Crazy for Love (Le Trou normand)

Bourvil in: "DE NORMANDISCHE KLOOF". Ondertitels door: BuStEl, 2021

U wordt vriendelijk verzocht aanwezig te zijn bij de ceremonie van:

Célestin Lemoine, herbergier, die overleed op 68-jarige leeftijd.

Hij had minder Calva moeten drinken; dan had hij nog geleefd.

Van de heer Hippolyte LEMOINE, zijn neef,

juffrouw Javotte LEMOINE, zijn nicht, weduwe Augustine LEMOINE, haar schoonzus,

Zijn schoonzus, maar ook iets meer, hé?

Van de families Granville en Lenormand, neven en nichten. We gaan naar de kerk.

- Oké, dan gaan we. - Ja.

Hallo, meneer de burgemeester.

- Hallo, dokter. - Wie komt er vandaag bij ons?

De dokter geneest de levenden en de burgemeester begraaft de doden.

- Hij zit niet stil, hé. - Nee.

- Hallo, dokter. - Firmin.

- Alles goed? - Ja, behalve met de bazin.

- Ze ligt al acht dagen in bed. - En je zegt niks?

Als het je paard of varken was geweest...

- Ik kom straks langs. - Geen haast.

Meneer de burgemeester.

- Hallo, meneer de burgemeester. - Hallo, Testu.

- Hoe gaat het met je dochter? - Beter, de koorts is weg.

Ze is snel genezen. Binnen twee dagen staat ze er weer.

- Mag ik haar zien? - Ja.

Drink je een kop koffie voor je naar boven gaat?

Ik zeg geen nee. Dit is het onderwijzend personeel.

- Hallo, Pitcher. - Dag, meneer de burgemeester.

- Je dochter komt toch? - Vanavond nog.

Kleine Madeleine. Ik hielp bij haar geboorte...

- En nu is ze professor. - Niet overdrijven, gewoon lerares.

- Ze vervangt mevrouw Surret. - Ja, dat weet ik.

- Een calvados met koffie? - Nee, dank je.

Ik zag je niet meer sinds de overbrenging van Célestin Lemoine.

- Heeft hij veel geleden? - Nee, hij was bewusteloos, het was een aanval.

- Wie zal de herberg erven? - Nee: "wie erft de herberg".

Onze leraar heeft gelijk, het moet correct zijn.

Zeg niet "de herberg erven" maar "erft de herberg".

Is dat zo? Dus, wie erft... Naar wie gaat de herberg?

"Le Trou Normand" is een goed etablissement.

Ja, met een groot landgoed erbij.

Omdat Célestin vrijgezel was, gaat de erfenis

naar de weduwe van zijn broer, Augustine.

Zeker, vooral omdat ze er alles voor deed.

We zagen haar vaker in de herberg dan in haar eigen delicatessenzaak.

Goedemorgen.

- Wat wenst u vandaag? - Ik kom voor de poten.

- Is de bazin er niet? - Ze maakt zich klaar voor de begrafenis.

- Juist ja. - Ik kom zo terug.

Mevrouw Augustine.

- Wat is er? - Mevrouw Vacher komt voor haar poten.

- In de koeler, haar naam staat erop. - Goed, dank je wel.

Wat een kalf, ik moet alles zelf doen.

- Javotte... Kom je? - Natuurlijk, er is toch geen brand?

Gedraag je een beetje en help me met mijn sluier. Ik vond die van jou terug.

- Moet ik die echt dragen? - Ben je soms een wild dier?

- Jij bent zijn nicht en daarmee basta. - Maar mama...

Met zijn erfenis kun je mooie dingen kopen voor jezelf.

Arme Célestin. Zou ik Hippolyte nemen?

Die schoenen zitten wat krap.

Dat zijn maar mottenballen.

Ik zal lekker ruiken.

Alles verloopt goed.

Sta je in het pak van je nonkel?

Een beetje strak aan de schouders en billen.

- En de schoenen knellen wat. - Wie mooi wil zijn moet lijden.

- En je stropdas? - O ja, help me even.

Maria, tante Augustine zegt toch niets, hoop ik.

Zou jij in werkkledij naar een begrafenis gaan?

En ik geef niets aan dat mens met haar linkerhand.

- Wat was er met haar linkerhand? - Grote eikel.

Snap je niet wat ze met haar nonkel deed?

Oom en... Oh...

Zoiets doe je toch niet in de familie?

Toch wel, dat speelt al lang. En dan was er nog de herberg. Niet zo dom.

- De herberg? - Voor Javottes bruidsschat.

- Je handschoenen? - Alles goed.

Mijn nicht is mooi, ik zou zo met haar trouwen als ze "ja" zegt...

Denk niet dat je al een man bent, je zit nog in je pampers.

Een man...

Je nonkel mocht je, maar hij zette je in het kippenhok.

La Javotte wil geen huispersoneel, dus droom niet. Zet je hoed op.

Mijn nonkel was mager, maar hij had wel een groot hoofd.

Het zijn klanten voor benzine. Ik kom eraan...

Waarom komt er niemand?

- Ik ben er. - Ze slapen bij jullie...

- Maar... - Twintig liter, alstublieft.

Schatje...

- Wat is er? - Kijk naar zijn gezicht.

Hij is grappig.

- Is dat voor een lokaal feest? - Zeg eens...

Je kostuum is perfect. Waar heb je het gehaald?

Bij mijn nonkel, het zat in een doos met mottenballen.

- Wat vertegenwoordig je? - Zijn neefje.

- In wat? - De begrafenis.

- Van wie? - Van Célestin Lemoine. - Ken ik niet. Is het grappig?

Neen. Je maakt een grapje, maar het is triest. Erg triest.

Dat is dan 1204 frank.

- De rest mag je houden. - Bedankt.

- Hoe laat is het optreden? - Om 11 uur.

We komen langs om te applaudisseren.

- Veel plezier. - Dat is een goeie.

Hoe dom zijn ze. Tot ziens.

- Maria, ik moet het geld nog wegleggen. - Steek het in je broekzak. Oh ja.

Laten we gaan.

Innige deelneming.

Innige deelneming.

Innige deelneming.

- Hippolyte. - Eh?

Ren naar de herberg voor de notaris. Ik moet naar de winkel.

Zet koffie en berg je kostuum op.

- Nu al? - Doe wat ik zeg... - Ja, tante.

Je hoeft hem niet zo hard aan te pakken. Zijn nonkel wist wel wat hij deed.

- Wat zal er van hem worden? - Als hij wil blijven, moet hij werken.

En ik dan? Schreeuwen levert niks op.

Maria, je kent mijn principes.

- Kom je, Javotte. - Meteen, mama.

Tot ziens.

- Je kunt niet naar het bal. - Aanstaande zondag niet, nee.

- Voor het andere feest red ik me wel. - Welk dan?

Ik zeg gewoon dat ik op de kinderen van je zus pas terwijl ze dansen.

- Mijn zus danst niet. - Dommerik, je lijkt op Hippolyte.

Tot ziens.

Arme nonkel. Zo is het leven, hé?

Mama komt zo met de notaris. Is alles klaar?

- Ja. - Mooi zo.

Javotte.

Javotte...

Is het niet mooi? Nonkel hield van dit dekbed.

Hij kocht het in Rouen. Voel maar eens.

Zacht en warm, als een kuiken onder moeders vleugels.

Wat doe je nu? Raak niets aan.

- Het is zijn zondagspak. - Hij is toch dood.

Ik kan er niet aan wennen. Ik hoor hem nog zeggen: "Hippolyte, je bent een klootzak".

- "Hippolyte, je bent een corniaud". - Vond jij dat leuk?

Hij zei het zo lief.

Ik moet moeder zo ver krijgen dat ze alles weggooit.

Wat weggooien?

Hier een toilet, daar een wandje.

- Het huis stort nog in. - Uit de weg.

- Hier een badkamer. - Waarvoor?

Klanten moeten zich kunnen wassen.

- Ze komen alleen om te slapen. - Jij denkt nooit na.

De "Le Trou Normand" verandert, en dat gaat jou niet aan.

Javotte, Javotte.

- Wat? - Zeg...

- Zeg... - Wat is er?

Dit kan ooit onze kamer zijn.

- Onze slaapkamer? - Ja.

Nonkels bed met dat mooie donsdeken...

Dat wordt ons bed als we trouwen.

Trouwen? Met zo'n boerenpummel?

Je hebt jezelf zeker nog nooit bekeken?

Mijn koffie...

Meneer de notaris, we luisteren.

Ik lees het testament voor van de overledene...

Maria, dien op en verlaat deze kamer.

Ze is een beetje familie, ze mag blijven.

- Is dat zo? - Geef me de papieren.

- Waar is Hippolyte? - Wat wil je van hem?

- Hij moet erbij zijn. - Is dat echt nodig? - Ja, hij is de neef.

- Hippolyte... - Hippolyte...

- Ga hem halen. - Goed.

Hippolyte!

Hippolyte!

- Ben je doof of zo? - Wat is er?

- Kom mee. - Waarvoor?

- Iedereen moet erbij zijn. - Is dat zo?

Je krijgt vast een kleinigheid.

Dag, Hippolyte.

- Dag, meneer de notaris. - Begin maar met lezen.

Dit is mijn testament. Ik, Célestin Lemoine,

laat mijn eigendom, de herberg "Le Trou Normand"

gelegen te Courteville, inclusief gebouwen,

3 hectare grond, tankstation en al het meubilair: wasplaats, kelder,

en de inhoud ervan na aan mijn neef Hippolyte Lemoine.

- Je leest dat verkeerd. - Er staat duidelijk: Hippolyte Lemoine.

Hij kon me dit niet aandoen: die sukkel de herberg nalaten?

Zwijg, gemeen kreng. Ik ben blij voor hem.

- Krijg ik de herberg? - Rustig, dames...

- Mag ik nog praten? - Oké.

Eindelijk. Ga zitten.

Er is één voorwaarde aan de erfenis.

Vertel maar.

- Aan mijn neef... - We weten het al...

Zoon van mijn broer en Seraphine...

Maar omdat Hippolyte niets kent van zaken en hij geen zaak kan runnen,

moet hij eerst kennis opdoen. Daarom stelde ik een voorwaarde.

Om de erfenis te krijgen,

moet Hippolyte binnen het jaar een certificaat behalen.

Hippolyte terug op school... Dat is toch om te lachen.

Hij krijgt de herberg nooit, dat is al duidelijk.

Hippolyte, heb je het gehoord? Wat zeg je?

Zeg ja.

Ik ga niet terug naar school. Dat is veel te lang geleden.

- En ik heb te veel werk in de herberg. - Zie je wel?

Je bent verstandig. Laat hem de verzaking ondertekenen.

Rustig, mevrouw.

Er is nog een tweede envelop die pas na het examen open mag.

- Of na 15 dagen. - Ik weet wat erin zit.

- Maar laten we 2 weken wachten. - Goed.

Hippolyte, kom straks even naar mijn kantoor.