Ashes

Τι έχεις πάθει, Ματ;

Ματ.

Έλα, σήκω.

Έλα.

Τι σου είπα

για το να πίνεις

μπροστά στον γιο μου;

Έλα. Σήκω, γαμώτο, Ματ.

Ναι, σήκω.

Τι συμβαίνει;

Είναι ο αδερφός σου.

Είναι πάλι τύφλα στο μεθύσι.

Όχι, πρέπει να φύγει. Έλα.

Πού υποτίθεται ότι θα πάει;

Δεν έχω ιδέα. Είναι ενήλικας.

Κάποια λεφτά θα έχει στην άκρη ή κάτι τέτοιο.

Δεν γίνεται να συνεχίσουμε να ανεχόμαστε αυτές τις μαλακίες εδώ.

Ματ. Ματ.

Γιατί έπρεπε να πας και να το ξανακάνεις αυτό;

Ορίστε η τσάντα σου, φίλε.

Είναι παράξενο να σκέφτομαι

ότι μόλις πριν από δύο μήνες,

πολεμούσα τους Ταλιμπάν

ψηλά στα βουνά του Αφγανιστάν.

Πριν από δύο μήνες, έκλεινα τα μάτια μου τη νύχτα,

φοβούμενος ότι μπορεί να μην τα ξανανοίξω ποτέ.

Είναι παράξενο να σκέφτομαι

ότι μόλις πριν από δύο μήνες,

γύρισα σπίτι.

Σπίτι, στην αδερφή μου,

στο μωρό ανιψιό μου,

στα ήσυχα κυριακάτικα πρωινά.

Δεν έχω γίνει ακόμα ο εαυτός μου.

Κι έτσι, να 'μαι σε ένα μοτέλ.

Ο Θεός ξέρει πού.

Προσπαθώντας να βρω τον δρόμο μου.

Είναι δύο τα ξημερώματα...

Συνήθως το ποτό και τα χάπια με ρίχνουν ξερό όπως πρέπει.

Αλλά όχι απόψε.

Απόψε, οι εφιάλτες επέστρεψαν.

Είναι πάντα το ίδιο.

Ο Ραμίρεζ

καρφωμένος κάτω, να ουρλιάζει για βοήθεια.

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

Είναι 2010.

Γυρίζω σε μια διαλυμένη οικονομία.

Όσες λίγες δουλειές υπήρχαν κάποτε

έχουν εξαφανιστεί.

Τουλάχιστον για μένα.

Δηλαδή, είμαι ένας τύπος που πέρασε τα τελευταία του

λίγα χρόνια ως νομάς, ως άγριος,

ζώντας στα βουνά, σκοτώνοντας για να επιβιώσω.

Το μόνο που βλέπουν στα μάτια μου είναι οργή.

Δηλαδή, πώς ζητάς από έναν τύπο σαν κι αυτόν

να σου βάλει τα ψώνια σε σακούλα, να πάρει την παραγγελία σου για φαγητό;

Δεν βλέπουν έναν ήρωα.

Βλέπουν έναν τύπο

που δεν θα εμπιστεύονταν να πάει τα παιδιά τους στο σχολείο.

Γεια σου, όμορφε.

Γεια.

Είμαι η Μπράντι.

-Μπράντι, ε; -Μμμ.

Σαν το ποτό;

Με «ι» στο τέλος.

Α, εντάξει.

Έχεις τσιγάρο;

Όχι. Ε, συγγνώμη. Απλώς...

Μόλις τελείωσα το τελευταίο στον δρόμο προς τα εδώ.

Εντάξει... Μάλλον έχω ένα εδώ μέσα,

απλώς είναι τέτοιο χάος.

Μοιάζει με μαύρη τρύπα.

Ω! Μμμ.

Λοιπόν, τι κάνει ένας καλός τύπος σαν εσένα σε μια τέτοια τρύπα;

Είμαι καινούριος στην πόλη, σκέφτηκα να γνωρίσω κόσμο.

Τυχερέ,

γνώρισες εμένα.

Λοιπόν, γιατί διάλεξες αυτή την τρύπα;

Ε, ήμουν στο Αφγανιστάν, και...

Έμεινα για λίγο στο σπίτι της αδερφής μου,

αλλά το αγόρι της δεν με πολυσυμπαθεί, οπότε...

Σε πέταξε στον δρόμο;

Ναι, κάτι τέτοιο.

-Ήσουν στο Αφγανιστάν; -Μμμ.

Φάση να πυροβολάς και τέτοια;

-Ναι. -Ω...

Ένας αληθινός Αμερικανός ήρωας.

Ναι.

Δεν μπορώ να βρω ούτε δουλειά αυτή τη στιγμή, Μπράντι.

Οπότε μάλλον δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο, έτσι;

Λοιπόν, πώς σε λένε;

Είμαι ο Ματ.

Με «Μ».

Μπράντι με «Ι».

Λοιπόν, Ματ με «Μ»,

φαίνεσαι καλό παιδί.

Στοιχηματίζω ότι μπορώ να σου βρω δουλειά.

Αλήθεια;

Ξέρω κάποιους ανθρώπους εδώ.

Πλάκα μου κάνεις.

Γιατί δεν σημειώνεις το νούμερό μου;

Εντάξει.

Πάρε με αύριο τηλέφωνο...

Θες απλώς να μου το δώσεις ή...;

Όχι, έχω ένα χαρτί εδώ μέσα.

Εντάξει.

Εντάξει...

Πάρε με αύριο τηλέφωνο.

Εντάξει.

-Χάρηκα που σε γνώρισα. -Κι εγώ.

Έλα, τι κάνεις, Μπράντι, ο Ματ είμαι, εε...

Παίρνω για εκείνη τη δουλειά που μου ανέφερες χθες βράδυ.

Έλα, Μπράντι, ο Ματ είμαι.

Είναι περίπου τρεισήμισι. Απλώς, εε, ξαναπαίρνω.

Έλα, ο Ματ είμαι.

Εε, γνωριστήκαμε χθες βράδυ, στο πάρκινγκ του μπαρ.

Πήρα, δεν απάντησες.

Αλήθεια;

Ναι, κανένα πρόβλημα. Θα σε δω σε λίγο.

Γεια σου, Μπιλ. Γεια σου, γλυκιά μου.

-Ματ Μπένινγκ. -Μπιλ.

Χάρηκα που σε γνώρισα.

Ναι. Ναι, ναι.

Τι σχέση έχεις με τα όπλα;

Ε, πέρασα τα τελευταία τέσσερα χρόνια στον στρατό, κύριε.

Θα σου προσφέρω μια δουλειά.

Την πιο εύκολη δουλειά στην Αμερική.

Κοίτα... Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι, αν κάτι περίεργο

συμβεί εδώ μέσα, να με πάρεις στο κινητό μου.

Αν ένας άστεγος απ' έξω κάνει ντους με τα ίδια του τα ούρα,

με παίρνεις. Ή αν...

Αν μπουν οι μπάτσοι εδώ μέσα. Με παίρνεις.

Το 'πιασες; Λοιπόν, άκου ένα σενάριο. Μια μωβ

και μπλε καμηλοπάρδαλη μπαίνει και αρχίζει

να ξύνει τον κώλο της στην κάσα της πόρτας.

Τι κάνεις;

Δεν είμαι σίγουρος ότι σε καταλαβαίνω.

Με παίρνεις στο... με παίρνεις στο κινητό μου.

Είμαι εδώ μαζί σου.

Είναι, είναι πολύ απλό, εε...

Δείξε μου τον δείκτη σου. Εντάξει.

-Αυτό είναι το δάχτυλο της σκανδάλης σου; -Μάλιστα, κύριε.

Και επίσης, το χρησιμοποιείς, αν οτιδήποτε ασυνήθιστο

ή μη φυσιολογικό συμβεί εδώ γύρω,

το χρησιμοποιείς για να...

Να σας πάρω στο κινητό σας, κύριε.

Ακριβώς.

-Το κατάλαβα. -Εντάξει.

Είναι έξυπνος τύπος.

Ναι, τα πήγες καλά.

Πήρες τη δουλειά, αγόρι μου.

Ξεκινάς αύριο το βράδυ.

-Πώς σου φαίνεται; -Ευχαριστώ, κύριε.

-Εντάξει. -Ευχαριστώ.

Πρέπει να πάω πίσω και να ελέγξω κάποιες αποδείξεις.

Θα σε δω αύριο το βράδυ, αγόρι μου!

Είναι εντάξει τύπος.

Είναι ο καλύτερος.

Δεν ξέρω πώς λειτουργεί αυτό. Δεν έχω ξαναχρησιμοποιήσει τέτοιο.

Μην ανησυχείς. Θα το μάθεις και

δεν έρχεται κανείς εδώ στην πρωινή βάρδια.

Μονοτονία.

Αν δεν ήξερες τι σημαίνει αυτή η λέξη,

η δουλειά σε αυτό το μέρος σίγουρα θα ήταν

ένας υπέροχος τρόπος να το μάθεις.

Η καλύτερη στιγμή, φυσικά, ήταν όταν η Μπράντι περνούσε

για να δει πώς τα πήγαινα.

Ματ!

Τεχνικά, ήταν η προϊσταμένη μου.

Πού βρήκες αυτό το πράγμα;

Ο θείος Μπιλ έφυγε για μια εβδομάδα, οπότε πήρα το αμάξι του χωρίς να ρωτήσω.

Κλείσε. Πάμε μια βόλτα.

Ε, Μπράντι. Ο θείος Μπιλ δεν με πληρώνει για να κάνω βόλτες.

Πρώτα απ' όλα, δεν πρόκειται να το μάθει.

Και αν το μάθαινε; Δεν θα έδινε δεκάρα.

Τεχνικά, υποθέτω ότι είσαι λίγο το αφεντικό μου.

Θα το έλεγες αυτό;

Γαμώτο, ναι, είμαι το αφεντικό σου.

Μπες στο αμάξι. Εσύ.

Μακάρι μόνο να θυμόσουν τα πράγματα που σου είπα.

Αν έχει αέρα, αυτό το πράγμα θα παρασυρθεί παντού.

Έτσι;

Μπράντι!

Έλα, τι κάνεις;

Σε έψαχνα παντού.

Συγγνώμη. Νόμιζα ότι θα γύριζα πριν ξυπνήσεις.

Μπα, όλα καλά.

Βλέπεις εκείνους τους βράχους,

εκεί πάνω; Εκεί σκόρπισα τις στάχτες της μαμάς μου.

Ήμουν ολομόναχη. Δεν κάναμε ούτε κηδεία.

Έπρεπε να πάρω τις στάχτες της από τον ιατροδικαστή της κομητείας.

Σκέφτηκα ότι εκεί θα ήθελε να βρίσκεται.

Έχεις... διαλέξει ένα πραγματικά όμορφο μέρος.

Μακάρι πραγματικά να μπορούσαμε να είχαμε

μια φυσιολογική σχέση μητέρας-κόρης.

Ναι, αναρωτιέμαι πού είναι θαμμένος ο φίλος μου, ο Ραμίρεζ.

Στο Ελ Πάσο, μάλλον, κοντά στην οικογένειά του.

Ποιος ήταν αυτός;

Φίλος από τον πόλεμο.

Μια μέρα απλώς εξαφανίζεται.

Ναι, ξέρω πώς είναι αυτό.