Pierrot le Fou (Pierrot le fou)

This film was restored by StudioCanal and the Cinémathèque Frangaise

with the support of the Franco-American Cultural Fund.

Pierrot Le fou is gefilmd in Techniscope op Eastmancolor emulsie.

Techniscope was populair omdat het goedkoper was. Het gebruikte slechts twee perforaties per beeldje.

Het positief duplicaat is verloren gegaan. Het internegatief was onbruikbaar geworden en is in 1990 vernietigd.

Er is een nieuw internegatief gemaakt op positieve film... met een anamorf beeld op vier frames, zoals nu nog wordt gedaan.

Maar dat heeft niet alle eigenschappen van het origineel... zeker waar het kleur betreft.

De restauratie bestaat uit een nieuw negatief... gemaakt van een gedigitaliseerde versie van het cameranegatief...

met de oorspronkelijke kleuren van Eastmancolor.

Het oorspronkelijke geluid was verdwenen. Er is een nieuw negatief gemaakt van een positief uit die tijd...

in het oorspronkelijke mono.

”Na z'n 50ste stopte Velázquez met het schilderen van afgebakende dingen.

Hij liet ronde objecten strelen door lucht, schemering.

Hij ontlokte trillende kleuren aan de vaag-transparante achtergrond...

en maakte er het onzichtbare centrum van zijn stille symfonie van.

Hij vergaarde alleen die mysterieuze uitwisselingen...

waardoor vorm en geluid zich constant en vol mysterie vermengen...

en die geen botsing, geen onvrijwillige beweging, kan tegenhouden of verraden.

De ruimte overheerst.

Als 'n vluchtige golf die over oppervlakken glijdt...

en de zichtbare uitvloeisel opneemt, definieert en vorm geeft.

Hij draagt ze mee als een geur, als een echo...

en strooit ze overal rond als onvoorspelbaar stof.

De wereld waarin hij leefde was triest.

De koning was ontaard, zijn kinderen waren ziekelijk...

en hij werd omringd door idioten, dwergen en invaliden.

Er waren lelijke clowns, verkleed als prinsen...

die zich voor gek zetten voor mensen die buiten de werkelijkheid leefden.

Die ingeperkt werden door etiquette, die samenzwoeren en Iogen.

Die ingeperkt werden door de biecht en door schuldgevoel.

Door de inquisitie en stilte voor de deur."

Luister hiernaar, meisje.

"Je voelt de nostalgie...

maar hij vermijdt wat lelijk, droevig of wreed-morbide is...

in zijn onderdrukte kindertijd.

Velázquez is de schilder van de nacht, van enorme oppervlaktes, van stilte.

Zelfs als hij overdag schildert, zelfs als hij in een kamer schildert...

zelfs als hij omringd wordt door de geluiden van de oorlog of de jacht.

Aangezien zij overdag niet buiten kwamen, wanneer de zon alles uitwist...

spraken de Spaanse schilders middels de schemering."

Is dat niet mooi'? -Waarom lees je ze zulke dingen voor'?

Toe maar, naar bed.

Waarom heeft Odile ze niet ingestopt? -Omdat jij haar...

voor de derde keer deze week naar de film hebt laten gaan.

Voor de derde keer naar de film.

Ze vertonen Johnny Guitar . Daar kan ze wat van Ieren.

De wereld is vol dwazen. -Toe dan, schiet op.

Frank en Paola komen zo. -Ik ga niet mee.

Ik blijf bij de kinderen. -Doe nou niet.

Frank neemt z'n nichtje mee. Zij past op tot we terug zijn.

Ze is student. Ze doet dit regelmatig.

Sinds wanneer heeft hij een nichtje? Vast een callgirl.

Ik ga niet mee. -Je doet wat je gezegd wordt.

De directeur van Standard Oil komt en papa wil je voorstellen.

Ik moest de zender aanklagen om m'n ontslag.

Niks ervan. Die rechtszaak verlies je.

Als ze je een baan aanbieden, neem hem dan alsjeblieft aan.

Kom, zo is het genoeg.

Draag je geen onderrok? -Ik draag een onzichtbaar korset.

"Onder mijn nieuwe broek: Schandaal , voor een jeugdig figuur."

We hadden de Atheense beschaving, de Renaissance...

en nu draait onze beschaving om de reet.

Kom, ik laat je het huis zien. -Ze is dol op kinderen.

Als er een probleem is, kun je ons bereiken op...

225-7001.

Dit is Franks nichtje. -Ja'?

Goedenavond.

Hallo.

225. Heb je Balzac niet gelezen? En César Birotteau...

en de 5de Symfonie die in zijn hoofd klinkt?

Wat heb je? -Kom, we gaan.

Hoofdstuk twee: een feest bij Mr en Mrs Expresso, de ouders van m'n vrouw.

Een Alfa Romeo trekt fantastisch op, heeft krachtige remschijven...

een perfecte grip op de weg en het is een uitstekende auto.

Hij rijdt veilig, snel, comfortabel, hij reageert snel en is stabiel.

Het is makkelijk om er fris uit te zien. Zeep reinigt en parfum verfrist.

Tegen het zweten gebruik ik Printil, en ik voel me de hele dag fris.

Printil is verkrijgbaar als stick, roller of spray.

Maar de Oldsmobile Rocket 88 is nog beter.

Kijk naar het zorgvuldige ontwerp.

De krachtige, sobere lijnen...

Iaten zien dat elegantie prima samengaat met uitstekende prestaties.

U ziet er eenzaam uit.

Wat zei hij? -Dat u alleen bent.

Hij is Amerikaan. Hij spreekt geen Frans.

Hoe heet hij? Wat doet hij? -Wie bent u? Wat voorwerk doet u?

Ik ben filmregisseur, Samuel Fuller.

Ik ben hier om een film te maken in Parijs, The Flowers of Evil.

Hij heet Samuel Fuller. Hij is een Amerikaanse filmregisseur.

Hij maakt Les Fleurs du Mal . -Baudelaire, heel goed.

Ik heb altijd willen weten wat film precies is.

Hij zegt dat hij precies wil weten wat films zijn.

Een film is net een slagveld.

Films zijn net als slagvelden.

Je hebt liefde... -Liefde.

haat... -Haat.

actie... -Actie.

geweld... -Geweld.

de dood -En de dood.

Kortgezegd, emoties.

Kortgezegd, emoties.

Mijn haar zit heel de dag goed dankzij Elnett Satin.

Als ik m'n haar borstel, verdwijnt de lak net zo makkelijk als ie erin ging.

M'n haar is net gouden zijde.

Het glanst en is schoon.

Vrouwen zouden dunne négligés en romantische nachthemden moeten opgeven.

Overdag verliest lingerie zijn charme en kan het onfatsoenlijk lijken.

Tristesse d'Olympio.

Geef mij de autosleutels. -Blijf je niet?

Nee, ik ben moe.

Ik heb een kijksysteem, "ogen" genaamd.

Ik gebruik m'n oren om te horen en m'n mond om te praten.

Ik heb het gevoel dat deze systemen apart zijn. Er is geen eenheid.

We zouden ons allemaal uniek moeten voelen...

maar ik voel me alsof ik meerdere mensen ben.

Je praat te veel.

Naarjou luisteren is vermoeiend. -Dat klopt, ik praat te veel.

Eenzame mannen praten altijd te veel.

Ik wacht thuis op jullie.

Volgend hoofdstuk: wanhoop, geheugen, vrijheid...

bitterheid, hoop, een zoektocht naar het verleden.

Marianne Renoir.

Ben je er nog?

Sorry.

De metro is dicht. Hoe ga je terug? -Geen idee.

Ben je alleen? -Ja, ik verveelde me en ben vertrokken.

Alles goed met je? Je ziet er somber uit.

Er zijn dagen waarop je alleen sukkels lijkt tegen te komen.

Daar ga je van in de spiegel kijken en je dingen afvragen.

Ik geef je een lift naar huis.

Heeft hij je zijn auto geleend? -Ja.

Hoezo? Houd je niet van Amerikanen? -Jawel.

Het is raar om je terug te zien. -Ja, het is vier jaar geleden.

Het is vijf en een half jaar geleden. Het was oktober.

Je bent getrouwd.

Met een rijke Italiaanse, maar ze doet me weinig.

Waarom scheid je niet van haar? -Ik wou wel, maar ben te lui.

Je moet je levend voelen om iets te willen, heb je dat gemerkt?

Geef je nog Spaanse les?

Ik werkte voor de TV, maar heb ontslag genomen.

En jij? -Niets bijzonders.

Wil je niet over jezelf praten? -Nee.

Een vriend zag je twee jaar terug in Londen.

Ben je nog steeds met die Amerikaan? -Dat is allang voorbij.

Hoelang ken je Frank al?

Ik heb hem net toevallig ontmoet. -Je bent nog even mysterieus.

Ik praat gewoon niet graag over mezelf.

Goed, dan zeg ik niks meer.

Zijn garnizoen was half uitgeroeid en de Vietcong verloor 115 manschappen.

Het is vreselijk, zo onpersoonlijk.

Wat? -Ze praten over 115 verzetsstrijders...

en het betekent niets.

En toch zijn het allemaal mensen, en we weten niets over ze.

Of ze een vrouw hebben, kinderen, of ze liever naar de film of 't theater gaan.

We weten niets over ze. We zeggen alleen maar: 115 doden.

Het is net als met foto's. Het heeft me altijd gefascineerd.

Je ziet de man, bevroren in de tijd, met een onderschrift.

Hij was een lafaard of een held.

Maar toen de foto werd genomen, kon niemand zeggen wie hij echt was...

of aan wie hij dacht. Z'n vrouw? Z'n minnares?

Het verleden, de toekomst? Basketbal? We zullen het nooit weten.

Zo is het leven.

Wat me kwaad maakt is dat het leven zo anders is dan romans.

Ik wou dat ze hetzelfde waren.

Duidelijk, logisch, geordend.

Maar dat zijn ze niet.

Ze lijken meer op elkaar dan men denkt.

Nee, Pierrot.

Je weet dat je me Ferdinand moet noemen.

Maar je kan niet zeggen: "M'n vriend, Ferdinand."

Jawel. Probeer het gewoon, Marianne.

Ik zal proberen.

Ik doe alles wat je wil.

Ik ook, Marianne.

Ik leg m'n hand op je knie.

Ik ook, Marianne.

Ik kus je overal.

Ik ook, Marianne.

We zien wel.

Marianne Renoir.

Kom, wakker worden.

Ik had gelijk. -Waarover?

Je geloofde me niet toen ik zei dat we altijd van elkaar zouden houden.

Ik heb nooit gezegd dat ik altijd van je zou houden.

O, mijn liefje

Je hebt me nooit beloofd dat je me zou beminnen

We hebben nooit zulke beloften gedaan

Hoewel we elkaar zo goed kenden

We hadden nooit geloofd dat we slaven van de liefde zouden zijn

Omdat we allebei zo wispelturig zijn

En toch, zonder een woord te zeggen, langzaam maar zeker

Kwamen er gevoelens tussen onze lichamen, die zo graag samenkwamen

En toen kwamen er woorden van liefde over onze naakte lippen, langzaam aan

Vele woorden der liefde vermengden zich met onze kussen

Ik zou nooit geloofd hebben dat ik altijd van je zou houden

M'n liefje

We dachten nooit dat we samen konden wonen zonder elkaar zat te worden

Of dat we iedere morgen zouden ontwaken, blij dat we in hetzelfde bed lagen

Of dat we niet meer zouden wensen dan het eenvoudige geluk van samen zijn

Maar zonder dat we veel zeiden, langzaam maar zeker