Photographer

Je kunt de wereld alleen veranderen met verhalen.

En hoe groter je legende wordt...

hoe makkelijker het is om het verhaal te delen.

Mensen willen het horen. Ze willen luisteren.

Windstoten van 35 knopen of hoger en onweersbuien.

We zitten midden in een milieucrisis.

En dat we met dit schip verhalen kunnen vertellen...

is eigenlijk heel hoopvol en inspirerend.

Alsof iemand een kroonluchter in zee heeft laten vallen.

Ja. -Je kunt niet bevatten...

hoe groot dit boorschip is.

Het is een drijvende stad.

We willen de olie-industrie uit de Bahama's verjagen.

Met alleen onze camera's.

Oké, dit is het.

TWEE WEKEN EERDER

Stuurboordboeg.

Deze is groot en blauw. Je kunt 'm niet missen.

Hij is enorm. -Enorm, ja.

10,5 meter diepte, 15 meter, 14,5 meter.

Wat zit daar beneden?

93 meter, 15 tot 93 meter diep.

Laten we hier op onderzoek gaan. Ziet er goed uit.

Ik maak me geen zorgen om hem, hij wel om mij.

Ik moet me om iemand zorgen maken, dan maar de liefde van m'n leven.

We zullen ons de rest van ons leven inzetten om de oceaan te redden.

Als iemand zich ongemakkelijk voelt, gaan we samen naar boven.

Fotograferen in de oceaan is lastig. Niet veel mensen kunnen het.

En tot we het fysiek niet meer kunnen, blijven we het doen.

National Geographic Magazine onthult z'n avonturiers van het jaar...

die hun avontuurlijke geest op baanbrekende wijze belichamen.

Twee van hen deden dit als stel.

Paul Nicklen en Cristina Mittermeier zijn fotografen.

Ze ontmoetten elkaar in de kantine van het hoofdkantoor.

Hun spectaculaire natuurfoto's hebben miljoenen volgers op sociale media.

Ze zijn natuurbeschermers met een sterrenstatus.

Terwijl Paul gespecialiseerd is in wilde dieren in koude gebieden...

fotografeert Cristina inheemse mensen over de hele wereld.

In 2015 hebben de twee zeebiologen SeaLegacy opgericht.

Een non-profitorganisatie die onze zeeën wil redden.

In het begin hadden we alleen ons Instagram-account.

Mensen willen echt weten hoe het voelt om fotograaf te zijn.

Hoe het voelt om in een beek te zitten als er een beer aankomt.

Ik had het koud, ik had honger. Ik was bang en opgewonden.

Dus gingen we die verhalen posten.

Het leek een scène uit Forest Gump.

Op een dag word je door duizenden mensen gevolgd.

Miljoenen mensen.

De reis die wij maken, is een soort Jacques Cousteau 2.0...

met moderne technologie, en we blijven ervoor gaan.

Je kunt je volgers emotioneel raken.

En ze bewust maken of kwaad maken.

Ik wil dat ze het voelen en dan beslissen wat ze willen doen.

Veel mensen hebben het al opgegeven.

Wat maakt het uit als alles al verloren is?

We leven op een prachtige planeet.

Er zijn nog zo veel geweldige dieren te zien.

Ik wil de natuur vertegenwoordigen voor ons allen.

Voor mijn kinderen en die van jou.

We willen een beweging creëren van mensen die om de aarde geven.

Een paar nachten reizen, zeilen en samenwonen met Paul Nicklen...

Doe het niet. Hier heb ik mijn make-up.

Om er goed uit te zien op Instagram, gebruiken we deze spiegel.

O mijn god, wat een ramp.

We gaan naar een plek in de Bahama's met ongerept water...

een overvloed aan wilde dieren en grote haaienpopulaties.

We krijgen 10 tot 20 e-mails en berichtjes per dag waarin staat:

'Help. We hebben een groot probleem.'

Overal hoor je de roep om hulp voor het milieu.

Dit is fijn. Dit is beter.

Er zijn allerlei kwesties gaande en SeaLegacy is zo groot geworden...

dat we benzine op die smeulende vuurtjes kunnen gooien.

Wij willen met deze boot de wereld rondvaren...

en overal de verhalen vertellen die verteld moeten worden.

Dit is het avontuur van ons leven.

Toen we deze boot kochten, wisten we niet waar we moesten beginnen.

We hadden overal terecht kunnen komen.

Maar je wordt al snel verliefd op een plek als de Bahama's.

Het is net snoep. Het is hier prachtig.

Er zijn hier prachtige dieren, dolfijnen, haaien.

Veel bedreigde diersoorten leven hier.

Maar nu hebben ze de kans om hier naar olie te boren.

Er is een ondiepe zandbank en het bedrijf Stena IceMAX...

heeft een vergunning aangevraagd.

En we weten wat er kan gebeuren als grote bedrijven naar olie boren.

Ons verhaal in de Bahama's is dit moment, dit kruispunt.

SeaLegacy is er voor de vissen, voor de walvissen en de dolfijnen.

En wij willen de mensen eraan herinneren dat dit er allemaal nog is.

Maar je moet het beschermen.

En als ons dat hier in de Bahama's lukt...

kan dat ook op andere plekken, dus we moeten slagen.

We weten waar de IceMAX is afgaand op het scheepvaartverkeer.

Ze zijn al bijna twee maanden bezig en ze hebben nog maar 12 dagen.

Er spoelt een keer een dolfijn aan of er komt een walvis om.

Dit is ons plan.

Eerst fotograferen we de net ontdekte zeegrasbedden...

en dan gaan we op zoek naar grote dieren, zoals walvissen en haaien...

en ten slotte varen we om de noordpunt van Andros...

en varen we 's nachts naar het boorschip in het donker.

Geweldig. -Dus we maken...

de grootste reportage ooit over de Bahama's onder en boven water...

die de schoonheid van deze plek toont...

en daarna nemen we het op tegen Goliath.

Maar laten we eerst wat prachtige beelden maken.

Als ik beelden maak, zie ik mezelf als een membraan.

Aan de ene kant heb je het ding wat ik fotografeer...

en dat geef ik door dat membraan door aan mensen...

die hun hoofd nooit onder water zullen steken.

Ik wil op de plek zijn waar dat gesprek gevoerd wordt.

Ik kan er geen genoeg van krijgen.

Ik weet nog dat m'n vader van z'n werk thuiskwam.

We woonden nog in Mexico-Stad, dus m'n broer was acht of negen...

en ik was zes of zeven en ik was al gefascineerd door de oceaan.

Ik was er helemaal gek van.

Hij kwam thuis met een boek dat in een krant zat.

Het was De Onderwaterwereld van Jacques Cousteau.

En dat gaf hij aan Freddy.

En ik dacht: Waarom aan Freddy? Ik geef om dit soort dingen.

Ik snap nog steeds niet dat m'n vader nooit heeft ingezien...

dat dat cadeau niks voor Freddy was.

Ik sloop naar m'n broers slaapkamer nadat hij het boek zat was.

Ik heb het boek nog steeds.

Zo gaan we met meisjes om. We voeden ze op met het idee...

dat jongens betere kansen krijgen en sommige dingen niet voor meisjes zijn.

Zo ben ik opgegroeid.

Veel vriendinnen waren even geïnteresseerd...

en nieuwsgierig, maar bleven thuis om huisvrouw te worden.

Dat was de verwachting. Ik weet nog dat m'n vader zei:

'Wie wil er met je trouwen als je op een vissersboot werkt?'

Wie wil er nou met je trouwen? Echt?

Jaren later wist ik mezelf te bewijzen.

Ik ging studeren in Noord-Mexico.

Ik wilde mariene biologie doen, maar ze gaven visserijbiologie.

Dat klonk dichtbij genoeg.

En toen ik afstudeerde, zei m'n vader: 'Weet je, biologie...

hoe ga je daar geld mee verdienen? Dat is niets voor meisjes.'

En de oom van een vriend van me had een hotel in Akumal.

Dus verhuisde ik naar Yucatán waar ik een jaar verbleef.

Ik kon zoveel duiken als ik wilde, want het hotel had een duikwinkel.

Dus ik dook elke dag en ik ging op zoek naar apen in de jungle.

Tegen het einde van het jaar was er een orkaan.

De wetenschappers in het hotel boden me een baan aan...

bij Conservation International.

Dus ik werd in Mexico-Stad werkzaam in het natuurbehoud.

Stel je voor.

DE BAHAMA'S

Ons doel is het vastleggen van de biodiversiteit van dieren en natuur...

over de hele Bahama's.

En een van de grote ontdekkingen, dit is nog niet bekendgemaakt...

is dat dit de grootste zeegrasbedden ter wereld zijn.

Ze zijn hier in de Bahama's ontdekt en zijn de grootste op aarde.

De grootste ontdekking in de oceanen in tien jaar.

Hier langs de kust? -Ten zuiden van Nassau.

Bij de Bahama's denk je aan de mooie, witte rimpelingen in de oceaanbodem.

Het kristalblauwe, heldere water.

Als ik zeg: Je moet om zeegras geven...

dan zeggen ze: Oké, laat maar.

Maar als je onder water een heel ecosysteem kunt vastleggen...

van adelaars- en pijlstaartroggen...

tot een haai boven het zeegras...

die spiraalbewegingen maakt om van haar remora's af te komen...

dan zie je alle soorten die gedijen in deze leefomgeving.

En dan besef je pas hoe belangrijk het is.

En je gebruikt deze prachtige megafauna...

om mensen verliefd te laten worden op gras.

Het is groot en weelderig en voelt als een onderwatertuin.

Zeegras is het oudste levende organisme op onze planeet.

Het neemt CO2 of koolstof op en geeft zuurstof af.

Dit zijn de longen van de Bahama's.

Dus als iemand zegt: 'Elke tweede ademteug komt uit de zee.'

Dan hebben we het hier over.

Ik denk niet...

dat we het belang van kleine dingen waarderen...

zoals de wortels van het zeegras.

Het lijkt niet veel, maar misschien is het wel de oplossing.

Wil je het geheim? De natuur doet het al vier miljard jaar.

Zet je dat op het spel zodat een paar man rijk kunnen worden met olie?

We willen uiteindelijk naar de locatie van de Stena IceMAX.

Mensen zeggen: Ze boren heel diep. Daar zitten de walvissen ook.

Mensen begrijpen de gevolgen niet van de meest geavanceerde olieboringen...

op enorme schaal, midden in een migratieroute van walvissen.

Als er olie zou lekken in dat gebied...

Spoelt het aan in Florida.

Die olie zou in de Golfstroom belanden...

en langs de hele oostkust van de Verenigde Staten.

Oké, trek daar maar aan. Nog een beetje.

Hoe gaat het? -Geweldig. En met jou?

Prima. Ik zie hier heel veel sneeuw, zo'n 15 centimeter dik.

Dus ik kijk welke laarzen ik ga aandoen, en jij?

Het gaat goed. Ik wilde zeggen dat we van je houden...

en dat we vaak aan jullie denken en heimwee hebben.

Ik ben gewoon hier. -Bedankt voor alles.

Ik hou heel veel van jullie, dus pas goed op jezelf.

Ik vind het fijn als je me af en toe belt.

Dat zullen we doen. Doe Aaron, Mark en de puppy's de groeten.

We spreken je snel, mam. Oké. -Zal ik doen.

Oké. Ik hou van je. -Ik ook van jou. Dag.

In 1972, toen ik vier was...

verhuisde mijn gezin naar Baffin Island omdat m'n vader daar werkte.

Het is drieënhalf uur vliegen naar het noorden.