Lucca's World (Los dos hemisferios de Lucca)

DEZE FILM IS GEBASEERD OP HET BOEK...

LOS DOS HEMISFERIOS DE LUCCA VAN BÁRBARA ANDERSON.

BEPAALDE GEBEURTENISSEN, PERSONAGES EN DIALOGEN ZIJN GEDRAMATISEERD.

En jij? Denk je nog dat het een jongen is? - Dat denk ik niet, dat weet ik.

Het schopt als een meisje. - Niet.

Echt wel. Jongens trappen harder. - Dat weet je niet.

Voelde je dat? - Ja.

Hij is er klaar voor. - Hij is er klaar voor.

Hallo, goedenavond. - Hallo.

Ik ga bevallen. De dokter zei dat ik moest komen als de weeën regelmatig waren.

En nu zijn ze elke tien minuten. - Of minder.

Uw eerste bevalling? - Ja.

Is je water gebroken? - Nee.

Het kan nog uren duren. Of dagen.

Luister... - Ja?

Ik raad jullie aan te rusten...

en terug te komen als de weeën elke vijf minuten komen.

Oké. - Oké.

Wat?

Nou... - Wacht.

Nee. Rustig, ademhalen.

Help. Adem.

Aapje, gaat het? - Hier is er nog een.

Nog één. De vorige was minder dan drie minuten geleden.

Nee, dat heb ik nodig. - Nee, hoor. Geen zorgen.

Waar is mijn man?

Hij kleedt zich om en is er zo.

Pas op met het infuus. - Eens zien...

Til uw benen op.

De ontsluiting is zes centimeter. We geven u een ruggenprik.

Dokter, help me haar te draaien. Ja. Oké, mevrouw. Kom op.

U zult een prikje voelen.

Bij de volgende wee moet u heel hard persen.

Zo. - Hoi, aapje.

Ziezo.

Zo. - Alles komt goed.

Persen, lieverd. Persen.

Harder.

Dat kan ik niet. - Je kunt het, Bárbara.

Nog één keer. - De baby heeft bradycardie.

Kom op. - Persen.

Nog één keertje.

Kom op, mama. Harder persen.

Hartslag daalt. - Kom op, Bárbara.

Nog een laatste duwtje.

Persen, harder.

Eén, twee... - Een vonk.

Pardon, ik lek melk. Wanneer brengen jullie mijn baby?

Ik ga het even vragen. - Oké, bedankt.

Goedemorgen.

De dokter zei dat we 72 uur moeten wachten om de hersenzwelling te laten verdwijnen.

Voor nu houden we hem in een kunstmatige coma.

Ik laat jullie even alleen met hem. - Bedankt.

Hoi, lieverd.

Hé, baby. O, Luquita, vergeef me.

Sorry dat ik niet weet hoe ik moet persen.

Lieverd.

Ik beloof je dat ik dit zal goedmaken.

Ik beloof dat ik niet zal rusten tot je beter bent.

De eerste tests die ze met je deden leken goed nieuws op te leveren.

Het zwaarste leek achter de rug, maar tien dagen later veranderde alles.

Door het zuurstofgebrek kreeg je een litteken in je hersenen...

waardoor je niet kon praten, lopen of je bewegingen controleren.

Volgens sommigen dokters zou je niet eens weten dat ik je moeder ben.

Maar ik geloofde ze nooit, Luqui.

En toen je broer werd geboren, werd het duidelijker.

Bruno wist altijd jouw wereld te betreden en met je te communiceren.

Hij is het beste dat je overkwam.

Maar door hem de wereld te zien verkennen...

werd mijn frustratie met jouw gevangenschap nog groter.

Daarom zullen we alles blijven proberen. Elke therapie, elke nieuwe machine.

Elke nieuwe dokter en elke behandeling geeft nieuwe hoop.

NIEUWE HOOP

Je toekomst blijft een mysterie.

We kennen nog steeds niet al je beperkingen.

Maar we zijn een team.

We blijven bij elkaar tot het einde.

Elke dag en elke nacht tot we de weg vinden.

Goedemorgen, schat.

Hoe gaat het, zonnestraaltje?

Kun je me helpen hem vast te houden? - Aapje. Hoi, Luquita.

Heeft iemand Pipo Rex gezien? - Geef me een luier, aapje.

Weet je waarom Lucca z'n puree niet eet?

Waarom? - Er zit papaya in. Vindt ie niet lekker.

O ja? En hoe weet jij dat?

Omdat papaya naar rotte kaas in een luier smaakt.

Nee, echt niet. Papaya's zijn heerlijk.

Kinderen in IJsland zouden er een moord voor doen.

Zullen we het dan naar hen sturen?

Hij vindt het niet lekker. - Jawel. Toch, Lu?

Mag ik de auto bij je achterlaten? En neem jij Lucca?

Ik ga wel nu. Ik heb die sollicitatie. - O, ja. Succes. Iets goeds?

Ik weet het loon nog niet. We zien wel.

O ja, de revalidatie is verplaatst naar acht uur. Red je dat?

De zwemles?

Nee, de afspraak met de nieuwe fysiotherapeut.

Die ene met de magneten, dat had ik verteld.

Nee.

Na het werk haal ik Lucca op.

Dan lunchen we samen. Daarna naar de allergoloog.

En dan halen we de nieuwe inlegzolen op.

Jij wacht daar, ik neem ze mee naar zwemles.

Ik breng Bruno naar huis, jij Lucca naar de nieuwe therapie.

Dat alles, vandaag? Zo eindigen we in het ziekenhuis.

Niet overdrijven. Hierom ben ik met je getrouwd. En om je uiterlijk.

Deze mag je reviseren.

Goedemorgen.

Hoi, Fanny.

Goedemorgen.

Ik heb je agenda niet gehad.

Jawel, eerder vandaag. - Waarom ben je om drie uur op?

Barbie, goedemorgen. - Hallo.

Ze hebben Lizárraga bevestigd. Kan hij nog op onze cover?

Ik wilde echt op tijd komen. De sollicitatie is op het laatst verzet.

Ik haal de inlegzolen morgen wel op. Oké? Ik zie je thuis.

Dag. - Dag.

Misschien vraag je je af waarom we zoveel onderweg zijn, Luqui.

Waarom we van de ene naar de andere therapie gaan.

Wat zoek ik als ik weet dat er niets verandert?

Maar ik moet alle deuren openen die voor jou gesloten zijn.

Je stoel tillen over alle trappen zonder hellingen.

Doen wat de wereld ons elke dag ontzegt.

Lucca, gaat het? Bárbara.

Hij heeft een aanval.

Oké...

Hoelang al? - Het gebeurde net.

15, 16, 17, 18...

Aapje, ik ben er.

Je had gelijk dat we in het ziekenhuis zouden belanden.

Nee, zo bedoelde ik het niet. Je doet alles goed, aapje.

Je bent ijskoud. Hier.

Hoe was het? Vreselijk?

Ja. - Het spijt me.

Zo, ja.

Lucca, wat ben je toch een knappe jongen.

Weet je...

toen ik zo oud was als jij, dacht ik dat ik kon vliegen.

Ik beeldde me in dat ik naar de top van de school vloog...

en dan sprong en wegvloog.

En jij, mijn Luqui?

Fantaseer jij weleens over vliegen?

Geef me je hand.

Goed zo.

Goed zo.

Ik heb over een uur een interview. - Serieus?

Ja. - Kun je niet verzetten?

Nee. Zie ik er vreselijk uit?

Van één tot tien?

Oppassen, jij.

Dag.

Hallo.

Verdomme.

Vreselijk.

Oké, ik bel je later.

Meneer Alberto, aangenaam. Bárbara Anderson.

Aangenaam. Ga zitten. - Bedankt.

We zijn enthousiast over uw profiel.

Wist u al dat u op de cover komt? - Ja, bedankt.

Heeft u al ontbeten? Wilt u iets drinken? - Ja. Geen zorgen.

Ik bestel wel iets.

Is alles in orde? - Ja.

Het gaat me niets aan, maar is er iets aan de hand?

Wilt u dat echt weten? - Ja.

Mijn zoon Lucca had een epileptische aanval in het zwembad.

Hij werd opgenomen in het ziekenhuis en ik heb de hele nacht niet geslapen.

Is dit de eerste keer dat hem dit overkwam?

Nee, zijn toestand maakt hem vatbaar.

Wat is zijn toestand? - Infantiele hersenverlamming. Ernstige.

Krijgt hij een behandeling om zijn toestand te verbeteren?

Helaas niet.

Er bestaat geen behandeling om hem beter te maken.

De schade is onomkeerbaar.

Hoe kan er geen behandeling zijn? Er is een behandeling voor alles.

Moet u dat niet uitzoeken?

Sorry dat ik dit zeg, met alle respect, maar u hebt geen idee...

Nee, wacht. Dat kwam er verkeerd uit.

Vertel, weet u wie Bruno Bernardi is?

De ex-minister van Economische Zaken. - Precies.

Hij had een ernstig cardiovasculair ongeluk.

Hij kon niet praten of lopen. Iedereen zei dat hij niet zou herstellen.

Maar een zeer bekwame Mexicaanse arts in India behandelde hem.

En raad eens? Hij herstelde.

Echt waar, dit zijn geen magische druppels of zo.

Het is meer...

Op deze video kunt u het zelf zien.

DAG 1.

Ze deden hem een maand lang elke dag in die machine.

DAG TIEN.

DAG 25.

Kijk hoe hij weer loopt. Hij kon het niet geloven.

Is dit echt?

Het is wetenschappelijk onderbouwd. En ik heb het nummer van zijn behandelend arts.

Echt. Als u het niet erg vindt, bellen we hem even.

Jaramillo.

Sliep je?

O ja. Ik was vergeten dat je in India bent.

Luister, aangezien je al wakker bent, wil ik je vragen om een vriendin te helpen.

D'r zoon heeft hersenverlamming. Ik vertelde haar over je uitvinding.

Na m'n donatie kun je geen nee meer zeggen.

Alsjeblieft.