Coral Reef: Magic of the Indo-Pacific (Korallenriff: Magie des Indopazifiks)

Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΩΚΕΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ

Ανάμεσα σε ορισμένα από τα πιο όμορφα νησιά του κόσμου,

το τρίγωνο των κοραλλιών βρίσκεται στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Μεταξύ Φιλιππίνων, Νέας Γουινέας και Ινδονησίας

υπάρχει ένας υπέροχος υποβρύχιος κόσμος.

Στα λαμπερά νερά,

τα χρώματα των ψαριών και των κοραλλιών

φωτίζουν με τη συλλογική τους ισχύ.

Κατά μήκος των ακτών και των νερών, απλώνεται ένα τεράστιο τοπίο,

χτισμένο κομμάτι-κομμάτι από μικροσκοπικά πλάσματα σε εκατομμύρια χρόνια.

Προκαλεί δέος.

Οι αρχαίοι σχηματισμοί φτάνουν ως τον πυθμένα.

Κάθε κυβικό μέτρο υφάλων είναι το σπίτι

αμέτρητων ειδών, ζώων και φυτών.

Εδώ η εξέλιξη βρήκε ένα μοναδικό μέρος

στο οποίο μεγάλα, μικρά, επικίνδυνα και αλλόκοτα πλάσματα

μπορούν να υπάρχουν.

Επικρατούν όχι μόνο στο τρίγωνο των κοραλλιών

αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Αλλά σε κανένα άλλο μέρος

δεν βρίσκεις αυτά που θαυμάζεις εδώ.

Όλα τα είδη ζουν σε αρμονία μεταξύ τους.

Το κάποτε ασήμαντο, αμμώδες έδαφος

σήμερα είναι σύμβολο ποικιλίας και φυσικής αφθονίας.

Ελάτε μαζί μας

να επισκεφθούμε το σύμπαν των κοραλλιών.

Ο μαγικός τους κόσμος

κατασκευάζεται από χιλιάδες πλάσματα.

Τόσο ποικιλόμορφη φύση

εμφανίζεται σε λίγα μέρη του κόσμου.

Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος της Αυστραλίας

είναι ο διασημότερος ύφαλος.

Αλλά στα νερά μεταξύ Ινδονησίας, Φιλιππίνων και Νέας Γουινέας,

υπάρχει ένα τρίγωνο με τη μεγαλύτερη υδρόβια ποικιλότητα.

Αυτό το θαλάσσιο θαύμα καλύπτει έκταση

5,7 εκατ. τ. χλμ.

Η περιοχή στεγάζει τα τρία τέταρτα των ειδών κοραλλιών.

Αντίθετα, η Καραϊβική δεν έχει ούτε το 10% των κοραλλιών.

Η απερίγραπτη ποικιλία καθιστά το τρίγωνο

υπέροχο υποβρύχιο τοπίο.

Τα νερά όχι μόνο σμιλεύονται απ' τα υπέροχα κοράλλια,

αλλά κατοικούνται και από χιλιάδες θαλάσσια είδη.

Τα ζεστά νερά του Ινδοειρηνικού είναι τέλειο περιβάλλον

για μικρά και μεγάλα, επιθετικά και ήρεμα ψάρια.

Κι άλλα πλάσματα κατοικούν ανάμεσα στα φαράγγια των κοραλλιών

σε αμέτρητες σπηλιές και λιβάδια με φύκια.

Αν και τα περισσότερα είδη δεν είναι γνωστά,

η ποικιλία θα ήταν πολύ φτωχότερη.

Πάνω από 2.000 είδη ψαριών

ζουν στους υφάλους.

Η Χαβάη, που είναι γνωστή ως φυσικός παράδεισος με ποικιλία ειδών,

δεν έχει ούτε 500.

Οι μοναδικές συνθήκες του Ειρηνικού,

όχι μόνο προσέλκυσαν αμέτρητα κοινά ψάρια,

αλλά δημιούργησαν και νέα είδη.

Οι επιστήμονες τα θεωρούν ενδημικά

και καθιστούν τον ύφαλο μοναδικό.

Ο δρόμος ήταν μακρύς και δύσκολος

ώσπου ο ύφαλος να γίνει ό,τι είναι σήμερα.

Οι αρχές του γραφικού υποβρύχιου κόσμου

κρύβονται στην ιστορία της γεωλογίας.

Το τρίγωνο είναι δίπλα στην πιο ενεργή ηφαιστειακή περιοχή,

τον Πύρινο Στέφανο του Ειρηνικού.

Η τεράστια σειρά ηφαιστείων με τους κρατήρες και τις χοάνες της,

απλώνεται απ' τη Ν. Αμερική ως την Αλάσκα

κι από εκεί μέχρι την Ιαπωνία και τη Νέα Ζηλανδία.

Λίγα ηφαίστεια βρίσκονται στην ξηρά.

Τα πιο πολλά είναι στον πυθμένα.

Εδώ οι τεκτονικές πλάκες σπρώχνονται η μια κάτω απ' την άλλη

και τελικά ενώνονται στον μανδύα της Γης.

Οι εκρήξεις και αποβολές μετάλλων

και άλλων υλικών επί εκατομμύρια χρόνια

δημιούργησαν τα χιλιάδες νησιά γύρω απ' τον Δακτύλιο.

Κοντά στο τρίγωνο,

αμέτρητα νησιά δημιουργήθηκαν από εκρήξεις

και αργή συσσώρευση ηφαιστειακών βράχων.

Γύρω απ' τα νησιά τα νερά είναι ρηχά και τα κοράλλια

με την υπέροχη ομορφιά και τα ψάρια τους

καταλαμβάνουν την περιοχή.

Η ομορφιά του τριγώνου δεν αμφισβητείται,

αλλά οφείλεται και στις τέλειες συνθήκες ζωής

των θαλάσσιων ζώων κάθε είδους.

Είναι βάση της διατροφής 120 εκατ. ανθρώπων

που ζουν από την αλιεία και άλλους πόρους των υφάλων

στα κοντινά νησιά.

Απ' τους γνωστότερους κατοίκους του υφάλου, η ανεμώνη.

Η ανεμώνη είναι εύσχημο είδος,

αλλά μόνο δύο απ' τα 29 είδη ονομάζονται κλόουν.

Ωστόσο, οι υπερασπιστές της ανεμώνης

είναι γνωστοί ως κλόουν σε όλους,

εξαιτίας των περιπετειών ενός μικρού πατέρα-κινούμενου σχεδίου,

που αναζητά τον γιο του.

Περνά τη ζωή του μέσα και γύρω από μια ανεμώνη.

Τα πλοκάμια της ανεμώνης προστατεύουν τον μικρούλη

από θηρευτές και κυνηγούς.

Σ' αντάλλαγμα, το θαρραλέο ψάρι διώχνει άλλους κινδύνους,

όπως τα πεταλουδόψαρα και τις μονακανθίδες

που τους αρέσει η γεύση της ανεμώνης.

Ίσως νομίζετε ότι οι ανεμώνες είναι φυτά, αλλά είναι ζώα.

Μπορούν, μάλιστα, ν' αλλάξουν και θέση.

Ωστόσο, αυτό προκαλεί άγχος στο ζώο,

που κανονικά χώνεται στο έδαφος

και ψαρεύει τροφή με τα πλοκάμια του.

Οι αποικίες των ανεμώνων

είναι συνήθως στη μέση της γραφικής ποικιλίας

των υφάλων.

Έτσι τα ισχυρά ρεύματα,

οι αμέτρητες προεξοχές, τρύπες και αναμορφώσεις

προσφέρουν προστασία απ' τις δυνάμεις της φύσης.

Ως κακή κολυμβήτρια,

η ανεμώνη εκτιμά αυτήν την ασφάλεια.

Ο επόμενος κάτοικος των πλαγιών και των κήπων των κοραλλιών

δεν είναι παράξενος σαν την ντροπαλή ανεμώνη.

Να ζήσει όλη τη ζωή του μέσα σε μια ανεμώνη,

δεν θα το σκεφτόταν ένας ανθίας.

Ο ανθίας σχηματίζει τα μεγαλύτερα κοπάδια

στους υφάλους.

Εκατοντάδες ή και χιλιάδες ζώα φτιάχνουν ομάδες

για να κυνηγήσουν πλαγκτόν

που είναι η τροφή των μικρών ψαριών.

Τα γιγάντια κοπάδια δίνουν ένα πορτοκαλοκόκκινο χρώμα στον ύφαλο

και περιλαμβάνουν μικρότερες ενώσεις.

Αν και τα λίγα αρσενικά ηγούνται των ενώσεων,

η πλειονότητα είναι θηλυκά.

Αυτό διότι όλοι οι ανθίες γεννιούνται θηλυκοί.

Υπάρχουν διαφορές μεγεθών και σημαδιών μεταξύ των φύλων.

Οι επιστήμονες το ονομάζουν διμορφισμό φύλου,

αλλά τα μάτια μας βλέπουν μόνο το πορτοκαλοκόκκινο

των νεαρών θηλυκών σε τόσο μεγάλο κοπάδι.

Οι διμορφισμοί δεν αναγνωρίζονται.

Τα θηλυκά μένουν στα χαρέμια μέχρι να πεθάνει το αρσενικό.

Μετά το ισχυρότερο θηλυκό γίνεται αρσενικό σε λίγες ημέρες

και αναλαμβάνει την ηγεσία.

Η αλλαγή φύλου δεν είναι ασυνήθιστη στους υφάλους

και βοήθησε πολλά είδη να επιβιώσουν μέσα στην εξέλιξη.

Σχεδόν ακούραστα,

τα κοπάδια διασχίζουν τους υφάλους.

Οι μνημειώδεις σχηματισμοί μοιάζουν να προσέχουν τη θάλασσα

μέσα στα χρόνια.

Ως μέρος του πυθμένα,

ο ύφαλος είναι συστατικό της Γης απ' τον σχηματισμό της.

Αλλά όπως κάθε ζώο, το κοράλλι ξεκίνησε πολύ μικρό.

Θεμέλιο των τεράστιων υφάλων είναι ένας μόνο πολύποδας,

ένα μικρό κνιδόζωο.

Μαζί με μικρές άλγες σχηματίζουν έναν συμβιωτικό συνεταιρισμό.

Οι πολύποδες εγγυώνται στην άλγη,

που ονομάζεται Symbiodinium, μια ασφαλή περιοχή

και η άλγη παρέχει ενέργεια στους πολύποδες

με τη βοήθεια της φωτοσύνθεσης.

Όταν η άλγη κάνει φωτοσύνθεση,

το διοξείδιο του άνθρακα μετατρέπεται σε σάκχαρα.

Το αποτέλεσμα είναι χρησιμοποιήσιμη ενέργεια, η βάση των υφάλων.

Ειδικά τη νύχτα,

τα κοράλλια έχουν άλλες πηγές διατροφής.

Το μικροσκοπικό πλαγκτόν συλλαμβάνεται απ' τα μικρά πλοκάμια των κοραλλιών

και χρησιμοποιείται απ' τον πολύποδα ως πάροχος ενέργειας.

Φυσικά η ικανότητα των κοραλλιών να πάρουν ασβέστιο απ' το θαλασσινό νερό,

είναι πολύ σημαντικότερη

για τους γιγάντιους υφάλους απ' το πλαγκτόν.

Αυτός ο αραγωνίτης ρίπτεται στη βάση των κοραλλιών

και σταδιακά επεκτείνει τον σκελετό τους.

Το πετρόψαρο εκτιμά πολύ

τις δυνατότητες να καμουφλαριστεί.

Τα πετρόψαρα είναι ένα μικρό υποείδος των ακτινοπτερυγίων.

Στο κεφάλι κυριαρχεί ένα πλατύ και ορθάνοιχτο στόμα.

Το δέρμα τους είναι ακανόνιστο και με διάφορα χρώματα.

Στις πλαγιές των κοραλλιών, αυτοί οι κυνηγοί προετοιμάζονται

και ψάχνουν το περιβάλλον για πιθανή τροφή.

Στο κολύμπι

είναι σε κατώτερη θέση σε σχέση με τα θηράματά τους

και άρα χρησιμοποιούν το περιβάλλον ενσωματωμένα σε αυτό.

Όπως λέει και τ' όνομά τους,

τα πετρόψαρα μοιάζουν με πέτρες και κοτρόνες

και τους αρέσει να μασκαρεύονται σε πέτρες.

Λόγω της άγριας δομής του υφάλου,

το πετρόψαρο έχει αρκετές δυνατότητες να κρυφτεί.

Αυτά τα ψάρια είναι επικίνδυνα και για τους ανθρώπους.

Έχουν οδυνηρό δηλητήριο στη σπονδυλική στήλη.

Αλλά δεν ξέρουν να κολυμπούν καλά

και δεν συμβαίνουν συχνά ατυχήματα.

Αντίθετα με τους αδέξιους συγγενείς του,

το λιονταρόψαρο κινείται με χάρη στον κόσμο των υφάλων.

Τα ελαφριά πλευρικά πτερύγια σαν ανεμιστήρες

το κάνουν κομψό και απειλητικό ταυτόχρονα.

Οι ρίγες και οι ακτίνες του δεν είναι μόνο για ομορφιά.

Επίσης θολώνουν το περίγραμμά του

και του δίνουν κάτι σαν στολή καμουφλάζ για τη μάχη.

Είναι απ' τους πιο επικίνδυνους κυνηγούς του υφάλου.

Όπως το πετρόψαρο, είναι γνωστό για το δηλητήριό του.

Τα πτερύγια εκτείνονται σε όλο το σώμα του

και περιέχουν το δηλητήριο.

Είναι πολύ οδυνηρό, αλλά όχι και θανάσιμο για τους ανθρώπους.

Ωστόσο, δεν χρησιμοποιεί το δηλητήριό του στο κυνήγι.

Το κρατά για την περίπτωση που θηρευτές όπως η σμέρνα

του επιτεθούν.

Αν χρειαστεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του,

στρέφει τα δηλητηριώδη πτερύγια προς τον εχθρό.

Συνήθως αποτρέπει τον αντίζηλο.

Τα κομψά του πτερύγια δεν είναι απλώς ωραία.

Είναι κρίσιμα για την επιβίωσή του.