Love at the Top (Le Mouton enragé)

Bedankt.

Eenmaal vijftig en de rest in tientjes.

Alstublieft. Bedankt.

Briefjes van vijftig, graag.

- Een broodje ham en een halve liter. - Ham is op. Gehakt of worst.

Alleen vlees? Nou dan maar worst!

- Gehakt dus. En te drinken? - Maar ik had een worst besteld.

Een halve.

- Dat is 50 centimes. - Maar ik wil niet gaan zitten.

Ja, maar ik kom maar eens per uur langs.

- U heeft zich vergist. - Zeg nou niet dat er een franc mist.

- Zo is het. - Dat kunt u met mij niet maken!

- U wacht op iemand die niet bestaat. - Dat kan.

- Zullen we wat drinken? - Ik heb er niets op tegen.

- Mevrouw, meneer? - Een baby. - Twee.

- Mag ik vragen... - Marie-Paule, en u?

- Nicolas. - Op alles, waar wij van houden.

- Het spijt me, maar ik moet gaan. - Nu al?

- Ik heb een afspraak. - Komt u morgen langs?

- Mogelijk wel. - Hier?

- Als u dat wilt. - Ik zal hier zijn.

Dat zeggen ze allemaal.

En dan?

Niets. Ze is weggegaan.

Jij hebt je hand op de schouder van een meisje gelegd en wat gezegd?

U wacht op iemand die helemaal niet bestaat.

En waarom heb je dat gezegd?

Zomaar.

Zomaar. Je hebt toch nog nooit een vrouw aangesproken.

Weet ik. Ik dacht, waarom niet...

Snap je? Ik heb natuurlijk eraan gedacht om het niet te doen.

Ik weet niet wat in me is gevaren. Er was ook niets op tegen.

En?

Op dat moment kon er natuurlijk van alles gebeuren.

- Er was geen reden ertegen. - Is ze snoezig? - Ja.

Kun je haar nader beschrijven?

Nee, ze was snoezig. Snoezig!

- En toen? - Ik ging terug naar de bank.

Echt jammer.

Kijk nou, in welke toestand ze mij het manuscript hebben teruggestuurd.

Waarom heb je "jammer" gezegd?

Omdat het jammer is.

Verwachtte je dat ik haar op straat zou uitkleden?

Ik verwacht helemaal niets. Jij zei dat alles mogelijk was geweest.

En hoezo op straat?

Ze schrijven: "Claude Fabre zou zich minder ambitieus moeten tonen.

Zich onderwerpen toewenden waar hij meer verstand van heeft."

Wat een idioten. Wat ga je doen?

Het naar een andere uitgever sturen. En jij?

- Morgen ga ik met haar naar bed. - Dat zou mij verbazen.

Hallo, ik dacht jij bent zeker bezig.

Hij is het vergeten. Daarom heb ik niet gewacht.

- Niet gewacht? - Ik ben alvast begonnen. - Geeft niet.

Jawel, alleen is saai. Het smaakt voor de rest niet slecht, een beetje droog.

Hecht u er grote waarde aan om te blijven staan?

Nee.

Ik ben blij dat je bent gekomen.

Is het interessant? Té kunstmatig. Ik weet het zo nog niet.

Hé, dat spul is tamelijk droog. Gaan we ergens anders heen?

Betalen, graag.

- Waar gaan we naartoe? - Ik weet het niet.

Dat laat ik aan jou over. Ik vertrouw je wel.

Handdoeken zijn in het bad en de WC is in de tussenverdieping.

- Hier. - Bedankt.

U hoeft niet te bellen, hij doet het niet.

Jij hebt een tempo, zeg. Dat gaat snel bij jou, hè?

- Ben je achteraf ook nog aardig tegen me? - Ik zweer het.

- Zal je aan me denken? - Ja.

Verdien je enigszins?

Ja, hoezo.

Ik hou me met types zonder geld niet bezig.

Wat heb je nou?

Ben je gek?

Hoort dat erbij? Moet je dat hebben?

Die functioneert niet.

Kleed je uit! Je hebt precies 15 seconden.

Spreek me na: "Ik kwam hier omdat ik er zin in had."

- Wat? - Zeg me na!

Ik kwam hier omdat ik er zin in had.

Toen ik je zag wilde ik meteen met je naar bed.

Toen ik...

- Jij bent toch wel niet goed bij je hoofd. - Ik wacht!

Toen ik je zag, wilde ik...

Toen wilde ik meteen met je.

Je das is behoorlijk raar.

Zoen me hier.

Als je wilt, kijken we erna naar de treinen.

- Ze is een sletje. - En? Heb je haar betaald?

- Nee. - Ben je weggegaan?

Ook niet. Ik heb haar verkracht.

Onmogelijk om een vrouw te misbruiken zonder haar knock-out te slaan.

- Heb je haar knock-out geslagen? - Nee.

Dan heb je haar verleid.

- Als jij het zegt, heb ik haar verleid. - En dat tijdens je lunchpauze?

- Natuurlijk niet, nee. - Je bent niet terug naar de bank?

Nee.

- Ondrasz, we hebben reden om te vieren! - Ja, meneer?

- We willen iets bestellen. - En wat? - Wat drink jij?

Cognac.

Dus, één cognac en nog een milkshake en Cassis.

- Goed, meneer. - Wat vieren we dan?

- Een piepklein sprankje hoop. - Wat voor een sprankje hoop?

Ik weet het nog niet. Heb je een schoon hemd?

Ja.

Dat doe je morgen aan en dan ben je om acht uur hier.

Morgen is woensdag, eet je niet bij Groult?

Daarom juist.

- Hij zei: "Vooruit, zing!" - Wat, tijdens? - Echt waar!

Je moet me horen zingen. Ik zeg je...

- Ik stel je voor. Mijn vriendin Sylvie. - Dag.

- En dat is Jean-Mi. - Dag. - Nog tien punten voor een vrij spel.

- Let maar niet op hem. - Dat is voor jou. -Dank je, heel aardig.

- Je zult je niet gaan vervelen. - Bij Een professor in de filosofie?

- Bij de vrouw van de professor. - Hij heeft een vrouw? - Ja.

En het zou goed zijn als je zo snel mogelijk met haar slaapt.

- Is dat voor je nieuwe boek? - Ik informeer mij.

- Waarover? - Over jou.

Wij gaan eten bij een type wiens vrouw ik moet verleiden?

- Klopt precies. - Waarom dan? - Waarom Dan niet?

Omdat... Omdat je zoiets niet doet!

Ik dwing je niet. Leuke das heb je om.

- Die is van Marie-Paule. - Die meid zou je moeten cultiveren.

Ze nam afstand. Heeft u opgemerkt dat Brecht het nooit gebruikte?

Het had hem de dynamiek en werking van zijn stukken gekost.

Brecht wist effectieve stukken te schrijven.

- Raar, dat u als filosoof... - Ik ben Een reactionaire filosoof.

Ik acht Aristoteles en hou van de heilige Thomas.

- Het ruikt aangebrand. - Ik ga al. - Plato zegt er helemaal niets over.

Lieve Claude. Plato praatte een hoop onzin. Nee.

Serieus. U zou meer respect voor de tradities moeten hebben.

- En dat betekent? - Georges, kom en help mij even!

Excuseert u mij.

Ik hoop dat wij u niet vervelen met onze diepzinnige gesprekken.

Nee, in tegendeel. Ik vind het interessant.

Interessant...

- Bevalt ze je niet? - Dat niet, maar... - Dus, waar wacht je op?

- Ik vrees het is te gaar. - Voor jou moet het vlees goed door zijn.

- Je as! - Wat? - Bravo.

Dat geeft niet. Als het verder niets is. Excuseer.

Nou, kom op dan. Zo!

Wij hebben door Claude veel van u gehoord. Wij waren benieuwd naar u.

Claude?

Klasgenoten spreken elkaar altijd met de familienaam aan, mevrouw.

Voor Nicolas ben ik simpelweg Fabre.

- U bent bij de bank? - Ja, dat is juist.

Ik probeer mijn man over te halen. Hij heeft offertes van uitgevers.

- Maar hij wil niet van de Sorbonne weg. - Nooit, ik heb daar té veel plezier!

Niets fascineert mij meer dan een stervende cultuur.

De beste plek om de doodsstrijd gade te slaan is de universiteit.

Claude, u vriend herinnert mij aan iemand. Ik weet niet aan wie.

Hij ziet eruit als Tacitus, hij is alleen slanker.

Maar Georges.

Je hebt werkelijk een merkwaardig soort humor.

- Mama! - Jerome, wat doe je daar?

- Er is een man op de stoel. - Op de stoel? Waar dan?

- In mijn kamer. Hij kijkt naar me. - Je moet slapen, ga naar bed!

- Ik kan niet, er is toch een man. - Heb je het licht aangedaan? - Ja.

Toen het licht aanging was hij weg en op de stoel lagen je spullen.

Ja.

Ik weet wat het is. Mag ik? Waar is zijn kamer?

Komt u maar. Kom!

Luister goed, Jerome. Ik ken die man precies...

...Als het licht aan is verdwijnt hij en verschijnt als het donker is...

...Maar alleen als je spullen zó op de stoel liggen. Leg je ze zó neer...

...dan gaat hij weg. Dan gaat hij naar een jongetje dat zijn spullen niet...

- .20 netjes heeft neergelegd. Begrijp je? - Ja.

- Welterusten. - Welterusten, mama.

Bedankt.

De man is dankzij meneer Mallet verdwenen.

- Ben jij het? - Ja.

- Was het diner lekker? - Héél lekker.

- Hebben ze je das bewonderd? - Ja, zeer.

- Gaan we nog uit? - Nee.

- Gaan we neuken? - Nee. Ik ben moe. - Ook goed.

Sylvie vindt dat je eruitziet als Steve McQueen.

Waar gaat het over?

Ik las uw advertentie in "Le Chasseur français".

U bent de opblaaspop die ik onder postnummer 317 heb besteld?

- Discretie erezaak? - In persoon.

Hartelijk welkom.

Heel trots ben ik niet.

Ik ook niet.

- Het gaat nooit zo goed de eerste keer. - Nooit.

- Men moet geen wonderen verwachten. - Nee, in geen geval.

Waarom bent u dan zo ver weg?

- Waarom was u gisteren bij ons? - Omdat ik met u naar bed wilde.

Maar u kende mij toch helemaal niet.

Helemaal niet.

Ik snap er niets van.

Ik ook niet.

- Wacht. - Hoezo?

- Een seconde. - Goed.

- Nu? - Nee.

Je denkt ik stel me aan.

Dat is ook zo. Het komt door het daglicht.

Men bedrijft de liefde als het donker is. Als de mensen slapen.

Je laat mij praten, goed?

Ga je gang!

De borsten? Goed.

De buik? Goed.