Trio

Het leven is een vergissing.

Het enige hoopvolle aan het leven is de wetenschap dat het ooit op een dag stopt.

Dat mijn moeder mij verwekt heeft, dat mijn moeder mijn geboorte op haar geweten heeft,

dat vind ik al mijn hele leven onvergeeflijk.

Het is een lieve vrouw, mijn moeder, ik ben erg op mijn moeder gesteld,

maar mijn geboorte vergeef ik haar nooit.

Het streepje dat je ziet op grafzerken,

het streepje tussen je geboortedatum en je sterfdatum.

Wel, in dat onbenullige streepje speelt heel ons leven zich af.

En dat hele leven, dat er voor hetzelfde geld niet was geweest,

tuimelt dan op een dag voorgoed de vergetelheid in.

Ik vind dat een gelukzalig vooruitzicht.

Ik kom 's avonds thuis van het bureau en ik pak mij een trappist.

En ik pak me wat blokjes kaas en ik ben zielsgelukkig.

Ik ben op mijn gemak. Ik ben alleen.

Ik heb rust en ik heb stilte.

En hij is weer te laat. Hij had gezegd dat hij op tijd ging komen, maar hij is te laat.

Typisch, jonge gasten...

Er is één lichtpuntje in mijn leven.

Ik ben gelukkig niet getrouwd.

Ik zeg het, ik ben liever alleen dan opgesloten te zitten in de burgerlijke leugen

van een huwelijk. Alsjeblieft, zeg.

Ken je dat mopje? Echtgenoten is de verleden tijd van echt genieten.

Ja, ik ben niet zo voor woordgrapjes, maar het is er pal op.

Hey.

Ça va?

Dat is te laat. Ik was echt ongerust. - Sorry. Sorry dat ik te laat ben. Ça va?

Je ziet er goed uit. Heb je nog wat kunnen slapen?

Heb je nu iets in je haar gedaan?

Is dat gel? - Nee, dat is gewoon vet.

Wim, echt waar, sorry. - Hoe is het?

Goed, maar ik ben te laat, ik weet dat. Ik ben te laat vertrokken misschien,

maar ik heb moeten omrijden. Dat is echt niet normaal. Sorry.

Ik dacht al zoiets. - Oh, man.

Orval? - Nee, heb je niks anders?

Nu zijn ze weer aan 't werken in de Broekstraat. - Ja, ze zijn het aan 't veranderen.

Ik word daar zot van. - Ik heb Rochefort. 8, 10, 12. Chimay.

Nee, ik heb gisteren zoveel gezopen en die zware bieren... Heb je niks anders?

Wat zijn ze ermee van plan?

Met die bieren? - Met de Broekstraat.

Dat is de vierde keer dit jaar dat die openligt. Je moet daar helemaal rond.

Je weet nooit wat ze met de Broekstraat van plan zijn.

Ik heb Westmalle, Westvleteren, Duvel... - Tongerlo?

Ja, Tongerlo. - Nee, echt niet.

Ik heb kaas die er heel goed bij past.

Tongerlokaas, dat moet je eens proeven.

Dat is goed. - Goed, hè?

Heb je er iets op gedaan? - Selderijzout.

Dat is echt goed.

Ik was me ook aan 't opjagen omdat... Ik moest hier op tijd zijn voordat je...

cadeau aankomt. - Een cadeau?

Ik dacht: ik moet iets doen. Ik moet iets doen voor mijn broertje.

En in sommige straten hier mag je dus zelfs niet meer in.

Nee, sommige zijn eenrichtingsverkeer geworden.

Waarom laten ze dat niet zoals dat is? Dat was toch goed?

Wat is dat met dat cadeau? - Dat was toch goed? Ik snap dat niet.

Ze willen dat gewoon nog eens veranderen. - Nee.

Het kost allemaal geld. - Echt, hè?

En wij maar betalen.

Hoe was je sollicitatie? - Weer niks.

De VDAB, op gesprek komen, wil weer heroriënteren. Echt.

Weeral? - Ja.

Wim, zo'n kop.

Echt, zo'n kop krijg ik ervan.

Op den duur ben je zo geheroriënteerd dat je niet meer weet waar je staat.

En als ik het niet doe, dan verlies ik mijn dop. - Ja.

Het zijn moeilijke tijden. Vind maar eens werk vandaag.

Het is een mesthoop. - Zure tijden.

Ik ga me nog een watertje pakken. - Ja, dat is van de kraan.

Ik kan niet lang blijven, Wim.

Wat, je gaat niet lang blijven? Het is een dubbele aflevering, die laatste.

Ja, ik weet het. Maar kom eens. Ik heb iets voor jou.

Ik heb een cadeau voor jou, zoals ik zei.

Er komt een cadeau naar hier voor jou. - Wacht, er komt een cadeau?

Ik ben vorige maand je verjaardag vergeten.

Die verjaardagen, laat het uit, Gert. Echt waar, het kan me niet schelen.

Ja, maar ik had geen geld en kon niks kopen.

Ik zeg het, dat kost allemaal geld. Cadeaus, dat is commercie.

Ik weet het. - Dat kost allemaal geld. Laat het zijn.

Ik heb gespaard deze keer en Els heeft bijgelegd.

Nee? - Ja.

Els, mijn moeder? Waarom?

Spaar je geld toch. Ik heb geen cadeaus vandoen. Hoeveel keer nog?

Ik heb alles wat ik nodig heb. - Zet je 's neer. Het is iets...

Ik denk dat je echt blij zal zijn. Nee, ik wil dat jij nog eens...

Wat? - Ja,scopare.

Je zit hele dagen voor de tv trappistjes te drinken, bier te zuipen.

Ik wil dat je nog 's iets meemaakt. Snap je dat niet?

Kijk eens naar mij. Echt iets meemaken. - Ik maak genoeg mee.

Snap dat ook 's. Ik maak meer dan genoeg mee. Ik vind eigenlijk dat ik te veel meemaak.

Ik weet het. - Het is soms echt genoeg.

Ik ben blij als ik thuiskom van het bureau

dat ik op mijn gemak in mijn zetel kan zitten zonder dat gedoe aan mijn kop.

Ik vind het vermoeiend, een hele dag tussen mensen op een bureau zitten.

Dat zou jij 's moeten doen. - Nee.

Dat moet jij 's proberen. Een hele dag op een bureau tussen mensen.

Al dat gezever en dat gezeik en dat gezaag.

Zeventien jaar...

Al zeventien jaar op hetzelfde bureau.

Dan ben ik gewoon blij als ik 's avonds thuiskom, dat ik op mijn gemak in mijn zetel

naar een show of een programma kan kijken, of een film,

dat ik van dat gekakel af ben. - Ik snap het. Of je series.

Ja, of een serie, dat is totaal...

Godverdomme. - Voilà, dat is de bel.

Daar kan ik niet goed tegen, dat ze zo laat nog voor de deur...

Het is je cadeau. - Als je komt, bel je op voorhand.

Voor hetzelfde geld zit ik in mijn zetel naar een serie te kijken en staan ze voor de deur.

Het is je cadeau, ik weet wat het is. - Ah...

De Post? - Nee, niet De Post.

Een pakketje? - Nee, doe even rustig.

Wacht. Da's toch raar, zo laat nog. - Het is je cadeau.

Doe even rustig. Niet direct... Gewoon genieten. Ja?

Kijk eens naar mij. - Genieten?

Het is jouw avond. Genieten.

Gert...

Wim...

Doe jij een proper T-shirt aan?

Een T-shirt?

Onze Gert...

Veel gestudeerd.

Kandidaturen rechten.

Communicatiewetenschappen, pol en soc, vertaler-tolk.

Niks afgemaakt.

Slim nochtans, slim genoeg. Maar ja...

het was niks voor hem.

We zijn halfbroers. Zelfde vader, maar een andere moeder.

Ons vader was mijn moeder beu op een gegeven moment. Een triestig verhaal.

Hey, Angelique? - Ja. Gert?

Ja. - Hey, hallo.

Ça va? - Ja.

Sorry dat ik een beetje te laat ben. - Nee, dat is geen probleem.

We moeten op het zesde zijn.

Ik ben eigenlijk altijd vijf minuutjes te vroeg, maar het was overal omrijden.

Ik had hetzelfde. Ik was me ook aan 't opjagen. - Je moet echt ver rond.

Je moet helemaal... en dan terug. Ik weet het.

Het is op het zesde. Sorry. - Ah, sorry.

Drukken. Voilà.

Kunnen we eerst even afrekenen? Dan is dat geregeld.

Dat is in het begin?

Ja, ik heb dat liever zodat er achteraf geen zever van komt.

Natuurlijk. Het was 250? - Ja.

Alsjeblieft. - Dank je.

Is dat met alles erop en eraan, die 250?

Ja, dat is een standaardpakketje van een uur.

Ik weet natuurlijk niet...

Sommige dingen kunnen niet op een uurtje. - Dat is waar.

Ik weet niet of er extra's zijn ofspeciallekes.

Nee. Het is wel lang geleden. Oké.

Welkom.

En die extra's, wat is dat precies? Wat zit daar allemaal in?

Ja, dat is eigenlijk alles wat buiten dat standaardpakket valt.

Of buiten de tijd. Het is sowieso 80 euro extra per begonnen kwartier.

Amai, dan wordt het...

Ik heb dat wel niet meer bij, denk ik. - Wat ben je allemaal van plan?

Nee, het is niet voor mij. Nee, sorry. Nee, kom eens mee.

Het is voor hem.

Wim.

Ja, dan komen we wel toe met een uurtje.

Hallo. Bezoek?

Hij weet niet... - Wat weet ik niet?

Ik weet van niks precies. - Sorry, ik ben te laat.

Dat is door die werken. - Ja, de Broekstraat ligt open.

Ja, ik moest helemaal rond rijden. - Idioten, die mannen van Stedenbouw.

Dat is hopeloos.

Wim, dit is Angelique. Angelique, dit is niemand minder dan Wim.

En Angelique is... een artieste. Toch? - Artieste?

Schilderen? - Ja, bodyart, toch?

Bodyart. Amai, ik ben benieuwd.

Ik weet van niks. Gert zegt tegen mij... Dat is mijn broer, trouwens.

Echt? - Ja.

Amai, dat zou je niet zeggen.

Dat zeggen ze allemaal.

Eigenlijk is het halfbroers. Zelfde vader, andere moeder.

Ons vader was mijn moeder beu op een gegeven moment. Een triestig verhaal.

En dan is hij iets begonnen met mijn moeder.

Een jongere en mooiere Italiaanse. - Valentina Adilardi, dat is mijn moeder.

En mijn moeder, Els Luyckx.

Dat is het leven, zo gaat dat, zeker? Dus halfbroers.

Enchanté. Enchanté, Angelique. - Gert. We hadden al kennisgemaakt.

Hij zegt dat hij een verrassing voor mij had. Ik zeg: ik ben niet zo voor verrassingen.

Laat het maar zo. Het kost allemaal geld.

Ja, je woont ook sober, qua inrichting... - Klopt.

Ik ben nogal ascetisch van insteek. Voor mij geen tierelantijntjes, kost allemaal geld.

Oké, even ter zake nu. Broer, gelukkige verjaardag.

Een maand geleden.

Ja, maar proficiat. Maar dus je cadeau...

Deze dame, Angelique, is in feite vanavond jouw cadeau.

Oké.

Doe je jas uit. Ja, ja. Hier links om de hoek is een kapstok. Links.

Wie is dat?

Angelique. - Nee, nee.

Wie is dat? - Doe eens kalm.

Gert, maar echt...

Wim...

Gelukkige verjaardag.

Da's goed.

Ga je mij schilderen? - Nee.

Weet hij echt van niks, of wat? - Valt hij nog niet?

Wat?

Ik ben hier om je een uurtje te verwennen. - Voilà.