The Human Voice

DE MENSELIJKE STEM

VRIJ NAAR HET TONEELSTUK VAN JEAN COCTEAU

Ik kom zo bij u.

Alstublieft. -Fantastisch, bedankt.

Kan ik u helpen?

Deze, alstublieft.

Ga zitten, zit.

Vijftig euro.

Bonnetje?

Dank u.

Tot ziens. Kom...

Er is een tijd geweest, vier jaar lang, tot drie dagen geleden...

dat ik op je wachtte terwijl ik naar een dvd keek of las.

Je kwam altijd weer terug.

De nacht was van ons en sommige ochtenden.

Er waren ook middagen die als bij toverslag in nachten veranderden.

Je kwam altijd weer terug.

Tot drie dagen geleden.

Hou je kop.

Hallo? Oh, jij bent het.

Je klinkt als een robot.

Dat is beter. Nu versta ik je goed.

Ik was buiten.

Buiten hoor ik de telefoon niet. Dank je voor het terugbellen.

Ik was niet te stoppen.

Ik ben twee avonden met Marta naar het theater geweest en heb drugs genomen.

Ik ben naar Fabian, mijn manager, geweest.

Dwangmatig heb ik mijn toevlucht tot eten genomen.

Ik heb niet te klagen over mijn stofwisseling.

Die verbrandt alles.

Vietnamees en Italiaans. Ik weet de naam niet.

Om eerlijk te zijn, de afgelopen drie dagen was ik niet te stoppen.

Ik weet eigenlijk niet of ik het wel leuk vond.

Gedachten schieten door mijn hoofd.

Het houdt maar niet op. Ik probeer eraan te ontvluchten.

Jij zei dat ik uit moest gaan. Ontvluchten, uitgaan. Wat is het verschil?

Gisterenavond? Toen ben ik vroeg naar bed gegaan.

Ik was erg moe en viel snel in slaap...

De volgende dag ben ik met Sofia gaan lunchen en winkelen.

Onnozele dingen.

Dingen voor het appartement. Praktische zaken.

Ik word voor de verandering een praktische vrouw.

Ik moet bezig blijven. Dat zei mijn therapeut.

Ik ben ook bij hem geweest.

Ik moest gaan.

Om jou en mij te redden.

Ik hield zoveel van je.

Ik was bang om je pijn te doen.

Had je niet door dat ik zenuwachtig werd,

als we samen in de keuken waren? Ik stopte elk mes meteen weg.

Ik was bang dat ik je zou neersteken.

Jou vermoorden? Nee, dat nooit.

Het tegenovergestelde.

Zoals de hoogtevrees van Marta.

Het ergste van hoogtevrees is niet dat ze duizelig wordt van de leegte.

Zij wordt door de leegte aangetrokken, als een magneet.

Begrijp je? Alsof haar angst om te vallen haar aanzet tot springen.

Dat is hetzelfde als ik met de messen heb.

De angst dat er iets ergs met jou gebeurt.

Ik was bang dat ik je met een mes zou neersteken.

Ik werd doodsbang voor mezelf.

Heel even stelde ik me je gewonde, bloedende lichaam voor.

Je kunt je niet voorstellen hoe ik me voelde.

Ik was bang voor mezelf.

Ik had deskundige hulp nodig. Dus ging ik naar een therapeut.

Dat ik nieuwe gewoonten moet ontwikkelen.

Alles vervangen dat ik met jou gedaan heb.

Ook al wil ik niets doen. Ook al doe ik alles automatisch.

Maar maak je geen zorgen, ik noem nooit je naam.

Ja, ik stort me op mijn werk.

Fabian, mijn manager, zegt dat vrouwen van mijn leeftijd weer in de mode zijn.

Tijdloze schoonheid, zegt hij. Klanten vinden mijn bleke gezicht mooi.

De combinatie van waanzin en weemoed.

Ik vind het een lachertje.

Ik ben een nietsnut. Restanten van wat ik ooit was.

Maar goed, als dat nu verkoopt.

Het is goed om iets te doen te hebben.

Ja, je koffers zijn ingepakt.

Al drie dagen.

Ze zijn het wachten op jou spuugzat.

Gevoel voor humor?

Ik heb het je nooit kunnen laten zien.

Als ik gek op iemand ben, verlies ik mijn gevoel voor humor.

Het is ongemakkelijk...

om niet grappig te zijn bij degene bij wie je juist grappig wil zijn.

Nee, ik was niet grappig bij jou. Ik voelde me...

bijzonder.

Uitdagend.

Onderdanig.

Dun.

Gepassioneerd.

En bevoorrecht.

Ik ontmoette je toen je nieuwe dingen wilde uitproberen,

nieuwe gevoelens wilde ontdekken.

Alsof naar iemand verlangen niet het oudste gevoel ter wereld is.

Ik was een andere vrouw.

Zo anders dat ik soms denk dat je vergat dat ik een vrouw was.

Ja, ik accepteerde dat.

Ik zeg niet dat ik het leuk vond om je te delen.

Gezien de omstandigheden aanvaardde ik de vernedering, al leed ik als een beest.

Ik weet dat dat niet je bedoeling was. Ik verwijt je niets.

Ik was me ervan bewust, maar genoot er niet minder om.

Ik leed als een beest, maar genoot ook als een beest.

Ik was zo overweldigd, zo bedwelmd.

Ik vergat werkelijkheid en tijd.

Maar werkelijkheid overwint altijd.

Onze liefde moest tegen veel dingen opboksen en ik aanvaardde de risico's.

In ruil daarvoor kreeg ik vier gelukkige jaren met jou.

Ik heb nooit gedacht dat het leven zich aan mijn verlangens zou aanpassen.

Ik heb een hoge prijs betaald.

Maar wat ik in ruil gekregen heb, is onmetelijk.

Ik beschuldig je niet, liefste, en ik hou mezelf niet voor de gek.

Zo wordt het spel gespeeld, de wet van het verlangen.

Vier jaar geluk met jou...

is onbetaalbaar.

Ik aanvaard alles.

Je mag me verwijten dat ik een avonturier ben,