White Nights (Le notti bianche)

WITTE NACHTEN

Naar het gelijknamige verhaal van Dostojevski.

Jij bent er. De brug over en je bent thuis.

Wij nemen de tram. Het kind staat te slapen.

Hopelijk rijdt er nog een. Tot morgen.

Ik wil u...

nogmaals bedanken. - Het was een genoegen.

Hè, Maria? - Jazeker.

Als we weer gaan op z'n mooie dag laat ik het weten.

Als u wat beter bekend bent in de stad...

zult u de feestdagen prettiger doorkomen.

Daar is de nachttram.

Wacht even.

Wat een schrik.

Kom maar tussen ons in zitten.

Stap op en rij mee.

Laat haar met rust.

Wat moet je? Waar komt die rotzak vandaan?

Kom met ons mee, blondje.

Wat wil je? - Dat zal ik je zeggen. Ze is met mij.

Loop naar de duvel.

Schoft, kom maar op.

Je smeert hem, hè? Lafaard.

Wat is er? - Niets.

Ze zijn weg. Ze vinden het leuk om vervelend te zijn.

Stommelingen.

Als u niet was weggelopen op de brug...

dan was het niet gebeurd.

Ik ken u niet. Laat me met rust.

Ik ken u ook niet. Mag ik meelopen?

Die twee kunnen terugkomen. Ik ben verplicht u thuis te brengen.

Doet u geen moeite. Ik ben vlakbij.

Mag ik niet meelopen? - Beter van niet.

Ik val u heus niet lastig. - Ja, daarnet wel.

Dat leek misschien zo, maar zo ben ik niet.

Ik hoorde meteen al dat u huilde.

Het klonk hartverscheurend.

En ik dacht, sorry dat ik het zeg...

Goed, ik zal eerlijk zijn.

Ik heb u benaderd...

omdat het me prettig leek...

Maar ik had in de gaten dat u niet zo was.

Begrijpt u?

Mag ik u nu naar huis brengen?

U kunt me vertrouwen.

Ik laat u niet alleen achter.

Toe...

kom mee.

Je hoort wel eens dat iemand uit verdriet...

Ik hoop niet dat u dat wilt doen...

zo'n jonge vrouw, en nog knap ook.

Bent u buitenlandse?

Waar vandaan?

Dus wat doen we?

Waarom staat u hier?

En waarom huilde u?

Ik woon vlakbij. Daar.

Huilde u daarom? Ik woon ook vlakbij.

Maar ik huil niet.

Het is al middernacht. Deze dag is omgevlogen.

Vandaag...

was ik de hele dag buiten de stad.

Met m'n chef en z'n gezin. Aardige mensen.

Saai, maar aardige mensen.

Voor het eerst sinds m'n overplaatsing had ik gezelschap.

Dat deed me deugd.

Maar ik heb de hele dag gezwegen.

Zodra ik alleen was, wilde ik met iemand praten.

Ik was vrolijk en wilde de dag goed afsluiten.

Toen zag ik u.

Als u wilt, kunt u me nu thuisbrengen.

Laten we wat drinken op het grote plein.

Het is te laat.

Het spijt me dat ik u heb opgehouden.

Het doet me juist plezier.

Ik had niets te doen.

Ik zei al dat ik gezelschap wilde...

en ik had geluk.

Ik ben vreselijk verlegen.

Ik ben niet gewend met vrouwen om te gaan.

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

De vrouwen die ik ken...

Vrouwen houden wel van verlegen mensen.

Ik ook.

Dat moet u niet zeggen.

Anders verlies ik m'n verlegenheid.

En weg zijn m'n succesformules.

Wat voor succesformules?

U zei dat vrouwen van verlegen mensen houden, ook u.

Goedenacht allemaal. - Goedenacht.

Ik ben er.

Nu al?

Wat jammer. Gaat u echt?

Morgenavond kom ik weer naar de brug...

waar we elkaar ontmoet hebben.

Misschien zien we elkaar.

Als er niets tussenkomt. - Ik wacht op u.

Ik wilde zeggen dat ik er morgenavond ben om tien uur.

Mooi is dat.

Moet u niet naar kantoor vandaag?

Weet u hoe laat het is?

Het is over achten.

Wat een troep is het hier.

Hier is hete koffie.

Die heb ik vers gezet.

Het is acht uur. Wakker worden.

Kijk die schoenen.

Moet je dat gezicht zien. Ik hoorde u wel thuiskomen.

U liep te fluiten en te zingen.

U maakte bijna het hele pension wakker.

De dokter wacht op me. Maak voort, of u wordt ontslagen.

Ik verdoe m'n tijd met u. Ik kom al, dokter.

Dus, dokter. Ze hebben gebeld met de uitslag van de urine.

Het lijkt me niet ernstig. Ik kom zo.

Ik kom eraan.

Hallo? Pension Aurora.

Nee, er is geen mankement. Val me niet lastig.

Goed schoonmaken, Maria. Ook onder het bed.

Meneer Mario, bent u zich aan het wassen?

Bent u soms in de bergen geweest?

Nu snap ik waarom u zo laat bent.

Kolonel?

Straks moet je deze kamer luchten, Maria.

Het is toch wat. Ik moet ook voor alles zorgen.

Sorry, advocaat. Er is een pensiongast die wat wil.

Ontvlekken en strijken? - We hebben geen tijd.

Ik heb het vanavond nodig.

Dat moet u apart betalen. - Ik betaal apart.

Ik verkleed me na kantoor. En m'n witte overhemd.

En u moet zich scheren. - Ja, ja.

Niet tegen u, advocaat. Maria, kom dit even halen.

Hetzelfde?

Wat is dat voor lawaai?

Naar bed, jongens.

Wat doet u in het kippenhok?

Maak dat u wegkomt. U brengt de kippen van de leg.

Sorry. Ik zocht... - Wie zoekt u hier op dit uur?

Niemand. Ik heb een afspraak.

Iemand van dit huis? - Dat niet.

Gaat u dan weg. Ik kan niet blijven wachten.

Ik moet de deur sluiten. - Mag ik even blijven?

Er is iemand buiten die me steeds volgt en...

Dank u wel.

Neem me niet kwalijk. Ik wilde u echt niet beledigen.

U hoefde alleen maar te zeggen dat ik opdringerig ben.

Niet beledigd zijn. Ik heb me gisteravond aangesteld...

als een klein kind.

Ik dacht de hele dag: Wat zal hij van me denken?

Dat ik een afspraak maak met de eerste voorbijganger?

Dacht u dat? - Ik dacht niets.

Ja, dat dacht u wel.

En terecht.

Als ik niet kwam, was dat het duidelijkste bewijs.

U ging precies om tien uur naar die plek.

Daar moest ik zijn.

Maar niet voor mij. Excuses en goedenavond.

Het zou niet erg zijn als u me gezelschap hield.

Wat zegt u?

Als we kennis maakten...

en vrienden werden. - U bent me er een.

Is het mijn schuld dat we elkaar toevallig ontmoetten?

En dat niemand u kan garanderen...

dat ik geen schurk ben. - Dat begreep ik zelf wel.

Maar als ik een afspraak maak, kunt u denken...

Dat we een afspraak hebben. Dan niet.

Bent u boos op mij? - Ik niet.

En denkt u dat echt niet?

Dan is alles goed.

De rest kunnen we zelf invullen.

Ik heet Natalia.

Nu moet u me alles over uzelf vertellen.

Wie bent u? Wat doet u?

Vertel me uw geschiedenis.

Dan is het of we altijd vrienden zijn geweest.

Ik heb geen geschiedenis.

Hoe heeft u dan tot nu toe geleefd? - Gewoon, geleefd.

U heeft toch wel iemand, familie.

Al is het zo weinig als ik.

Ik heb alleen een oude, halfblinde oma.

De anderen zijn allemaal vertrokken.

Eerst vertrok m'n vader.

Maar dat kan ik me niet eens herinneren.

Toen verdween m'n moeder...

met een andere man dan m'n vader.

En m'n oma, uit angst dat ik iets zou doen...

omdat ze bijna blind was en me niet goed kon zien...

nam ze soms een speld...

en maakte m'n rok vast aan de hare.

Wat zegt u nou? - Echt waar.

Wat vertelt u nou, Natalia?

U gelooft me niet?

Het is echt waar. Maar we mogen oma niet uitlachen.

Ik houd evengoed van haar.

Maar u zou mij vertellen wie u bent...

wat u doet, hoe u leeft en met wie.

Daar is tijd genoeg voor.

Waar gaan we heen?

In de bioscoop kun je niet praten.

Zullen we naar...

Ik dacht dat u het begrepen had.