Little Fish

Cześć.

No cześć.

Znamy się?

Hej!

Tak?

To pański pies?

Przepraszam?

To pański pies?

Co?

Co?

- Uśmiecha się pan. - Nie, ja...

Zaskoczył mnie pani akcent...

To znaczy głos.

Tylko tyle.

- Co jest złego w mym głosie? - Nic.

Byłam taka smutna, gdy cię poznałam.

Nie pamiętam czemu.

Nie nasłuchuj.

Nie myśl.

Wycisz wszystko.

Co mam zrobić? Liczyć owce?

Jedna owca,

dwie owce,

czarna owca,

błękitna owca.

Błękit. Blue.

Ciekawe, czy Blue się martwi.

Nie. Blue się nie martwi.

Tyle drobnych kawałków.

Tyle wspomnień.

Zapach dymu we włosach Jude'a.

To, jak Samantha opowiadała historie z trasy, a Ben narzekał na muzykę.

Na co konkretnie?

Nie pamiętam już.

Skup się na ważnych rzeczach.

Jude Andrew Williams.

Pobraliśmy się 14 października 2021 roku.

W czwartek.

Powinnam to zapisywać.

Chodźcie i udawajcie, że się lubicie. Bliżej, Tristan.

Bliżej, bliżej.

Powiedzcie: "frazes".

Frazes!

- Twój drink. - Dziękuję.

- Emma. Chodź. - Dobra. Tim, chodź tu.

Okej.

HEJ

Chwila.

- Raz, dwa, trzy, uśmiech! - Uśmiech!

Dzięki. Zaraz wrócę.

- Wyślij mi to. - Już.

Dobra, super.

CZEŚĆ

- Wszystko okej? - Tak, pewnie.

JUDE

Telefon z pracy. Za chwilę przyjdę.

Halo?

Hej. Mówi Jude.

Dzwonisz do mnie?

Tak. A co, nie w porę?

Nie, po prostu tacy tchórze jak ja tylko piszą.

Napisałem, ale potem zdałem sobie sprawę,

że tak nie usłyszę tego fajnego akcentu, więc...

Wybacz hałas, jestem na imprezie halloweenowej.

Tak? Ja też. Jak się bawisz?

W porządku. Typowa impreza na Halloween, sam wiesz.

Super. No to nie będę cię zatrzymywał.

Kółko wzajemnej adoracji.

- Co takiego? - Jest do dupy. Na serio.

Zakład, że moja impreza jest dziesięć razy gorsza.

Udowodnij.

- To aż tak pilne? - Ktoś mógł potrącić psa.

- Nie znam szczegółów. - Mam jechać z tobą?

Nie, zostań. Baw się dobrze, pogadamy jutro.

Hej!

Jesteś Jerzym Waszyngtonem?

Nie.

- Jestem Claude Bourgelat. - Kim jest Clive Bar...?

- Kto to jest...? - Wchodź, otworzę ci drzwi.

- W którą stronę mam iść? - Tamtą.

Claude Bourgelat, francuski chirurg weterynarii,

który otworzył pierwszą klinikę weterynaryjną w Lyonie.

Lyonie.

Przebrałeś się za kogoś, kto googluje fakty i udaje, że je zna?

Właśnie tak. To mój kostium.

Jesteś jedyną osobą, która to odgadła.

- Pozwolisz...? - Jasne.

- Mogę...? - Tak. Wchodź. Poznaj tych błaznów.

Witamy.

Wchodź, wchodź.

Wszyscy, to jest Emma.

Emma, to są wszyscy.

Jude Andrew Williams.

Zawsze miał aparat w ręku, a w głowie gotowe zdjęcie.

Ben, stary, chodź.

Z pozoru był pełen rezerwy,

ale jeśli chciało się wiedzieć, co czuje, wystarczyło spojrzeć na jego zdjęcia.

Ciężko było uwierzyć, że to dopiero początek.

Mogę cię pocałować?

Jestem zajęta.

Racja.

- Tom. - Tim.

Tim?

To jeszcze gorzej.

Kochasz go?

- Nie. - Nie?

To czemu z nim jesteś?

Na teraz tak po prostu jest.

Tylko że nie, bo jesteś tutaj.

Szanuję twoją decyzję,

tylko proszę, zapamiętaj, że zapytałem.

Zapamiętam.

Panie przodem.

Tego nie było.

BYLIŚMY MAŁŻEŃSTWEM

Głupio mi mówić o nas.

Bo to większa sprawa.

O wiele większa.

Słyszeliśmy historie z takich miejsc jak Maryland czy Floryda.

Zawsze z daleka,

nigdy tutaj.

Na przykład ta o facecie, którego rybacy wyłowili na środku oceanu.

Okazało się, że on też był rybakiem.

Cztery dni później jego łódź dobiła do brzegu.

Zapomniał, jak się nią kieruje, więc postanowił wrócić wpław.

Albo ta biegaczce, która zapomniała się zatrzymać.

Na początku te historie brzmiały w jakiś sposób pięknie.

Aż pewien pilot zapomniał, jak się lata.

MAM SZN, ALE JESTEM OK!

Nazywają to SZN,

syndromem zapalenia nerwów.

Każdy może zachorować.

A lekarstwa nie ma.

Ben zachorował na to jako pierwszy ze znajomych.

Mówimy "zachorował", ale to coś innego.

Niektórzy pryskają od razu.

Inni znikają stopniowo.

Sama nie wiem, co jest gorsze.

Coś się stało?

Najwyraźniej nic.

Zasnąłeś.

Jude?

- Tak. - Wychodzę.

W porządku.

Wszystko gra?

Tak. Wciąż się budzę.

Do zobaczenia.

- Jasne, kotku. - Pa, skarbie.

Pa, pa, pa.

- Cześć. - Cześć.

- Ile dziś? Mamy już komplet. - Tylko dwa.

- Dobra. - Okej.

Chodź, kolego. No, chodź tu. Mam cię.

No dobrze.

Cześć, piesku.

Zobaczmy, czy znajdzie się dla ciebie rodzina.

O tak. Dobry piesek.

- Ja go wezmę. - Nie trzeba.

- Wszystko w porządku. - Okej.

- Dzięki, Frank. - Jasne.

Jak ma pani na imię?

- Emma. - Emma. No tak.

No tak, racja.

Bardzo mi miło...

HRABSTWO KING RAKARZ

Tak. Właśnie.

Jude?

- Tak myślałem, że to ty. - Naps.

- Kurde. - Jak się masz, stary?

- Dobrze, a ty? - Też.

- Kopę lat. - Co cię tu sprowadza?

Gram dzisiaj.

- Tutaj? - Tak.

- Nie chrzań. - Serio.

- Wciąż jesteś w grze. - Zgadza się.

- Świetnie. - Przyjdź na koncert.

- Dzisiaj? - Tak.

- Muszę pogadać z żoną. - Z żoną?

- Tak. Ożeniłem się. - Weź nie pierdol.

Cholera, musimy nadrobić zaległości.

- Ano. - Masz chwilę?

- Mam. Pomóc ci? - Jasne, chodź.

Wciąż masz tę samą ekipę?

Wciąż się widujemy. A co z tobą? Grasz solo?

Daj spokój.

- Co się stało? - Nic.

Proszę mnie puścić. Przepraszam.

- Pan Johnson. - Gdzieś ty był?

Bardzo przepraszam.

- Miałeś być tu godzinę temu. - Tak, to niewybaczalne.

Chcieliśmy zdjęć z przygotowań dziewczynek. Zapłaciliśmy za nie.

- Tak, rozumiem. - Nie wydaje mi się.

Te chwile przepadły.

Mój siostrzeniec musiał zrobić zdjęcia.

Bardzo przepraszam. Ja...

- Oddam panu całą zaliczkę. - Hej.

- Rób te cholerne zdjęcia, okej? - Tak jest.

Cześć, kotku.

Cześć, mamo.

- Co słychać? - Wszystko gra.