Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

คิดไว้แล้วแหละใช่ๆ

-สวัสดีค่ะ -อื้อ

ผลการแข่งขันเขียนโปรแกรม มหาวิทยาลัยยอนซอ

คิมเซยุน อีคัง

รางวัลรองชนะเลิศ

-ครูครับ -โอ๊ยตกใจหมด

ผมเองครับตกใจอะไร

ผมว่าจะมาบอกอยู่แต่เห็นแล้วสินะ

นี่

ทำไมแค่รองชนะเลิศได้โจทย์ครบ แล้วแท้ๆ

ตั้งใจทำผิดบ้างครับ เพราะมีแค่ทีมชนะเลิศที่จะได้ไปต่อ

ไม่ควรแย่งที่คนอื่นนี่ครับ

พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านเซยุนครับ พวกเขาชวนผมให้ไปทานมื้อเย็น

งั้นเหรอ

งั้นเราเริ่มเรียนสุดสัปดาห์นี้นะ

ก่อนเรียนก็ส่งการบ้านทางเมลด้วย

ครับวันเสาร์เจอกัน

อีคัง

รู้นะว่าต้องเก็บเป็นความลับ

รู้กันแค่ฉันกับนายพอ

รู้ครับ

-สวัสดีค่ะ -สวัสดีค่ะ

อื้มหวัดดี

การเขียนช่วยจัดลำดับความคิดเรา-

พิมพ์เขียวที่มันสมบูรณ์ในหัวเรา-

มันเหมือนได้ออกสำรวจ โดยไม่มีแผนที่

อ่าเดี๋ยวแป๊บนะครับ

ถ้าหากเปิดประตูบานใหญ่เข้าไป

แล้วพบกับประตูบานเล็กอีกบาน

ถือว่าฉันยืนอยู่ด้านในแล้ว

หรือว่ายังอยู่ด้านนอก

ประตูบานเล็ก

เซนส์ดีนะ

รู้ได้ยังไงว่าแม่เจ้ายุน ชอบกุหลาบขาว

ที่จริงยุนเขาเป็นคนบอกครับ

แต่แพงเลยซื้อแค่สามดอก

เป็นยังไงจ๊ะอาหารถูกปากมั้ยจ๊ะ

ครับอร่อยมากถูกปากผม ทุกอย่างเลยครับ

ขอบคุณที่ชวนมานะครับ

ขอบคุณอะไรกันเราสิต้องขอบคุณเธอน่ะ

เพราะคังเลยทำให้เจ้ายุน เราได้รางวัลเลย

ตั้งรองชนะเลิศเชียวนะพวกเราเนี่ย คิดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำน่ะ

ต่อไปก็ฝากดูเจ้ายุนด้วยนะจ๊ะ

แล้วคังมีพี่น้องมั้ยจ๊ะ

ครับ

พี่น้องเหรอครับ

-มีแค่ผม -อ๋อลูกคนเดียว

แล้วพ่อแม่อยู่ที่ไหนจ๊ะ ทำงานอะไรเหรอ

ความกังวลของแม่นกที่จะปกป้องลูก

ประตูบานที่สองที่ฉันเผชิญ

แหมที่รักคุณถามทำไมเนี่ย

อ๋อ

ก็แค่เดี๋ยว-ฉันเสียมารยาท เหรอถามเรื่องนี้ไม่ได้ใช่มั้ยจ๊ะ

คังไม่ค่อยพูดเรื่องของตัวเองหรอก เขาไม่ชอบน่ะ

อย่างงั้นเหรอ

อ้ออย่างงี้นี้เองน่ะฉันเสียมารยาท จริงๆด้วยสินะ

ขอโทษทีขอโทษทีนะจ๊ะ

ถ้าเราทานเสร็จหมดแล้วของหวานดีมั้ย ผลไม้หรือว่าเค้กดี

อื้มอืม

ผมไม่มีแม่ครับ

ฉันต้องมีกุญแจดอกที่จะ ไขประตูบานนั้นได้

แม่ผมทิ้งไปตอนผมแปดขวบครับ ส่วนพ่อบาดเจ็บตอนไปทำงาน

ไซต์ก่อสร้างเลยป่วยนานครับ

ตอนนี้อยู่บ้านพักคนชรา เพราะสมองเสื่อมจากเหล้า

ถ้าอย่างงั้น

ตอนนี้คังอยู่กับใครล่ะ

ที่รัก

ไม่เป็นไรครับผมเข้าใจที่สงสัยครับ

คือว่าฉันน่ะถามเพราะว่าเป็นห่วง จริงๆนะว่าจะมีใครคอยดูแล

เขารึเปล่า

ต้องมีผู้ใหญ่สักคนนึงสิ

ผมดูแลตัวเอง

ทั้งตัวผมแล้วก็พ่อ

ก่อนพ่อเข้าโรงบาลเราอยู่กันสองคน ตั้งแต่ผมปอสองจนถึงก่อนเข้า

มหาลัยครับ

โธ่แย่เลย

ก็คือทั้งเรียนเองแล้วก็ทั้งดูแลพ่อ

แต่ก็ยังเข้าม ยอนซอได้นะ

อ้อคังได้ทุนเต็มจำนวนด้วย เพราะเกรดเขาดีมาก

-ใช่มั้ย -ผมพยายามมากครับ

เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้

เพราะกลัวว่าตัวเองจะเป็นภาระใครตอน ไม่ทำพาร์ตไทม์ผมเลยเรียน

หนักแทบตายครับ

แต่เหมือนผมไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว

เพราะมีเพื่อนคนนึง

คนนั้นเขาต่างจากผมมากครับ

เขาสดใสไม่มีหมองเลย

พอมองเขาแล้วเหมือนมองฟ้าใส ที่ไม่มีเมฆสักก้อน

แต่จิตใจเขาลึกซึ้งครับทำไงถึง เติบโตแบบนั้นได้

ตอนแรกผมก็แค่ทึ่งอยู่ในใจ

แต่พอมาบ้านเขาถึงได้เข้าใจครับ

ว่าอะไรทำให้เขาแตกต่าง

เพราะครอบครัวครับ

เพราะความรักจากครอบครัว

ต้องขอบคุณเขาผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ

ว่าบ้านคืออะไร

ครอบครัวคืออะไร

ผมได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆทุกวันเลย

แหม

โธ่เอ๊ยพ่อหนุ่ม

เธอมาบ้านเราแล้วคิดแบบนั้นเหรอ

ใช่จ้ะคังเธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะ

เข้าใจที่ฉันสื่อรึเปล่า ถ้าอยากมาที่นี่เมื่อไรก็มาได้

-เสมอเลยล่ะ -อืม

คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอ เหมือนกันนะ

เพราะเธอก็เป็นเหมือนครอบครัว ของเราแล้วล่ะ

นะ

เมื่อประตูเปิดฉันถึงได้เข้าใจ

ว่าประตูที่อยากเปิดจริงๆคือบานไหน

ประตูหัวใจ

ต้องบานนั้นเส้นแบ่งระหว่าง ด้านนอกและด้านในถึงจะหายไปได้

ปล ทั้งหมดนี้ต้องขอขอบคุณครูครับ

ถ้าครูไม่ช่วยบอกโจทย์การแข่ง ให้มันก็คงไม่มีทางเกิดขึ้นครับ

ขอบคุณนะครับครู

คุณเข้ามาทำอะไรในนี้ ทำไมอ่านโดยไม่ขอก่อนล่ะ

เรื่องโจทย์การแข่งคือยังไง

ที่เขียนว่าบอกโจทย์ให้

คุณทำอะไรลงไปเนี่ย

จะ-โจทย์เจิดอะไรห้ะ

คุณพูดเรื่องอะไรอยู่

คุณไม่รู้สินะ

ว่าเวลาโกหกคุณชอบย่นจมูกน่ะ

หนวกหูน่าผมงานเยอะออกไปเหอะ

-ดูนี่สิมันเขียนอยู่ตอนท้ายนี่ไง -เอ้ย

ปล่อยนะ

นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ

แล้วจะโกหกทำไมล่ะ เรื่องโจทย์ที่เขียน

ตอนท้ายคืออะไรกันล่ะ

ช่างมันเถอะน่า

แล้วคุณยุ่งอะไรด้วยล่ะ

'แล้วคุณยุ่งอะไรด้วย'เหรอ

นั่นแหละช่วยปล่อยๆผมไปบ้างได้มั้ย ไม่ต้องรู้ไปซะทุกเรื่องก็ได้

แล้วต่อไปห้ามเข้าห้องผมตามใจชอบ แล้วก็ห้ามอ่านการบ้านด้วย

เลิกยุ่งเรื่องของผมสักทีเถอะ

ไอ้เด็กบ้านั่นจะเขียนลงไปทำไมวะ

ศตวรรษอันโดดเดี่ยว

โอ๊ยแม่ร่วง

ทำอะไรเนี่ยตกใจหมดเลย

ผมเรียกแล้วนะ

เคาะก่อนแล้วด้วย

อะไรมาทำไมล่ะ

ทำอะไรเนี่ย

แล้วใครให้คุณนอนเนี่ยห้ะ

ใช่แล้ว

ผมทำเรื่องไม่ดีไป

เด็กอีคังนั่นพูดถึง-โจทย์ การแข่งเขียนโปรแกรมอะไรสักอย่าง

ของมันนั่นแหละ

ผมเป็นคนขโมยไปให้

อย่าถามต่อเลย

ผมทำไปเพราะว่าต้องทำ

แล้วมันหมายความว่ายังไง

คุณไป-

ทำได้ยังไงล่ะ

จะเพราะอะไรมันก็ไม่สมกับเป็นคุณเลย ขโมยโจทย์การแข่งเนี่ยนะ

ผมก็รู้น่า

ว่าทำเรื่องไม่เป็นตัวเอง

แต่ว่านะ

มันซาบซ่านมาก

ไงนะ

เพราะงั้นเลยยิ่งซาบซ่าน

เพราะผมไม่สมกับเป็นตัวผม

เพิ่งเคยรู้สึกแบบนี้

จะว่าไงดี

รู้สึกเหมือนได้กระโดดข้ามรั้ว เป็นครั้งแรกในชีวิตมั้ง

คุณเลยรู้สึกเป็นอิสระเหรอ เพราะแหกกฎเนี่ยนะ

คนหัวแข็งแบบคุณ

อิสระอะไรเล่าแค่ตอนนั้น มันรู้สึกงั้น

ก็นะคุณก็ทำตัวแปลกๆอยู่

ตอนนี้ก็ด้วย

มานอนเตียงฉันแบบนี้

โอ้

นอนสักตื่นก็ได้

ถ้าอยากนอนที่นี่ก็ได้นะ ฉันไม่ถือสาหรอก

พวกเรา

นอนแยกห้องกัน…นานแค่ไหนแล้ว

นั่นน่ะสินะ

สิบสองปีไม่สิสิบสามปีแล้ว

ตั้งแต่ตอนนั้นไง

ที่ถอดใจเรื่องเด็กหลอดแก้ว

บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว ว่าอย่ากินเหล้าเยอะ

ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้

เลิกบ่นสักทีได้มั้ย

ไว้กินพร้อมอีคังตอนเขามานะ วันนี้สอนจริงจังครั้งแรก

อ้อขอบคุณนะ

ปะ-ไปตามนัดคุณได้แล้ว

ไม่นะวันนี้ฉันไม่มีนัด ฉันจะอยู่ด้วยคน

อะ

คงไม่ได้หมายถึงอยู่ในห้องนี้ หรอกใช่มั้ย

-ไม่ได้เหรอ -แล้วคุณจะอยู่ตอนสอนด้วยทำไม

ฉุนใส่อีกแล้วนะ

ฉันล้อเล่นต่างหาก

ทำไมอึดอัดอีกแล้วล่ะ

-ไม่ยอมสบตาด้วย -เปล่า

คุณนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ

แต่ก็น่ารักจนทำฉันหลงเลยล่ะ

หึ้ยนี่เลิกพูดเรื่อยเปื่อย แล้วรีบออกไปได้แล้วไปเลย

เดี๋ยวเขาก็จะมาถึงแล้ว

อ้อว่าแต่ฉันสงสัยอย่าง

เรื่องที่อีคัง…เขียนในการบ้าน คุณก็รู้อยู่แล้วรึเปล่า