A2Z / エイ・トゥ・ズィ - First Season

- ขอบคุณมากครับ - ขอบคุณค่ะ

- ส่งอันนี้ครับ - ขอบคุณครับ

คุณจิงโกะ

- นัตจัง อรุณสวัสดิ์ - อรุณสวัสดิ์ค่ะ

- อรุณสวัสดิ์ค่ะ - ขอบคุณค่ะ

- อ๊ะ คุณอิวาตะ - คะ

ตอนคุณไปกินมื้อเที่ยง ช่วยเอานี่ไปส่งไปรษณีย์ด่วนพิเศษได้ไหมคะ

- ได้เลยค่ะ - ขอบคุณนะคะ

- ขอโทษค่ะ ช่วยส่งนี่ให้หน่อยนะคะ - ได้ครับ ผมจัดการให้ครับ

ฉันจะตรวจสอบแล้วติดต่อคุณกลับไป โอเคไหมคะ

ขอบคุณค่ะ

คุณซาวาโนะ คุยด้วยหน่อยได้ไหม

ได้ค่ะ

ขอโทษที่รบกวนนะ นี่คือสัญญา มันอยู่บนโต๊ะผมมาตลอดเลย

ว่าแล้วเชียวว่าต้องอยู่ที่ผู้จัดการ

ผมไม่คิดว่าเป็นของผมน่ะสิ

ผมอนุมัติและปิดผนึกเรียบร้อยแล้วละ

โอเคค่ะ ฉันจะส่งไปให้คุณนากาตะทันทีค่ะ

อ้อ รีบหน่อยนะ มันล่าช้าแล้ว

- ได้ค่ะ - เยี่ยมเลย

อ้าว คุณอิวาตะไม่อยู่เหรอ

เธอไม่ค่อยสบายน่ะ เลยกลับบ้านก่อน

- หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะ - รู้สึกจะเป็นหวัดน่ะ

แอ๊บป่วยล่ะไม่ว่า

ดูเหมือนนางจะโดนแฟนทิ้งน่ะ

ไม่เหมาะสมเลยนะ โคอิเกะ พูดจาระวังหน่อยนะ

ฉันพูดอะไรผิดเหรอ

สมัยนี้พูดจาแบบนั้นไม่ได้นะ

อยู่ยากขึ้นทุกวัน

เอ๊ะ ที่ทำการไปรษณีย์เปิดถึงกี่โมงนะ

คิดว่าเปิดถึงห้าโมงนะ

ฉันจะไปให้ทัน ขอบคุณนะคะ

- ช่วยเอาไปส่งตามที่อยู่นี้นะครับ - ครับ ขอบคุณครับ

ส่งแบบลงทะเบียนค่ะ

ช่วยกรอกแบบฟอร์มนี้ด้วยนะครับ

ได้ค่ะ

ปกติฉันจะให้ผู้ช่วยฉันมาจัดการเรื่องนี้น่ะค่ะ

- ส่งด่วนนะคะ - ได้เลยครับ

ฮะ เมื่อกี้คุณว่าไงนะ

ฉันอึ้งมาก ราวกับว่า กำลังเห็นอุบัติเหตุรถยนต์สุดสยอง

(อาชญากรรมสุดเศร้า บ้านโสโครก)

แต่ว่า…

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ใช่รถที่พังเละ

แต่เป็นสามีฉัน ผู้ซึ่งความคิดไม่ได้เละเทะเลย

แต่ชัดเจนและมุ่งมั่นมาก

ทุกอย่างก็แค่เปิดเผยตรงหน้าฉัน

ฉันเป็นแค่พยานเท่านั้น

มันเกิดขึ้นนานแค่ไหนแล้ว

ประมาณปีนึง

เธอชื่ออะไร

ผมไม่รู้ว่าคุณจะเอาข้อมูลพวกนี้ไปทำอะไร เธอชื่อคุณโมโตมิยะ ฟูยูโกะ

ฉันชื่อโมริชิตะ นัตสึมิค่ะ

ผมรู้

งั้น "นัตสึ" เมียคุณก็คือฤดูร้อน และ "ฟูยุ" เมียน้อยคุณคือฤดูหนาว

มันบังเอิญน่ะ

พวกคุณเจอกันที่ไหน

เธอทำงานอยู่ที่คาเฟ่แถวที่ทำงานผม

เธอเป็นนักศึกษาศิลปะด้วย ก็เลยสอนวาดรูปด้วย

คุณโอเครึเปล่า

คุณไม่มีสิทธิ์มาห่วงฉัน

ผมนึกว่าคุณร้องไห้น่ะ

- ใครร้องไห้กัน - ผมดีใจนะ

เพราะอย่างนี้ผมถึงรักคุณไง นัตสึ

- แล้วฟูยุล่ะ - ผมก็รักฟูยุจังเหมือนกัน

- อย่ามางี่เง่าน่ะ คุณต้องเลือกนะ - ผมไม่เลือก

ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย

คุณรู้มานานแค่ไหนแล้ว

เป็นชาติแล้ว

คุณเปลี่ยนไปนานมากแล้วนะ

เปลี่ยนไปยังไง

เหมือนจิตใจคุณมันจากไปแล้ว

จิตใจผมจากไปแล้วเหรอ

ใช่ มันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

ก่อนหน้านั้น ฉันใกล้ชิดกับจิตใจคุณนะ

แต่แล้วคุณก็จากฉันไป และหายไปที่ไหนสักแห่ง

ตอนแรกผมก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้

แต่พออะไรๆ เริ่มลงตัว

ผมก็หลงเธอไปแล้ว

ไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะพูดแบบนี้

แต่พอคิดว่าจะต้องเสียเธอไป ผมก็เจ็บมากเลย

แล้วฉันล่ะ เจ็บบ้างไหมเวลาคิดว่าจะเสียฉันไป

ผมขอโทษ

ผมไม่เคยคิดว่าจะต้องเสียคุณไปน่ะ

- อะไรนะ - ผมไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย

แต่ตอนนี้คิดแล้วละ

มันอาจจะเจ็บกว่าด้วยซ้ำ ผมไม่รู้จะทำยังไงดี

ที่ผ่านมาผมอยากบอกคุณจริงๆ นะ

- ทุเรศมาก - อย่าขว้างอะไรอีกนะ

ความรุนแรงไม่ช่วยอะไร

- ผมคิดว่าผมอยากให้คุณรู้ไว้น่ะ - อะไรนะ

นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ผมทิ้งจิตใจไว้ข้างหลัง

ผมมันโง่จริงๆ ที่อยากคุยเรื่องนี้กับคุณ

ฉันไม่แน่ใจเลยว่าทำไมฉันถึงควรจะให้คำแนะนำ เรื่องความสัมพันธ์กับสามีตัวเอง

เพราะคุณแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ น่ะสิ

แตกต่างเหรอ

เชื่อผมสิ

ฉันควรจะไว้ใจผู้ชาย

ที่โดนผู้หญิงอีกคนพรากจิตใจไปยังไงเหรอ

แต่คุณก็ทำแบบนั้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ นอนกับชายอื่นน่ะ

- ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคย - ว่าแล้วเชียว เลือดเย็นจริงๆ

พูดแบบนั้นได้ยังไงน่ะ

คุณเคยนอนกับผู้หญิงอื่นก่อนหน้านี้ใช่ไหม

ก็สองสามครั้ง

นั่นไง

เราก็เคยทำแบบนั้นด้วยกันทั้งคู่นะ

แต่ตั้งแต่ฉันเจอคุณ

ฉันก็ไม่เคยหลงรักคนอื่นเลย

- จริงเหรอ - จริง

เมื่อไหร่ที่เริ่มจะมีแววเป็นแบบนั้น

ความรู้สึกผิดก็จะเอ่อล้นในใจฉันเลย

แบบนั้นเองเหรอ

แบบนั้นแหละ

เพราะฉันรักชีวิตที่ฉันมีกับคุณ

- ผมก็เหมือนกันนะ - งั้นทำไมล่ะ

นัตสึ ตอนนี้คุณมีชู้รึเปล่า

ไม่มี ตั้งแต่ฉันเจอคุณก็ไม่มีเลย คาซึ

ผมรู้นะว่าผมเห็นแก่ตัว

ผมไม่ได้อยากจบทุกอย่างกับคุณ

แต่ผมก็ทิ้งเธอไม่ได้เหมือนกัน

คุณรักเธอไหม

รัก

ฉันทำแบบนี้ไม่ได้

ขอโทษ

บางทีถ้าฉันมีแฟน มันอาจจะดีกว่านะ

ไม่รู้สิ

แต่อย่าไปมองหาใครเพราะความสิ้นหวังเลยนะ

คุณต้องดูแลตัวเองก่อน

ฉันไม่เรียกคนที่หา เพราะความสิ้นหวังว่าแฟนหรอก

ทำไมคุณมีสติดีจัง

แต่เดี๋ยวนะ

ตราบใดที่ฉันสิ้นหวัง ฉันก็มีความรักไม่ได้หรอก

มันขึ้นอยู่กับฉันสินะ

ไม่ต้องห่วงนะ คุณมีผมทั้งคน

- อะไรนะ - คนเรามีสามีเพื่อการนี้ใช่ไหมล่ะ

คุณสรุปแบบนั้นได้ไงเนี่ย

อะไร

พังแล้วอะ! ผมเพิ่งซื้อมาเลยนะ

ฉันคิดว่าเป้าหมายของการนอกใจ คือต้องไม่โดนจับได้ใช่ไหม

นึกว่าเธอเกลียดคำนั้นซะอีก นัตสึ

- ฉันใช้คำนี้เพราะไม่ชอบมันนั่นแหละ - ไม่เห็นจะสมเหตุสมผลเลย

ฉันเคยคิดเสมอว่าคำนั้น เกี่ยวข้องกับคนที่นอกใจเท่านั้น

แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฝ่ายที่โดนกระทำ ก็ต้องใช้คำนั้นเหมือนกัน

อย่างน้อยการเป็น 'คนโดนนอกใจ' ก็ฟังดูเบากว่า

เข้าใจละ พวกเธอแต่งงานกัน มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย

- แปดปี - แล้วเธอไม่เคยนอกใจเลยเหรอ

ฉันเคยมีอะไรกับคนอื่นไปเรื่อยนะ

บางครั้งมันก็เลี่ยงไม่ได้ ถ้าเราเหงา

ฉันคิดว่าเมื่อก่อนเขาก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน

พวกเธอไม่มีลูก

และพวกเธอเป็นบ.ก. ที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระเหมือนกันทั้งคู่

เราไม่เหมือนกันนะ

เราอาจทำงานวงการเดียวกัน แต่เราเป็นคู่แข่งกัน

แต่ถ้าพวกเธอก็ทำเหมือนกันทั้งคู่ แล้วทำไมถึงอภัยให้กันไม่ได้ล่ะ

- ฉันรู้ ฉันเข้าใจนะ - งั้นทำไมไม่ปล่อยวางซะล่ะ

เธอจะ 40 แล้ว การเป็นโสดไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอก

แล้วไงล่ะ ฉันก็ยังมีดีอยู่นะ

คงงั้นมั้ง เดี๋ยวนี้ 40 ก็เหมือน 30 อยู่แล้วนี่

คาซึเปลี่ยนไปเยอะมาก

- เขาไม่กลับบ้านเลย… - ไม่กลับเลยเหรอ

เขาแวะไปเอาของนะ แต่ฉันไม่เคยเจอเขาเลย

แต่เขาบอกว่าไม่อยากเลิกนี่ แล้วไหงทำตัวแบบนั้นล่ะ

งั้นจะแต่งงานกันไปเพื่ออะไรเนี่ย

ฉันก็คนโสดอะนะ คงไม่ใช่คนที่เธอควรถามที่สุดหรอก

ฉันเคยคิดว่าสิ่งเดียวที่จำเป็นในชีวิตแต่งงาน

คือการกลับบ้านไปอยู่บ้านเดียวกัน และหัวเราะด้วยกัน

ฉันเคยอิจฉานะที่เธอมีอิสระแบบนั้น

แต่แล้ว

บางทีมันอาจหมายความว่า เรามีชีวิตแต่งงานที่ไม่ดีก็ได้

เธอเสียความมั่นใจไปแล้วนะ

เสียใจไหม

ก็มากกว่าที่คิดไว้นะ

เป็นเพราะรัก หรือผูกพัน

ฉันตอบไม่ได้หรอก

โทษที ฉันต้องไปแล้ว มีสอนที่มหาลัยน่ะ

- เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง เป็นการขอบคุณที่ฟังฉันน่ะ - ได้ ก็จริงของเธอ

แล้วเจอกันนะ

ขอให้ราบรื่นนะ อาจารย์เคียวโกะ

ซาวาโนะๆๆ

คราวนี้สามีคุณเอาจริงนะเนี่ย