The Apothecary Diaries (薬屋のひとりごと)

CERITA ASAL OLEH NATSU HYUUGA

KISAH INI REKAAN, SEMUA TOKOH DAN ORGANISASI IALAH REKAAN,

CERITA INI TIADA KAITAN DENGAN KEJADIAN DAN PERISTIWA SEBENAR.

Orang tua!

Orang tua!

Saya harap orang tua itu sihat.

Oh, ya. Selepas parti taman semalam...

Apa awak cakap?

Menteri yang makan racun itu perlukan banyak rawatan!

Pesakit perlu rehat!

Terima kasih kepada mereka, saya tidur dengan lena.

Tapi, tak patut tidur sampai tengah hari.

Rugi pula kalau tak bersolek.

Awak patut ambil cuti hari ini.

Tak boleh. Jika perlu apa-apa daripada saya, cakap saja.

Jagat awak...

Saya rasa pelik kalau tak ada. Boleh saya kekal begini?

Sudah tentu. Betul juga.

Semua orang bergegas tanya saya siapa dang perwara saya.

Susah betul!

- Maafkan saya. - Tak apa.

Gaoshun di sini sejak pagi tadi. Awak nak berbual dengan dia?

Dia nampak bosan, jadi saya minta dia cabut rumput di taman.

Cabut rumput...

Kedudukan dia tinggi di parti taman.

Dia memang rajin.

Saya pasti lelaki itu juga

mengumpul kumpulan peminat dang perwara tersendiri.

Boleh kami pinjam bilik melukis?

Sudah tentu.

- Hongniang? - Ya, Cik Puan.

Saya rasa mata Hongniang pun berkilau juga.

Ini untuk awak, daripada Tuan Jinshi.

Ini sup yang Cik Puan Gyokuyou sepatutnya minum.

- Ya. - Begitu bertimbang rasa.

- Jangan minum, okey? - Sudah tentu.

Perak cepat terhakis. Sup dah teroksida.

- Rasanya tak akan sedap. - Bergantung kepada rasa?

Awak pegang dengan tangan mangkuk ini?

Tak, saya tak sentuh mangkuk itu.

Saya hanya celup dengan sudu untuk lihat jika ia beracun.

Selepas itu, saya balut cepat dengan kain.

Tunggu sekejap.

Potong. Ambil.

- Kapas, bedak dan berus? - Ya.

Apa nak buat dengan semua ini?

Di tempat apotekari saya bekerja, untuk mengelak gurauan,

kami guna pewarna pada bekas yang kamu tak sepatutnya sentuh.

Saya akan buat begitu.

Senang saja. Tambah sedikit bedak pada bebola kapas yang digulung,

dan sapu pada bekas.

Selepas itu, saya akan buang bedak lebihan dengan berus ini.

- Itu dia. - Saya nampak kesan putih.

Ini tempat di mana seseorang sentuh permukaan itu.

Mana-mana tempat yang disentuh akan tinggalkan kesan cap jari.

Lebih-lebih lagi untuk barangan perak yang mudah terhakis.

Barangan perak kerap dilap dengan kain terlebih dulu sebelum diguna.

Kalau begitu, cap jari pada mangkuk ini milik

orang yang pegang mangkuk ini selepas ia dibersihkan?

Tepat sekali.

Saiz dan lokasi cap jari itu

sudah cukup untuk beritahu kita bagaimana ia dipegang.

Orang yang pegang mangkuk ini...

Kenapa?

Tak ada apa-apa.

Saya rasa ada empat orang yang pegang mangkuk ini.

Awak kata empat orang?

Pertama ialah tiga orang yang sentuh sekeliling mangkuk itu.

Orang yang hidangkan sup itu, orang yang bawa mangkuk itu,

perasa makanan untuk Cik Puan Lishu

dan akhirnya seorang lagi. Pihak ketiga yang sentuh tepi mangkuk.

Saya rasa selamat untuk anggap racun itu telah diletak oleh pihak ketiga.

Jika itu betul, kenapa cap jari

perasa makanan dijumpai pada mangkuk gundik berkedudukan tinggi?

Mudah saja.

Perasa makanan Cik Puan Lishu sengaja tukar untuk kenakan Cik Puan.

- Tanpa tahu ia ada racun. - Dia tukar?

Buli.

Dibuli oleh dang perwara.

- Kepada gundik berkedudukan tinggi? - Awak tak percaya?

Tolong jelaskan.

Saya nak beri amaran awal yang ini hanya tanggapan saya saja.

Tiada masalah.

Awak ingat pakaian Cik Puan Lishu di parti taman?

Ya. Ia kostum terang berwarna merah jambu.

Selalunya, jika seorang gundik

pilih pakaian yang terlalu sama dengan Cik Puan Gyokuyou,

pembantu akan cadangkan pakaian lain.

Jika tidak, pembantu akan pakai pakaian sepadan dengan cik puan mereka.

Namun, semua dang perwara Cik Puan berpakaian putih.

Itu membuatkan Cik Puan Lishu, yang berpakaian merah jambu,

seperti seorang badut yang tak reti baca keadaan.

Pembantu sepatutnya sokong cik puan mereka.

Jika begitu, hari itu...

Kamu tak faham pun tugas kamu sebagai pembantu?

Sampai hati cadang pakaian begitu kepada Cik Puan!

Pembantu Cik Puan Ah Duo menegur

tindakan tak wajar pembantu Cik Puan Lishu.

Di istana harem,

dikelilingi oleh musuh, orang yang gundik boleh percaya

ialah dang perwaranya sendiri.

Cik Puan Lishu yang muda hanya ikut cadangan pembantu Cik Puan,

pakai pakaian itu

dan Cik Puan dimalukan di hadapan khalayak ramai dengan sengaja.

Cik Puan tak tahu.

Bukan itu sahaja, mereka juga tukar hidangan

untuk kenakan lagi Cik Puan Lishu?

Ya, tanpa mengetahui ia mengandungi racun. Namun, ia akhirnya selamatkan nyawanya.

Kelakuan mereka menjijikkan.

Kenapa mereka buat begitu?

Cik Puan Lishu dalam kedudukan unik sebagai gundik bekas maharaja,

kemudian menjadi sami selepas itu.

Cik Puan telah dididik sejak kecil

yang isteri perlu berkhidmat kepada suami.

Orang pasti ingat dia begitu tak bermoral

kerana mengahwini anak arwah suaminya.

Saya rasa cap jari pada tepi mangkuk

kepunyaan si pelaku yang meletak racun.

- Pegang tepi mangkuk untuk gaul racun. - Begitu.

Kamu tak boleh kotorkan kawasan yang sentuh bibir orang kelas tinggi

dengan jari kamu.

Hongniang yang ajar saya.

Itu spekulasi saya.

- Boleh saya tanya satu perkara? - Apa dia?

Kenapa awak cuba lindungi pembantu perasa makanan semalam?

Saya hanya nak tahu. Saya tak akan tanya lebih lanjut.

Nyawa seorang pembantu

lebih rendah daripada seorang gundik.

Lebih-lebih lagi nyawa seorang perasa makanan.

Saya akan fikir alasan bagus untuk Tuan Jinshi.

Terima kasih banyak.

Saya berterima kasih kepada dia

kerana menukar mangkuk.

Lagipun, saya dah dapat rasa racun itu.

Saya patut telan sup itu...

- Itu saja. - Saya faham.

Seperti biasa, awak pandai berbahasa.

- Yakah? - Jelas kerja orang dalam, bukan?

Ya, melihat kepada keadaan.

Senang betul awak cakap.

Disebabkan ini, dari semalam saya tak tidur. Tukar baju pun tak.

Saya nak berhenti berfikir.

Perangai sebenar awak semakin terserlah.

- Tiada siapa di sini, tak apa. - Saya di sini.

- Itu tak dikira. - Tak boleh.

- Tak boleh tipu awak, bukan? - Dah lama saya kenal awak.

Susah betul dijaga oleh seseorang sejak awak lahir...

Tuan Jinshi. Klip rambut awak masih di rambut.

Alamak, saya betul-betul lupa.

Ia tersorok dalam rambut awak.

Saya tak rasa sesiapa tahu status sebenar awak.

Tolong simpankan.

Jangan campak dengan kasar.

Ini hanya boleh dipakai oleh seseorang dengan status istimewa. Berhati-hati.

- Saya tahu. - Tak, awak tak tahu.

Baiklah, saya berundur dulu.

Masa untuk kerja.

- Jadi, ada terima sebarang klip rambut? - Ya.

Begitu. Maknanya...

Awak boleh keluar dari istana harem!

- Apa awak cakap? - Awak boleh keluar istana harem?

Jelaskan lebih lanjut!