Windfall

NETFLIX MEMPERSEMBAHKAN

Mari?

Hati-hati.

Saya terlupa betapa cantiknya tempat ini.

Ia cantik sekali.

Di mana semua bunga itu?

Apa?

Saya suruh April beli banyak bunga.

- Saya tak nampak walau sekuntum bunga. - Tak apa. Ia nampak cantik.

Tak, bukan itu yang saya mahukan.

Apa yang awak…

- Marah April nanti. - Tidak!

- Sayang. - Tidak.

Buka pakaian awak.

Tidak, kemas baju dahulu, okey? Tolonglah.

- Kemas dulu. - Kenapa?

Sebab saya ada kelas dan saya lebih selesa di bilik tidur berbanding di ruang tamu.

Lihat jika ada makanan dalam peti sejuk?

Ya, saya sedang periksa.

Saya akan kemas baju.

Entah apa gunanya ada pembantu.

Ada susu yang telah tamat tempoh.

Bagus. Jus oren yang dah dibuka.

Bukankah April tahu kita akan datang?

Sayang, saya ingat kita dah bincang tak akan terpekik-pekik di dalam rumah!

Betul. Ya.

Tak apa. Maksudnya kita perlu pergi sendiri…

Tiada makanan?

Sayang! Helo!

Sayang!

Awak tak jawab sebab saya menjerit atau sebab awak tak dengar?

Celaka!

Pergi duduk di sofa.

Saya tak main-main.

Okey, tapi lepaskan isteri saya dulu?

Saya lepaskan dia setelah awak duduk!

Ini bukan rundingan. Duduk.

- Okey. - Saya bukan nak cederakan dia.

Duduk.

- Saya sedang duduk. - Bagus. Awak juga duduk.

Bukan di situ. Duduk di sana.

Awak juga jangan main-main dengan saya. Faham? Ya atau tidak?

Cakap dengan saya. Apa boleh saya bantu? Duit? Itu yang awak mahu?

Saya boleh bagi. Awak tak nak sakiti sesiapa.

Awak bukan lelaki begitu.

Awak rasa awak kenal saya?

Begitukah?

Bukan begitu. Apa awak nak? Saya nak tolong.

Apa awak buat? Hei!

Hei, apa yang awak buat?

- Tolonglah. Kami ada duit. - Saya cuba beri kerjasama.

- Saya cuba bekerjasama. - Tiada siapa tahu…

Saya akan ikat kaki awak dan awak jangan gerak.

Tak perlu ikat. Kami takkan bergerak.

- Awak staf? Itukah sebabnya? - Tak semua bekerja untuk awak.

Perlukah begitu ketat?

Tolonglah, awak dah sekat peredaran darah saya.

- Okey. - Keluarkan tangan dari poket!

Beri saya telefon awak berdua. Letak di atas meja. Keluarkannya.

Letak di atas meja. Awak juga. Keluarkan telefon. Letak di atas meja.

- Baiklah. - Okey.

- Ini saja telefon awak? - Ya, itu saja telefon saya.

Ya?

- Awak pasti? Mungkin saya patut periksa. - Okey.

Nah.

Bagus. Saya perlu periksa beg dia.

Tengok apa awak buat?

- Awak tak perlu buat begitu. - Ya. Tapi sekarang saya perlu.

Susahnya nak buka.

Bagaimana nak buka? Ada cara tertentu?

- Tidak! - Ada kancing padanya.

Dah boleh.

Okey. Awak memang mahukan wang. Betul?

Saya nak beri awak wang, okey?

Saya ada wang yang disimpan di sini.

Betul. Wang untuk kecemasan.

Ya, untuk kecemasan. Kami jarang berada di sini,

jadi saya perlu ambil masa untuk ingat di mana letaknya wang ini,

tapi saya akan dapatkannya untuk awak.

Saya jumpa jam Rolex awak.

Ya, saya nampak.

Saya jumpa duit dalam buku kosong.

- Mungkin ada lagi. - Ada lagi.

Jika ada lagi, ia pasti berada di pejabat.

Boleh saya bangun dan bawa awak ke pejabat?

Perlahan-lahan.

- Awak okey, sayang? - Dia tak apa-apa.

Okey, awak boleh lepaskan. Pergi.

Saya akan dengar jika awak gerak.

Dia takkan bergerak.

Semua akan okey. Tunggu sekejap.

Saya tahu ada ruang rahsia di sini.

- Hei! Jangan cuba buat apa-apa. - Tidaklah.

Saya cuba dapatkan duit awak.

Nampak seperti awak kenal siapa saya?

Ada panggilan awak nak saya guna untuk awak?

Cari saja cepat, okey?

Hei, pandang saya.

Saya akan tanya awak satu soalan. Awak jawab dengan jujur.

Ada pistol di rumah ini?

Tak ada.

- Itu saja? Ada apa-apa lagi? - Tidak.

Nampak?

Beri kepada saya.

Pergi!

Jumlahnya sekitar $5,000.

Jadi, dengan jam Rolex saya,

duit yang awak jumpa dan duit itu,

boleh dikatakan awak ada pagi yang berjaya di rumah saya.

Benda lain akan jadi terlalu besar atau mudah dikesan.

Jadi, itu saja.

Ya, awak dah ambil telefon kami.

Tiada kamera keselamatan.

Rumah jiran jauh. Kami tak kenal mereka pun.

Umpama awak tak pernah ke sini.

Ibarat kami masuk. Ada barang yang memang dah hilang.

Tapi tak cukup untuk buat laporan polis.

Tangan di belakang.

Tidak.

Bongkok ke depan dan tangan di belakang.

- Pergi saja! - Awak tak dengarkah?

Ya, saya dengar semuanya.

Saya takkan biar awak buat apa-apa sebaik saya keluar.

Awak keluar dari sini, cerita tamat.

- Saya mahu masa. - Tiada siapa tahu kami di sini.

Saya tak percayakan awak.

Tak guna!

- Okey, apa pula sekarang? - Jalan saja.

Arah mana?

Ya, ke kanan. Ikut sini.

Jadi, apakah rancangannya?

Rancangannya adalah untuk awak diam.

Jalan. Lurus.

Itu bukan satu rancangan.

Tak, di sini.

Buka pintu. Masuk ke dalam.

Apa?

Awak nak kurung kami di dalam sauna?

Ini rancangannya?

Kurung kami dalam sauna berhari-hari tanpa makanan atau air?

Ia takkan lama, okey? Saya akan sekat pintu.

Ia ambil masa, tapi awak akan keluar. Ini saja cara yang berkesan.

Tak, saya tak mahu mandi wap.

Ia takkan dihidupkan. Masuk.

Tidak, awak perlu fikirkan cara lain.

Saya tak nak pukul awak di depan dia.

Okey, sayang.

Awak takkan tahu saya dah tiada.

Saya cadangkan awak tunggu sejam sebelum awak cuba keluar.

Begini, kawan. Awak tak fahamkah apa yang saya cuba beritahu awak?

Tiada siapa yang tahu!

Saya dijadualkan untuk beri ucapan di CES minggu ini,

tapi saya tarik diri pada saat akhir, okey?

Saya tarik diri untuk beri isteri saya kejutan!

Saya redah lautan api untuk tukar jadual demi dia, okey?

- Tapi awak pula muncul! - Apa?

- Untuk kami. - Ya! Itu yang saya cakap! Untuk kami.

Saya buat dengan senang hati supaya kami boleh bersendirian, okey?

Jadi, nikmatilah masa ini.

Saya akan bunuh dia.

Saya akan… Tak guna!

Hei!

Hei! Tak guna!

Saya tak rasa dia ada pistol.

Okey.

Celaka!

Okey.

- Cepat, ayuh! - Tunggu!

Hei!

Hei, berhenti!

Tak guna.

Berhenti!

Tak guna.

- Berambus! - Siaplah awak! Berhenti!

- Berhenti! - Apa hal!

Saya menang. Saya dapat tangkap awak. Berhenti. Jangan lari lagi.

Apa pun, saya akan tangkap awak. Berhenti sajalah.

Tidak. Berhenti! Jangan bangun.

Saya tak main-main! Panggil dia ke sini!

- Saya dah tangkap dia! - Sayang!

Kembali ke sini sekarang!

Sayang!

Saya ada pistol awak!

Kamera siapakah itu?

Manalah saya tahu?

Awak pasti apa yang awak nampak ialah kamera?

Ya, memang kamera!

- Ia dirakam ke mana? - Saya tak tahu.

Lagipun, awak juga tahu, sebaik ia dirakam secara digital,

kalau betul ada, ia sekadar ada.

Tak boleh buat apa-apa. Ini bukan seperti 7-Eleven,

yang awak boleh ke belakang dan musnahkan pemacu keras.

Bagi awak semua orang bodoh, bukan?

Tak, bukan semua.

Awak tipu saya.

Saya tak tipu.

Tiada kamera keselamatan di rumah kami.

Yakah? Macam tiada pistol?

Bercakap tentang itu, apa kata kita buat peraturan asas untuk pistol itu?

Maksudnya?