Chris Distefano: It's Just Unfortunate

Je kent hem van Chrissy Chaos.

Misschien ken je hem van Hey Babe.

Hier is Chris Distefano.

Hallo, Tarrytown, Westchester.

Echt wel.

Eigendomsbelasting.

Ik ben dol op Tarrytown Music Hall. Het spookt hier.

Ga zitten, meneer. Zit.

Toe maar. Ga zitten, vriend. Leuk dat we migranten binnenlaten. Eh...

Ik maak maar een grapje. Niet in Westchester, zak hooi.

Toch? Grapje. Ik maak maar een grapje.

Deze special gaat over hetzelfde onderwerp...

als het begin van de vorige special. Het is voorbij voor blanken.

Laten we eerlijk zijn. Het was mooi. Echt.

Het was mooi voor de blanken, maar nu is het mooi geweest.

2000 jaar lang waren we absoluut de baas.

Kunnen we dat op z'n minst toegeven? Iedereen moest ervan lusten.

Maar vergis je niet, het is voorbij.

Een trap op je domme blanke kop. Klaar.

Maar je kent me, ik wist dat het niet oké was...

om blank te zijn in het nieuwe jaar. Geen blank meer. Dat is niet oké.

Dus ik zei: 'Dat kan echt niet. Ik ben maar blank.

Ik zal nooit veranderen ook al wil ik wel in transitie.

Geen seksuele transitie maar een transitie van ras.

Ik dacht dat dat alleen kon als ik niet-blanke kinderen kreeg...

en nu heb ik drie Puerto Ricaanse kinderen.

Ja. Waar zitten mijn Latino's?

Mijn god. Beveiliging, er zijn er veel.

Puerto Rico. - Mijn god, meneer.

U maakt de blanken bang. Ik klink als m'n familie.

Gast.

Ik heb drie mooie Puerto Ricaanse kinderen.

Luister, het zit zo.

De media zeiden negen jaar geleden: 'De latino-minderheid...

wordt de latino-meerderheid.'

Ik zei: 'Als je ze niet kunt verslaan, sluit je dan bij ze aan.'

Negen, tien jaar geleden ontmoette ik een mooie latina.

We hadden onveilige seks op de eerste date. Zo ben ik.

Chrissy Drip-Drop. Je weet wel.

We hadden seks en ze zei: 'Papi.' Ik ging meteen los.

Gooide het eruit. Voltreffer.

Nu hebben we drie mooie Puerto Ricaanse kinderen.

Ze heten Niña, Pinta en Santa Maria.

Het zijn kleine ontdekkingsreizigers.

Eh...

Het is prachtig.

Het is leuk om de enige blanke man in je familie te zijn.

Ik hou van de Puerto Ricaanse latinocultuur.

Heel familiegericht. Er zijn altijd veel mensen in mijn huis.

Als ik vanavond thuiskom, zijn er tien mensen die ik niet ken.

Ze zijn er gewoon. Ik ga elke dag naar het vliegveld...

om mensen uit San Juan op te halen.

Pito is er. Geweldig. Hebben jullie m'n kerstfoto gezien?

Ik en negentig Puerto Ricanen. Het leek alsof ik werd geofferd.

Ik dacht dat ze adobo-saus over me heen gingen gieten.

Chrissy Chuleta.

Maar het is prachtig om kinderen te hebben.

Wie heeft er kinderen? Ja toch? Zie je dat? Het zit zo.

Ik voel me hier normaler. Mensen hebben hier kinderen.

Ik heb echt niets meer gemeen met mensen zonder kinderen.

En wat je ook wilt, ik steun je. Jouw lichaam, jouw keus. Doe wat je wilt.

In New York kun je je kind aborteren tot z'n 18e verjaardag.

Er zijn geen... Doe wat je wilt. Geweldig.

Wat je maar wilt.

Maar ik ben op een punt gekomen waarop ik eerlijk moet zijn.

Als je geen kinderen hebt, heb je geen problemen.

Ik weet niet waar je over klaagt.

Als je geen kinderen hebt, doe dan wat je wilt...

wanneer je wilt.

Niemand houdt je tegen, behalve jij. Ik kan niet doen wat ik wil.

Bij elke stap heb ik drie empanada's aan mijn enkel.

Zo van: 'Papi. Leche.'

Zij daar gaat weg. 'Niet spotten met melk.'

Het is moeilijk. Echt. Ten eerste kent m'n oudste dochter geen Engels.

Ik heb hier problemen mee. Ze weigert. Ze verwaarloost de blanke kant...

en eert alleen abuelita en de latina-kant.

Je weet wat ze op school leren.

'Blanken zijn stom. Christopher Columbus gaf je aids.

Blanken zijn de duivel.'

Ik hou van m'n dochter. Als ze thuiskomt, vraag ik hoe haar dag was.

Zij: 'Val dood, pap.

Ik heb net gehoord wat jij en je volk hebben gedaan.'

Dan ga ik van: 'Nee, hou van me. Toe.

Je kent Bad Bunny. Ik ben Good Bunny. Conejo Bueno.'

Ik weet niet waarom mensen zonder kinderen...

door het algoritme en de media denken dat ze ziek zijn.

Dat ze psychische problemen hebben. Onzin. Ik sprak laatst een meisje.

Ze zei: 'Ik ben ten einde raad. Ik weet niet wat ik moet doen.

Moet ik het uitmaken?'

Ik zei: 'Ik weet het niet. Hebben jullie kinderen?'

'Nee.' 'Vermoord hem dan.

Dat zou ik doen als ik jou was. Ik zou je vriendje vermoorden.

Wie maalt erom? De politie? Die geeft er niets om.

Je ziet spoken. Je hebt geen...'

En nog iets. Als je geen kinderen hebt...

val ouders dan niet lastig met je problemen.

Ik kan jouw problemen er niet bij hebben.

Mijn gezin spreekt niet eens Engels.

Snap je? Dat is wel zo veilig. Ik kan niet ook nog...

Een vriend van me laat spraakberichten van negen minuten achter.

'Chris, kan ik je spreken over mijn mentale gezondheid?

Ik voel me eenzaam en niemand respecteert me op m'n werk.

Ik deed comedy en nu heb ik een broodjeszaak.

Het wordt echt moeilijk om mijn plek hierin te vinden.'

Ik zeg: 'Gast, mijn kinderen steken hun voeten in de blender.

Zoek het zelf maar uit.'

Je weet wat ik bedoel. Mensen met kinderen...

Ik mag niet van het tapijt af.

Ze zeiden dat ik... Ik kom tot hier. Ik mag niet van het tapijt af.

Ze zeiden: 'Als je het maar laat.' Maar ik kom hier.

Waarom heb je je coach-outfit aan?

Wat is SJB Football? - Waar ik coach was.

Ja, maar waarom stop je hem in je broek op zondagavond?

Je staat niet op het veld.

Zij denkt: jij kan het vanavond schudden. Tenzij...

Pak je fluitje.

Oké, fijn voor je.

De wereld is hard. De media nemen mensen te grazen.

Ze praten iedereen aan dat ze ziek zijn. Woorden zeggen nu meer dan daden.

Niet andersom. Nu zeggen woorden meer dan daden.

Je begeeft je op glad ijs. Je moet op eieren lopen.

Dat is moeilijk. Mensen laten zich meeslepen door het nieuws. Ik niet.

Ik kijk niet naar het nieuws. Ik kom op de vierde plek in m'n eigen leven.

Ik denk: Waar ben ik mee bezig? Ik kan het niet.

Een vriend van me is een echte moraalridder. Dat is tof.

Hij is altijd boos op me. Hij zegt: 'Chris...

gebruik je je platform om een verschil te maken?

Je moet jezelf elke dag afvragen...

of je je platform gebruikt om een verschil te maken?

Volg je het nieuws?' Ik zeg dan: 'Nee, stomme eikel.

Ik volg het nieuws niet. Ik heb drie kinderen.

Ik kijk Cocomelon met m'n pistool in de mond.

Dag in, dag uit.

Ze zingen liedjes over het zonnestelsel.

Ik duw het pistool steeds verder naar achteren.

Ik schiet m'n kop eraf voor de ogen van m'n gezin.

Pinta zegt dan: 'Ay, dios mío. Ay.'

Het is moeilijk. Ik weet niet.

Het leven van ouders draait om de kinderen.

Films, tv-programma's, ik heb geen idee wat er gebeurt.

Ik kijk wat de kinderen willen zien. Dat doen ouders.

Wat de kinderen willen doen en kijken, daar kijk ik naar.

Hoe dat gaat? Ouders weten dat.

Kijken wat ze willen kijken, ze vallen in slaap...

ik stop ze in bed, kom naar beneden en blijf kijken naar wat zij keken...

want ik ben ontzettend depressief.

De lichten zijn aan, maar er is niemand thuis.

Ik zit totaal stuk.

Snap je?

Voor ik het weet, zit ik daar alleen. Om half vier 's nachts kom ik bij.

Ik begin me af te trekken bij De Kleine Zeemeermin.

Het is niet anders.

Ik hou hem vast en wacht tot Ursula komt. Die is ouder dan 18.

Ja toch? We hebben hetzelfde kapsel.

En als ik haar inktpotje zie...

kom ik klaar bij mijn favoriete stuk. Arme zielen.

Dan een beetje sperma. Een traantje sperma.

Een druppel. Geen volle lading.

Dat lukt al tien jaar niet meer. Mijn prostaat is opgezwollen.

Ik word niet onderzocht omdat de kinderen op voetbal zitten.

Je weet wat ik bedoel. Ooit een gezwollen bal gehad?

Het is moeilijk. Het is anders. We leven in een andere wereld.

Ik zei dat woorden meer zeggen dan daden.

En mensen zeggen nu wat ze willen om slecht gedrag goed te praten.

Iedereen. Dat moet kunnen, iedereen komt overal mee weg. Zo maf.

Iedereen betrekt alles op zichzelf. Heb je dat gemerkt?

Iedereen zegt dat hij op het spectrum zit.

Iedereen zit op het spectrum. Ik denk: Wat? Zit je echt op het spectrum?

Dan kun je maar beter een helm op hebben en me bijten.

Elke keer als we elkaar zien, wil ik een tetanusprik, want je bent gek.

Jij op het spectrum. Hou toch op. Nee, je zit niet op het spectrum.

Je bent alleen 46 en denkt nog dat worstelen echt is. Dat is alles.

Misschien zit u wel op het spectrum.

Luister, deze grap geldt voor iedereen behalve u.

Dat is gestoord. Toch? Dat is onze wereld.

Jij weet als coach dat het moeilijk is...

om kinderen te coachen.

Echt man, dat is linke soep.

Mensen worden in het algoritme en de media gezogen.

Ze hebben geen kinderen of leven. Je maakt ze gauw kwaad.

Mensen vechten een onzichtbare politieke strijd die nergens op slaat.

Als ze zich veilig voelen, zeggen ze: 'Nee, ik ben altijd boos.'

Dan loop je erin. Ik triggerde laatst iemand met een bestelling van koffie.

Zie je het voor je? Ik bestelde alleen koffie. Die persoon flipte.

Omdat ik het verkeerde woord gebruikte. Het was gestoord. Ik snap het.

Ik zie er niet veilig blank uit.

Ik snap dat dit niet... Ik heb een 6 januari-look.

Snap ik. Dit is J6L.

Een eau de cologne die ik verkoop. Van Trump.

Ik heb zweet in m'n ogen. Boeit niet.

Ik ga door tot ik blind ben. 'Zet me in, coach.'

Doe op z'n minst je shirt uit je broek. Dank je. Jezus Christus.

Ja, trek het eruit. Zo doe je dat.

Laat zien die... Kijk eens aan, mensen.

Oké. Goed.

Nee.

Ja, ik triggerde iemand toen ik koffie bestelde.

Kun je je voorstellen dat dat bij zoiets onschuldigs gebeurt?

Ik loop een nieuwe koffieshop binnen. De barista was er, heel woke.

Blauw haar, lekker raar.