Surviving Ohio State

Iedereen die opgroeit in Ohio wil een Buckeye zijn.

Ohio State is een identiteit

van winnen

en daar gaat het ons om.

De impact van de sportsectie van Ohio State kan niet

worden overdreven.

Het is zo'n bron van trots.

- O-h! - I-o!

- O-h! - I-o!

- O-h! - I-o!

Het was en is

een van de best uitgeruste, best gefinancierde,

meest weelderige sportsecties

van het land.

De maatstaf voor universiteitssport.

Als je een Buckeye-atleet bent bij Ohio State, ben je een superheld.

Ik was zo trots om een Buckeye te zijn.

Het was echt heel belangrijk.

We hadden zoiets van: we zijn Ohio State-atleten.

Daar ging het allemaal om.

We waren vervuld van OSU.

De Buckeyes zijn een religie.

Maar we geloofden in de Ohio State University.

We geloofden in het rood en grijs.

Totdat we de waarheid ontdekten.

DE OHIO STATE UNIVERSITY COLUMBUS, OHIO

STILTE! OPNAME

Beschuldigingen van seksueel wangedrag

na 40 jaar aan de Ohio State University.

Ohio State onderzoekt een voormalige trainer

van het Buckeye-worstelteam.

De trainer, dr. Richard Strauss.

Vanavond, exclusief op Four, het slachtoffer dat zegt dat hij

het onderzoek in gang zette

en vertelt over de beschuldigingen.

Toen ik begon met rapporteren over deze zaak in 2018,

ging het om één man,

een worstelaar aan de Ohio State University,

die beweerde dat hij was misbruikt door een teamarts.

Mijn reactie was:

"kan dat waar zijn? Is dat wel waar?"

Maar wat hij zei, was zo heftig,

dat een universiteitsarts

hem seksueel had misbruikt, maar ook andere atleten,

en dit al tientallen jaren aan de gang was.

En anderen begonnen zich te melden.

Een andere oud-student...

Nog twee voormalige Buckeye-worstelaars hebben zich gemeld...

Meer slachtoffers melden zich met beschuldigingen tegen een...

En dat opende de sluizen voor mij.

Nieuwe details

over het vermeende seksuele wangedrag

waarbij een arts van het worstelteam betrokken was.

Wie was deze beschuldigde dokter?

Ik kon amper informatie over hem vinden.

Het is erg moeilijk

om een foto van dr. Richard Strauss te vinden.

De universiteit zelf heeft weinig fotografisch bewijs

van deze man.

Hij is een raadsel.

Het is vreemd.

Het voelde bijna alsof het opzettelijk was

en dat maakte het des te verontrustender.

We zijn altijd een trotse Buckeye-familie geweest.

Toen ik mijn zoon

naar de Ohio State University bracht

op zijn 18e, mijn eerste die het nest verliet,

huilde ik toen ik vertrok.

Maar ik dacht: "hij is in goede handen.

"Hij zit op de Ohio State University."

Al deze mannen werden afgezet bij Ohio State.

Ik wil weten waarom hun dit is overkomen.

Hoe een seksueel roofdier op de campus mocht zijn...

gedurende 20 jaar.

Hoe is het gebeurd?

Toen het schandaal uitkwam...

was mijn eerste gedachte:

ik weet niet of dit wel wil.

Dan raak ik verstrikt in iets waar ik niet

klaar voor ben.

Dus liet ik het rusten.

Ik ben leraar op een openbare school en op een dag

zat ik in de lerarenkamer

en zaten de anderen erover te praten.

En...

een van de mannelijke leraren, een oudere man,

zei: "nou, dat kan ik niet geloven.

"Als ik daar was geweest

"en ik dat had gehad,

"had ik die kerel aangepakt."

Ik dacht:

"je hebt geen idee waar je het over hebt."

En de volgende gedachte was:

"ik moet hierover praten. Oh shit. Daar gaan we."

Voor de Buckeyes wordt het Dan Ritchie.

Blijf daar!

Blijf op zijn been! Niet langs zijn rug!

Blijf op zijn been!

Ik ging worstelen omdat mijn vader dacht

dat het goed voor me was.

"Hij kan sterker worden

"en in vorm komen."

Destijds was ik een mager kind.

Maar worstelen had iets.

Ik begon ervan te houden.

Het werd een deel van mij.

Het was leuk.

Ik vond het fijn om het alleen te doen, op mezelf vertrouwen.

Ik wist dat als ik mijn best zou doen en zou winnen,

dat door mijn inzet kwam.

En ik werkte hard.

En ik won.

De schoolcoach liet me aan het begin van het seizoen

de ranglijsten zien

en zei: "je bent de beste van de staat."

Ik stond versteld.

Dat was geweldig.

Ondanks dat Ritchie van een minder sterke school komt,

veel mensen twijfelden om die reden aan zijn kunnen,

domineert hij al het hele jaar.

Het hele

seizoen was ik ongeslagen en ik won het staatstoernooi.

En de staatskampioen van 1988,

167 in dubbel A, Dan Ritchie.

Dan Ritchie!

En zo verkreeg ik

mijn beurs voor Ohio State.

Toen ik daar aankwam, was het 1988.

Mijn geboorteplaats

had 32.000 inwoners.

Op Ohio State zelf

had je 50.000 mensen, dus het was overweldigend.

Maar ik dacht dat als ik ging worstelen

ik een vriendengroep kon krijgen.

Ik ontmoette mijn kamergenoot, Mike Schyck, die ook worstelde,

en het klikte meteen.

Toen ik Dan ontmoette...

Hij had zijn haar opzij

zo geschoren.

Ik dacht:

"mijn kamergenoot? Oh, nee."

Maar al snel werden we de beste vrienden.

We hielden van worstelen. Het was meer dan dat.

Worstelen was

alles voor mij.

Al sinds ik klein was.

Kom op, Mike!

In mijn jeugd was ik opvliegend.

Als we blijven

werken, kunnen we naar het staatskampioenschap.

In de tweede klas versloeg ik een senior.

Staatskampioenschap.

Ik mocht als eerste tweedeklasser naar het staatskampioenschap.

In mijn eerste jaar

werd ik tweede.

In mijn tweede jaar werd ik derde.

Ik won de volgende twee jaar.

152 pond, onze kampioen, Mike Schyck.

Veel scholen

schreven me en wilden me werven.

Ik kreeg briefjes

van de hoofdworstelcoach van Ohio State, Russ Hellickson.

Hij was tweevoudig Olympiër.

En hij was een van de beste coaches in het land.

Jongens, ik zit daar

in de hoek als worstelcoach.

Ik zie niet genoeg strijd.

Russ begon net als nieuwe coach bij Ohio State

en beloofde winnaars te vormen.

Dat wilde ik. Ik wilde geen excuses.

Tegen de tijd dat je weer thuis bent,

ben je in de beste mogelijke conditie.

En Hellickson kwam met zijn assistent, Jim Jordan,

die was een legende.

Ik zag hem zijn eerste NCAA-titel winnen.

Daarna won hij een tweede nationale titel.

Het was ongelooflijk.

Ik koos niet voor Ohio State om Ohio State.

Maar om Hellickson en Jim Jordan.

En om hun programma.

Ze gingen er helemaal voor. Dat wilde ik.

Dat Ohio-stateteam

gaf me een kans

om mijn droom waar te maken, niet alleen nationaal kampioen worden,

ik had grote dromen.

Ik zou Olympisch kampioen worden.

Russ Hellickson, olympiër,

had me daarmee kunnen helpen.

En iedereen wist wie Jim Jordan was.

Deze man was een beest.

Erg religieus, eerlijk. Een goede jongen.

En hij kon je ook aframmelen.

Dit was de perfecte man.

Na een spannende wedstrijd

kwam Jim op me af.

"Wat een geweldige wedstrijd.

"Je mag in het team komen."

Ik was daar enthousiast over.

Echt enthousiast.

Ik zag zoveel potentieel bij Ohio State.