Your Fault: London

É incrible o rápido que pode cambiar a vida.

Mudeime a Londres hai un ano para comezar de novo,

e todo aquilo do que fuxía alcanzoume.

Pero conseguín sobrevivir

e namorei da última persoa da que debía namorar.

O típico tipo malo,

do que as nais advirten.

Unha mágoa que a miña casase con seu pai e vivamos xuntos.

Non tiven outra opción.

Como podería resistirme a Nick Leister?

A única cousa máis difícil que atopar o amor

é aferrarse a el.

CULPA TÚA: LONDRES

Veña.

Píllame!

Non podía crer que fose meu.

Quería proclamalo aos catro ventos,

pero Nick quería mantelo en segredo.

Enténdoo, ocultas o que queres protexer.

Algúns segredos non poden ocultarse.

Saen á luz e cégante.

Merda.

Arre demo!

E cando iso pasa,

é incrible o rápido que a vida pode cambiar.

Gañaches limpamente.

Que sorpresa.

Que premio queres?

Sabes o que quero.

Pois terás que vir por el.

- Veña. - Que?

Nick.

Veña, ho.

Ven acó.

Nick.

Nick?

Que fas?

Nick.

Deus, serás…

Sorpresa!

Vaites, como sodes.

Feliz aniversario, rula.

Quen é toda esta xente?

Son o melloriño da alta sociedade británica, querida.

Sorrí e saúda.

- Eu que sei. - Vale.

- Ola! - Maddie!

Feliz aniversario.

Non podo crer todo isto. É abraiante.

Tan convincente foi Nick?

Convincente de máis.

Non as tiñan azuis.

Mamá.

Azuis?

Cando Noah tiña cinco anos,

deille unha parte do xardín para coidar,

e só quería plantar rosas azuis.

Falas desas cousas feas e vulgares das tendas?

A verdade é que me parecían moi bonitas.

Unha moza pode saír de Florida, pero…

Ei!

Velaquí está.

Isto que é?

Para que a leves a Oxford.

Podes acariñala se tes morriña.

- Vaia, é unha michiña. - Encántame.

Xa non me sentirei soa na clase.

Jenna! Vou por ti!

Acabouse a cervexa.

- Gardei dúas para nós. - Grazas.

Saúde, meu.

Gárdasme un segredo?

Dime.

Teño o anel de miña avoa e voulle pedir matrimonio a Jenna.

Valo facer hoxe?

- Non. - Non?

- Hoxe non. - En serio?

- Si, pero hoxe non. - Parabéns.

- Grazas. - Padriño?

Padriño, si.

- Que ben. Gústame. - Si.

Primeiro quero resolver algunhas cousas.

Quero cancelar as miñas débedas,

non ter carga ningunha.

Conta comigo. Podo axudar.

Non quero o teu diñeiro, pero…

hai unha carreira.

E apostei o ximnasio nela.

Non.

- Xa non me dedico a iso. - Non.

Gañarías cos ollos pechados.

Acabouse. Deixeino. Prometinllo a Noah, teño choio.

Gañas e quedo libre.

Foi unha aposta estúpida e non podo retirala…

Ei, tíos.

E esa cara tan sospeitosa?

E a túa?

Boa pregunta.

Achegádevos.

Décheslle ben.

Nick,

agarda, por favor.

Se o fago,

Noah non pode sabelo.

Por suposto.

Elas non o saberán.

- Si? - Vale.

Quizais algúns sabedes

que hoxe a celebración é dobre.

Non só o aniversario da miña fermosa e brillante filla,

tamén a súa admisión en Oxford,

onde estudará enxeñería.

Será directora técnica dun equipo de Fórmula Un en nada.

Por Noah.

Por Noah.

E polo seu prometedor futuro.

Iso que sinto é outra sorpresa?

- Seguídeme ata o camiño. - Vamos.

Que pasa?

- Que pasa? - Xa case.

Quente.

E isto?

- Felicidades. - Felicidades.

- De verdade? - Si.

Para que a viaxe a Oxford sexa máis divertida.

Vaia.

Encántame.

Grazas!

Que?

Veña, dálle gas!

Veña, Noah, dálle gas!

Gustouche a sorpresa?

Si, pero non que me enganases facilmente.

Planear unha festa sorpresa

- non é mentir. É romántico. - Certo.

Noah, ei.

Perdoa por espertarte, quédannos tres minutos.

Vale.

Botarei en falta a vista.

Refíreste a min?

Compórtate.

Pecha os ollos.

Por que?

Pecha os ollos.

Ven aquí.

Ábreos.

Felicidades.

Encántame.

Para que non me esquezas cando esteas en Oxford.

Quérote.

Nunca me canso

de escoitarcho.

Adiante, logo.

Dimo ti a min.

Dío.

Eu tamén te quero, Nick.

Moi ben.

Non marches!

Sooulle a alarma hai dous minutos. Merda.

Cando llelo imos contar?

Pronto. Pero…

agora non. Meu pai está atarefado.

- Dirémosllelo, pero non agora. - De acordo.

Que guapa estás.

Quero quedar na cama contigo.

Vale.

Vémonos no almorzo.

Bos días, Nick.

Boas. Ola.

- Madrugaches. - Non podía durmir,

e pensei en poñerme co discurso de adquisición.

Podería precisar da túa axuda, se che parece ben.

- Encantaríame. - Xenial.

Estou moi impresionado coa túa dedicación ao lanzamento.

- Vamos ao meu despacho. - Xenial.

Teño unhas tres prazas dispoñibles.

Si?

E eu recibirei un Porsche polo aniversario?

Bos días.

Non.

Como vai o ximnasio de boxeo? O negocio vai ben?

Si. Jenna estivo recadando bastantes fondos.

Para incluír nenos de diferentes orixes e tal.

A verdade é que ten moito potencial.

Os nenos sácanlle proveito. É moi bonito.

- Que ben. - Somos mente e corpo.

Encantaríame velo. De verdade.

Que colar máis bonito.

Si, foi un agasallo.

Quen cho regalou?

Jenna.

Polo aniversario.

- Que? - O colar.

- Si, regaleillo eu. - Si?

O meu presuposto para xoias é bárbaro este ano.

Xa verás o regalo de Nadal.

Queredes café?

- Si, por favor. - Si, grazas.

Vou botar isto en falta.

E a vostede, Pequena Miss Oxford.