Arcane

Περίμενε!

Να σου μιλήσω θέλω μόνο.

Φύγε από δω, Έκο.

Μόνο...

Μόνο να μιλήσουμε θέλω, Πάου...

Τζινξ.

- Άργησες, Έκο. - Περίμενε!

Θες να τα κάνεις όλα δύσκολα.

Λέω να κάτσω λίγο εδώ.

Να πάρω μια ανάσα.

Μήπως πείσω μια παλιά φίλη να μη μας ανατινάξει.

- Τα βαρέθηκα τα λόγια. - Όχι!

Μου έμαθε κάποια...

πολύ ξεχωριστή...

πως ό,τι κι αν συνέβη στο παρελθόν,

ποτέ δεν είναι αργά να χτίσεις κάτι νέο.

Κάποιος θα υπάρχει που να το αξίζει.

Εσύ κι οι Τιμωροί κερδίστε μου χρόνο

για να κλείσω τις Μαγοπύλες.

Είναι η μόνη μας ελπίδα.

Ο Βίκτορ ευθύνεται για όλα αυτά, σωστά;

Είναι γραφτό μας να χάσουμε αυτήν τη μάχη.

Αν φτάσει στις Μαγοπύλες...

Τότε πρέπει να τον σταματήσουμε.

Κουνηθείτε!

Ενισχύστε το μπροστινό πυροβολικό. Δεν πρέπει να περάσουν.

- Πηγαίνετε. - Πάμε!

- Κρατήστε τη! - Πάμε!

Ξαναγεμίστε!

- Να πάρει λίγο αέρα. - Είσαι καλά.

Κάτω!

Πίσω!

Ελάτε!

Πάμε.

Γύρω από την πύλη!

Τολμηρό, μικρή.

- Τοποθέτησε τις μονάδες σου και περίμενε. - Μείνε.

Άντε!

Πάμε!

Σε προειδοποίησα για τους κινδύνους της επαγγελματικής εμπλοκής.

Η απόγνωση οδηγεί στη λήθη, νεαρή.

Ας τελειώνουμε.

Μου άρεσε η ζεστασιά σου.

Αν νοιάζεσαι για μένα έστω και λίγο, χάρισέ τους τη ζωή.

Δεν έχουμε να κερδίσουμε τίποτα από αυτήν την άσκοπη αιματοχυσία.

Πονηρή, όπως πάντα.

Στρατιώτες.

Στις θέσεις σας!

Πυρ!

Φύγαμε!

Πού είναι ο Βίκτορ;

Παρά τη συγκυρία, Τζέις...

χαίρομαι που σε βλέπω.

Πρέπει να υπάρχει ακόμα ένα κομμάτι σου εκεί μέσα.

Είμαι περισσότερα από ποτέ.

Τι άλλη επιλογή έχουμε;

Μητέρα, δες το τίμημα της φιλοδοξίας σου.

Θυσίασες τα πάντα.

Τον Ρίκτους.

Τον Κίνο.

Την πόλη που έχτισα για την οικογένειά μας.

Αν ήταν για εμάς, δεν θα μου αντιστεκόσουν.

Δεν είσαι Μεντάρντα.

Θυμάσαι τη...

Σκάσε και πάλεψε.

Βάι!

Βάι!

Βάι!

Είναι η απάντηση που οι δυο μας αναζητούσαμε όλη μας τη ζωή.

Το τέλος της ασπλαχνίας, της αδικίας.

Όλοι μας, συγγραφείς μιας αδιάκοπης πορείας προόδου.

Προς όφελος όλων.

Οι άνθρωποι αξίζουν να επιλέγουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.

Η επιλογή είναι ένα ψέμα.

Έτσι ντύνουμε και συγχωρούμε

τα κατώτερα ένστικτα που μας οδηγούν στη διχόνοια.

Θάνατος, πόλεμος, προκατάληψη.

Ενέργεια που ξοδεύεται μόνο για να αυτοκαταναλωθεί.

Αλλά μπορούμε να είμαστε ένας νους.

Ενωμένοι.

Πολέμησες καλά, μικρή.

Τώρα!

Ο λύκος δεν δείχνει έλεος.

Η κόρη σου είναι πιο σοφή απ' όσο νόμιζες.

Σε χαιρετώ, Αμπέσα.

Κι ας μην έχεις το χάρισμα,

ήσουν μεγάλο αγκάθι.

Τι κάνεις, αδελφή;