้นที่สุดก็น่าจะเป็นถ้ำหลวง

ผมไปหลายครั้งมาก

เล่นบอลเสร็จปุ๊บก็กินกัน ผมก็จะกินแค่นิดเดียว

จำได้ว่าครั้งนั้นผมสั่ง

หมูปิ้งประมาณสิบไม้และข้าวหนึ่งกิโล

ก็กินไม่ไหวก็เลยเอาไปทิ้งครับ

เคี้ยวข้าวเหนียว เอาไปๆ เอาไป

เตรียมตัวเร็ว

- ไปๆ - เอ้า ไปๆ

กินอะไรเสร็จก็...

ไปเร็ว

ปั่นไปถ้ำหลวง

เร็วๆ ไป

ตามมา

อากาศวันนั้นคือไม่มีฝน

อากาศคือแดดออกและก็ร้อน

ไปๆ

บางคนก็ตื่นเต้น

ที่ว่าจะเข้าถ้ำครั้งแรก

พวกเราก็สปีดกันแบบเต็มที่นะครับ

แข่งกันแบบสุดจิตสุดใจนะครับ

แล้วก็ผมก็ขาประจำครับ

โดนทิ้งอีก

คนอายุเด็กน้อยสุดก็จะเป็นน้องไตตั้น

คือทุกคนเห็น เค้าก็อยากแกล้ง

ไม่มีวันไหนที่ไม่โดนแกล้ง

โอ้โห โดนทุกวัน

จุดแข็งของน้องไตตั้นเหรอครับ

ผมว่า ไม่น่าจะมีนะ

ผมกับไตตั้นก็คือจะสนิทกันแหละ

ก็คือเหมือนเป็นพี่น้องกันเลย

ตอนระหว่างทางเราก็เจอ

สวนส้มระหว่างทางสองข้างทาง

ไป ไหว้เจ้าแม่

- เร็วๆ ไปดู - ไปๆ

ไป

พอทุกคนเห็นป้ายปุ๊บ ทุกคนบอกว่า

เค้าห้ามเข้า

ในป้ายน่าจะบอกว่า

เดือนกรกฎาถึงเดือนพฤศจิกายน

จะมีน้ำป่าไหลหลาก

ที่เข้าไปในถ้ำนั้นเป็นที่ 23 เดือนมิถุนาครับ

แล้วก็ไม่ใช่หน้าฝนด้วยนะ

ยกมือไหว้แล้วก็ขอ

ขอเจ้าแม่นางนอน

เจ้าแม่นางนอนก็คือเป็นเจ้าของสถานที่

ถ้าเกิดเราไปลบหลู่แล้วไม่ขอเนี่ย

บางทีอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

เจ้าแม่นางนอนก็มีประวัติ

เคยเป็นองค์หญิง

ก็มีคนเลี้ยงม้าหลงรักกับเจ้าหญิงอะไรงี้

แล้วก็พากันหนีออกมา

แล้วก็โดนทหารเค้าไล่มา

คนเลี้ยงม้าก็ไปหาอะไรให้เจ้าแม่กิน...

และก็โดนทหารฆ่า

เจ้าแม่ก็รอ ก็ไม่มาก็เลยเอา

ที่ใส่ผมปักตัวเองตาย

ก็เลยเป็นภูเขาเหมือนเจ้าแม่นอนอยู่

ไปถึงปากถ้ำปุ๊บนะครับเด็กก็ตื่นเต้น

โอ้โห แบบเฮ้ย มันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ

ไป ทุกคน ไหว้ขาเข้าถ้ำกัน

ส่วนมากก็จะทิ้งกระเป๋าและรองเท้า

ทิ้งให้หมด

ไป

ไม่มีขนมไม่มีข้าว

เราก็พกไฟฉายคนละอัน

แล้วก็เดินเข้าไปเลยครับ

คือผมเนี่ยจะให้น้องตี๋เป็นคนนำ

และก็ผมปิดท้าย

ตี๋มันจะเป็นผู้ช่วยคนสำคัญของผมเลยก็ว่าได้

แต่ถ้าผมไปด้วยกับเจ้าตี๋ ผมจะอุ่นใจ

เพราะว่าอย่างน้อย

ถ้ามีเจ้าตี๋อยู่ด้วย โอเค

มันก็ช่วยกันดูแลเด็กๆ ที่เหลือได้

เคยเข้ามาก่อนครับ

ก็เลยแบบมั่นใจ

ต้องพาน้องๆ เค้าเข้าไปอย่างนี้ครับ

เราจะเข้าไปแค่แบบประมาณชั่วโมงหนึ่ง

เพราะว่าผมมีเรียนพิเศษ

มันจะมีหยอกล้อกัน

ก็แซว... ส่วนมากจะแซวตี๋ครับ

เพราะตอนนั้นตี๋มีแฟน

ไปถ่ายรูปจับมือกันอะไรอย่างนี้

ก็คือจะมีการหยอกล้อกันไปตลอดทาง

เราเห็นปุ๊บเราก็ เออ ดีใจแฮะ

พอถึงสามแยกปุ๊บเนี่ย

ที่ไปขวาไม่ได้เพราะว่ามันไปได้อีกแค่ไม่กี่เมตร

ถ้าจะไปต่อต้องไปด้านซ้าย

ผมว่าตอนที่ผมกลัวนี้

น่าจะเป็นตอนถึงสามแยก

มันเป็นสายน้ำแล้ว

กลัวว่ามันจะมาท่วมแล้วออกมาไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นช่วงฤดูไหนก็แล้วแต่

มันจะมีน้ำอยู่ตลอดเวลาเลย

น้ำตรงนั้นจะไม่เคยแห้ง

ผมบอกว่า น้ำมันไหลมาเยอะแล้ว

ก็กลับไหม พอแล้ว

จะกลับก็กลับไปคนเดียวสิ ป๊อดเหรอ

ป๊อดเหรอ อะไรอย่างนี้ครับ

เลยให้ทุกคนตัดสินใจกันเอง

ถ้าไม่ไปกัน กลุ่มเขาก็จะได้กลับ

ข้างในสวยมาก แต่ต้องเดินเข้าไป

เหมือนโหวตน่ะครับ

ก็เป็นเสียงส่วนใหญ่มากกว่า