My Neighbors the Yamadas (Hôhokekyo tonari no Yamada-kun)

นี่คือพระอาทิตย์ นี่คือพระจันทร์

ภูเขาลูกนี้จริงๆ แล้วคือโลก

และนี่คือคุณย่า

โอ้โฮ สวยจังเลยค่ะ

สวัสดีครับคุณนายยามาดะ

ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่สวยงามแบบนี้มาก่อนเลย

ครับ พวกนี้เป็นเหมือนลูกๆ ของผมเลย

พันธ์ุอะไรคะเนี่ย

อันนี้ดอกเบญจมาศสายพันธ์ุมิโนะ อันนี้...

ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเจ้าหนอนตัวนี้ต่างหาก

ไม่รู้สิครับ

โตขึ้นเป็นผีเสื้อที่สวยสดใสเหมือนดอกไม้นั่นนะ

คุณแม่ขา

นั่นคือคุณย่าของเรา

และแม่ของหนู กับหนูเอง โนโนโกะ

มื้อเย็นวันนี้จะทำอะไรดีนะ

รู้แล้ว ต้องทำอาหารที่พิเศษสุดๆ ไปเลย

แม่จะทำอะไรเหรอคะ

อาทิตย์ที่แล้วเรากินแกงกะหรี่ สองวันก่อนกินแกงกะหรี่

งั้นคืนนี้ก็แกงกะหรี่แล้วกัน

โธ่

และนี่คือพ่อกับพี่ชายของหนู

ทำไมเราต้องเรียนหนังสือด้วยครับพ่อ

ฟังนะโนโบรุ

การเรียนมันไม่ใช่แค่ว่าอะไรมีประโยชน์หรือไม่มี

บางเรื่องที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์ ก็อาจจะมีประโยชน์เข้าสักวัน

ในทางกลับกัน บางครั้ง...

การเรียนที่ดูมีประโยชน์ก็กลับไม่มี

แต่การเรียนที่ดูไร้ประโยชน์ก็อาจจะมีประโยชน์

แต่พอลูกจำเป็นต้องใช้ก็ไม่สำคัญแล้วว่าจะมีหรือไม่

พูดอะไรของพ่อเนี่ย

แปลว่ายังไงผมก็ต้องเรียนสินะ

เข้าใจล่ะ

ถ้าผมมีพ่อที่ฉลาดและเท่

และมีแม่ที่ทั้งสวยและทำกับข้าวเก่ง

และถ้าครอบครัวเรารวยกว่านี้ ชีวิตผมก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก

ถ้ามีได้สักอย่างหนึ่ง...

อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยน่า

ถ้าพ่อกับแม่ไม่แต่งงานกัน ก็ไม่มีลูกกับโนโนโกะหรอก

ถ้าไม่มีพ่อกับแม่ ลูกก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้

ไม่จริงสักหน่อย

ถ้าผมมีพ่อแม่ที่เจ๋งกว่านี้ ผมก็จะกลายเป็นลูกของพวกเขาแทน

โง่จริง

ไม่เคยเรียนเรื่องเกสรตัวผู้กับเกสรตัวเมียเหรอ

พ่อบอกลูกสิ

ลูกเลือกพ่อแม่ไม่ได้หรอก

ผมรับไม่ได้ แบบนี้มันไม่ถูก

เพราะผมคือผม พ่อคือพ่อ และแม่ก็คือแม่

พูดอะไรของลูกเนี่ย

นี่ฉันเป็นใครกัน

ฉันมาจากที่ไหน

ฉันอยู่ที่ไหน

ฉันเป็นใครกันแน่

เข้าใจแล้ว

เมื่อก่อนพ่อกับแม่ยังไม่ได้แต่งงานกัน

คุณทากาชิและคุณมัทซึโกะ กำลังจะออกไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

มาร่วมให้กำลังใจพวกเขาด้วยกันครับ

ขอแสดงความยินดีกับคุณทากาชิและคุณมัทซึโกะ

และขอส่งความปรารถนาดีไปยังคุณพ่อคุณแม่ กับญาติๆ ของคู่บ่าวสาวด้วยค่ะ

นับแต่นี้ไปพวกคุณจะพบเจอแต่ความเจริญ

พวกคุณกำลังจะแล่นเรือออกไปสู่ โลกที่กว้างใหญ่ท่ามกลางลมพายุ

อย่างที่เขาว่ากันว่าชีวิตคนเรามีทั้งขึ้นและลง

ในบางครั้ง คลื่นลมก็อาจซัดสาด และเหวี่ยงพวกคุณไปมาอยู่ในเกลียวคลื่น

แต่จงใช้หัวใจ

เป็นเรื่องยากที่จะอดทน และฟันฝ่ามันไปด้วยตัวเอง

แต่หากร่วมมือกันยังไงก็ต้อง ฟันฝ่าอุปสรรคทุกอย่างไปได้

ดังนั้น ขอให้นำคำแนะนำของฉันไปใช้ และรีบมีทายาทเร็วๆ นะ

ลูกๆ เป็นเหตุผลที่สำคัญที่สุด ที่ทำให้เราฝ่าฟันอุปสรรคในชีวิตได้

เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็บอกว่าการเลี้ยงลูกนั้น ยากและท้าทายอย่างมาก

แต่พวกเราก็ทำมาตั้งแต่โบร่ำโบราณ

ถึงจะไม่มีพ่อแม่ เด็กๆ ก็สามารถเติบโตได้

จงให้ความอบอุ่นแก่พวกเขา ตั้งแต่ตอนที่เขาคลานจนเดินได้

แล้วพวกเขาก็จะเติบโตเอง

ลูกๆ จะทำให้พวกคุณสำนึกบุญคุณของพ่อแม่ตัวเอง

คุณอาจเห็นว่าพ่อแม่ไม่ทำอะไร นอกจากสั่งให้ทำโน่นทำนี่

แต่พวกเขาจะช่วยพวกคุณดูแลลูก และบางทียังซื้อของเล่นให้ด้วย

ทุกวันนี้คนหนุ่มสาว...

เอาเรื่องบุญคุณของพ่อแม่ มาใช้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง

แต่ฉันคิดว่ามันคงเป็นแค่ส่วนหนึ่ง

ถ้าหากทุกอย่างเป็นไปด้วยดีคุณก็อาจจะได้ที่ดิน

ดังนั้น คุณมัทซึโกะและคุณทาคาชิ...

เริ่มดูแลพ่อแม่ของพวกคุณตั้งแต่วันนี้

อย่าลืมนะว่าที่ดินเป็นชื่อฉัน

โทษทีนะครับแม่ แต่บ้านนี้ผมเป็นคนสร้าง

ถ้าไม่มีที่ดิน ก็ไม่มีบ้านหรอก

พวกเราก็ขอบคุณแม่เรื่องนั้นนะครับ

แต่ผมก็ทำงานหนักเหมือนกัน

ห้องแม่ก็ได้แสงดีที่สุด

ขอบใจนะที่ไม่ได้ทำอะไร

มันก็แหงอยู่แล้ว นี่มันที่ฉัน

อีกอย่าง ทำไมชอบพูดอยู่เรื่อย ว่าแกเป็นคนสร้างบ้านนี้

ผมก็ไม่อยากเถียงนะ แต่ผมเป็นคนสร้างบ้านนี้จริงๆ นี่

พอได้แล้วค่ะ

ทั้งสองคนเลย

นั่นสิ จะทำเลาะกันไปทำไม

ฟังที่โนโบรุพูดสิ

ยังไงสุดท้ายมันก็ต้องตกเป็นของผมทั้งหมดอยู่ดี

แล้วอะไรล่ะที่พวกคุณควรต้องกลัวที่สุดในชีวิต

ลมมรสุมและคลื่นย้กษ์งั้นเหรอ

ไม่ใช่ ควรระวังทะเลที่สงบนิ่ง ตอนที่แทบจะไม่มีคลื่นลมใดๆ

ถ้าคนในครอบครัวยังสามัคคีกัน พวกเขาก็จะสามารถ...

รอดพ้นจากทะเลที่บ้าคลั่งไปได้

แต่ทะเลที่สงบนิ่งมันต่างออกไป

เมื่อลมสงบ พวกเธอก็จะผ่อนคลาย

และปล่อยชีวิตตามสบาย

แต่ระวังให้ดีนะคุณมัทซึโกะและคุณทาคาชิ

ถ้าเอาแต่ทำตามใจตัวเองล่ะก็

คุณอาจจะต้องเสียอีกฝ่ายไป

มองไม่เห็นฝูงฉลาม ที่ว่ายเข้ามาวนเวียนรอบตัว

อีกอย่าง คุณจะออกเดินเรือไปได้ยังไง

หากปราศจากลมหรือจุดหมาย

หากหลับหูหลับตาแล่นไป ขวา ไม่สิ ซ้าย

ไม่ ต้องขวา พวกคุณก็จะไม่มีวันเห็นตรงกัน

แล้วก็จะสงสัยว่าทำไม จะต้องมาติดอยู่ในเรือลำเดียวกันด้วย

ครอบครัวของคุณก็จะแตกแยก

เลี้ยวขวาตรงนั้น

แน่ใจนะ

เลี้ยวซ้าย

ขวาๆ ไม่สิ ซ้ายๆ

ทางไหนกันแน่

ที่รัก น่าจะขวานะ

เอาให้แน่สิ

อีกนิดเดียวเอง

ตาเราแล้ว

เราขับมาไกลแล้วนะฮะ

น่าจะเลี้ยวตรงนั้นนะ

ไม่ใช่ๆ ตรงไป

ไม่ ต้องไปทางนั้นสิ บ้ารึเปล่า

ทางนี้ฮะพ่อ

เงียบ ทุกคนเลย

มีแต่โนโนโกะที่ไม่พูดอะไรสักคำ

เดี๋ยวสิ น้องไปไหน

อะไรนะ

ลูกหายไปไหน

หยุดรถสิ

น้องหายไปตอนไหน

โนโบรุ ลูกไม่ได้อยู่กับน้องเหรอ

อยู่ฮะ ตอนผมกับพ่อกำลังรอแม่

สงสัยเขาจะเบื่อเลยออกไปเดินเล่น

ไม่สิ พ่อจำได้ว่าน้องอยู่บนม้านั่ง

โทษทีนะจ๊ะ

ทำไมนานนักล่ะ

โทษที ลืมตัวไปหน่อย

พ่อก็ต้องไปซื้อของเหมือนกันนะ

ผมอยากไปดูไม้เบสบอลฮะ

ลูกต้องยังอยู่ตรงนั้นแน่เลย

เพราะพ่อแหละเอาแต่ตะโกนเร่ง

อย่ามาโทษพ่อนะ แม่นั่นแหละมัวแต่ช้า

พวกแกมัวแต่โวยวายจนลืมหลานฉัน

พูดเหมือนไม่ได้อยู่ด้วยกันเลยนะคะคุณแม่

พวกเรามัวแต่หาชุดชั้นในให้คุณแม่นั่นแหละ

ร้านจะปิดแล้ว ไปไม่ทันแน่เลย

เลิกคิดถึงแต่ตัวเองสักทีได้ไหม

ถ้ามีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องล่ะ

เรื่องไม่ดีเหรอ

ไม่ได้หมายถึงโดนลักพาตัวใช่ไหมฮะ

ก็น้องเขาน่ารักเหมือนแม่

นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเล่นนะ

หวังว่าลูกจะไม่ลืมนะ

ลืมอะไรเหรอ

คำขวัญของสมาคมผู้ปกครอง

“ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า”

เธอสอนลูกแบบนี้เนี่ยนะ

เหมือนพูดว่าคนแปลกหน้าทุกคนเป็นโจรเลย

โนโนโกะไม่เป็นไรหรอกฮะ มีฟันแบบนั้น

โห เค้ก ขอกินมั่งสิคะ

คำเดียวนะ

ค่ะ

งับเข้าไปทีเดียว

พอที

ขอโทษนะครับ ลูกสาวเรากำลังจะถูกลักพาตัว

โทรหาใครก็ไม่ได้

เราน่าจะโทรไปก่อน

ผมบอกแล้วว่าให้ซื้อมือถือ

เงียบไปเลย

โธ่ โนโนโกะ

หลงทางเหรอ

งั้นก็กำลังรอใครอยู่ล่ะสิ

รอใครอยู่เหรอ

เป็นใบ้รึไง

แล้วทำไมไม่พูดอะไรสักคำ

คือ... ผมไม่ควรคุยกับ...

รู้แล้ว “ห้ามคุยกับคนแปลกหน้า” ใช่ไหม

นายโตเพราะนายรู้จักระวังตัว ตอนนี้พูดได้แล้วล่ะ

ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง

พ่อกับแม่กับย่าแล้วก็พี่ชายฉันหายไปหมด

นายทำใครหายบ้างไหม

แม่ผม

แม่เหรอ

แม่ผมไปไหนไม่รู้

ฉันเข้าใจ ช่วงนี้มีพ่อแม่หายกันเยอะ

แต่นายหายแค่แม่ เดี๋ยวก็หาเจอ

ขอโทษค่ะ เขาชื่อโทชิโอะ คิมูระ

พี่ช่วยประกาศหาแม่เขาให้หน่อยนะคะ

เขาหลงทางเหรอจ๊ะ

เปล่าค่ะ พวกเขาแค่แยกกัน

จ้ะ

แล้วคิมูระชื่อจริงชื่ออะไรจ๊ะ

- โทชิโอะครับ - โทชิโอะค่ะ

โทชิโอะนะ