Первые 200 строк.
DE MYSTERIES VAN DE HERTOGIN
Dus ik adem in door mijn neus... ik adem uit..
Ik buig me opzij zonder te veel te forceren,
maar ik strek me uit naar boven.
Ik adem in, ik adem uit.
Ja?
Een dode in het landhuis.
Ik laat u ophalen.
Bedankt, Samira.
Bedankt.
Het slachtoffer heet Cyril Legoff, Sofrologisch arts, 38 jaar.
Hij deed tai chi, zoals elke ochtend.
Een jaar getrouwd met de hertogin, Louise de Crémier, 70 jaar
en eigenaresse van het huis.
70 jaar? -Ja, ja, ik weet het,
ik keek ook op.
Wie vond hem?
De tuinman, Pierre Gomez.
Hij zag niets verdachts, behalve de schade
van de everzwijnen van vannacht.
Hoe laat? -Rond achten.
Goed, een ding is zeker, het zijn niet de everzwijnen.
En wie is dat? -Dat weet ik niet.
Brigadier Artuis. -Lucien Labeguerri.
Wat doe je hier?
Ik werk voor de stiefdochter van het slachtoffer, Estelle de Crémier.
En wat doe je?
Privéagent voor onderzoek en inlichtingen.
Privédetective?
Sinds wanneer werk je voor haar?
Een maand.
Waarom nam ze je in de arm? -Familieconflict.
Je hebt zeker al een dossiertje?
Ja.
Ik ga naar het landhuis. Ga je mee?
Oké.
Hallo.
Wie is dat?
Estelle, de dochter van mevrouw de Crémier,
en de beheerder, Serge Robien.
Brigadier Artuis. Ik leid het onderzoek
naar de dood van uw stiefvader.
Maar wat doet u hier?
In het kader van uw missie
had ik een afspraak met hem.
Bij aankomst zag ik de auto's van de gendarmerie.
Kunnen we uw moeder zien?
Dat wordt moeilijk.
Ze werd onwel na het nieuws.
We brengen haar naar het ziekenhuis.
Waar was u vanochtend? -Thuis, met mijn man.
Is u niets opgevallen de afgelopen tijd?
En gisteren?
Ik ben hier al een maand niet geweest.
De komst van die vent voorspelde niets goeds.
Altijd gezegd.
Welke vent?
Cyril, mijn stiefvader, uw slachtoffer.
Sorry, Ik moet met mijn moeder naar het ziekenhuis.
En ik moet van alles regelen.
In deze familie is medelijden
niet hun ding.
Waarvoor huurde ze je in?
Verdenking van misbruik van zwakte.
Ga je dossiertje halen
en kom naar de gendarmerie
als getuige met informatie,
Over een uur, schikt dat?
Laten we maar zeggen van wel.
Hij zag de moordenaar niet.
Hij kreeg een harde klap tegen zijn achterhoofd.
Op slag dood.
En het wapen?
Ik denk een koevoet of zoiets.
Geen andere details?
Nee, die man was kerngezond.
Ik heb monsters naar het lab gestuurd,
we wachten af.
Oké, bedankt. -Geen dank.
Weet je wat over die detective?
Ja, brigadier. Lucien Labeguerri, een oud-politieman.
Vijf jaar misdaadbestrijding,
toen naar de interventiebrigade tot twee jaar geleden,
toen begon hij als privédetective,
Waarom nam hij ontslag?
Dat weten we niet. Wel dat hij sindsdien weg is uit Parijs
en hij zijn detectivebureau in de regio heeft.
En waarom hier?
Zijn moeder woont hier, dus hij woont bij haar.
Bedankt, Samira.
Goed, we ontzeggen ons niet de diensten van een oud-agent
die ze al weken observeert.
We kunnen tijd winnen,
want er is haast bij.
Uw moeder heeft me weer gebeld,
ze is ongerust dat ze niets hoort.
Ik heb vorige week gebeld.
Dus ik heb gezegd dat u n vorm was,
maar dat u het druk had.
Bedankt, Samira, ik bel haar terug.
Stuur een selfie, dat vindt ze leuk.
Een selfie..
Hallo.
Ik zoek het bureau van brigadier Artuis.
Ja. Ik loop wel even mee. -Bedankt.
Alles zit hierin. Foto's, aantekeningen, post.
Bedankt.
Ga zitten. Ik heb wat vragen.
Verschillende leeftijden, milieus, sociaal verschil.
Er zal wel gekletst zijn.
Een weduwe van 70,
een adellijke notabele met een arts van 38 jaar
met originele methoden, dat levert geklets op.
Hoe kenden ze elkaar?
Van het zorgcentrum waar Cyril werkte in Parijs.
Ik heb enkel elementen die op liefde wijzen.
Ondanks 32 jaar leeftijdsverschil getrouwd.
Een jaar na hun ontmoeting.
Verbazend, hè?
Volgens Estelle de Crémier,
de enige dochter van Louise,
was dit overhaaste huwelijk
uit winstbejag.
Ze hoorde het achteraf.
Ze was woedend.
Een snel discreet huwelijk?
De echtelieden
wilden in alle rust ja zeggen.
Estelle deed aangifte van misbruik van zwakte.
Ze vroeg mij
het onderzoek te versnellen en Cyril in diskrediet te brengen
om het huwelijk te ontbinden.
De twee vrouwen leven
in onmin.
En Cyrils familie?
Alleen een tante van 83, mevrouw Goyenech,
die lang in Tibet heeft gewoond.
Samira, kun je contact met haar opnemen?
Om de dood van haar neefje aan te zeggen.
Ja, natuurlijk.
Denk je het onderzoek te kunnen afmaken?
Ik zou niet weten waarom niet.
Want je gaat me helpen.
Je helpen?
Ja, je kent de familie,
zo winnen we tijd.
En ik heb mijn moeder beloofd
niet te rijden tot de bevalling.
Samira is druk met het onderzoek
en we hebben geen mensen.
Dus als je ook nog in mijn auto wilt rijden,
dan..
Prima.
Wanneer beginnen we? -Nu.
Oké.
Dus ik begrijp
dat Estelle hier een luxehotel van wilde maken
en Cyril kwam met een nieuw idee:
seniorenappartementen maken in het landhuis.
Estelle voelde zich beroofd.
Precies.
En de naasten van de hertogin?
Estelle is kinderloos.
Getrouwd met een lokale zakenman, Denis Perrac.
En het personeel van het huis is mevrouw de Crémier zeer toegewijd.
Kijk, daar heb je meneer Gomez,
de tuinman van het huis.
Hallo. Brigadier Artuis. Mag ik u wat vragen stellen?
Die schoft moet gepakt worden.
Hoelang werkt u hier al?
Al 35 jaar.
Kon u het vinden met meneer Legoff?
Heel goed.
Meneer Cyril was heel aardig
en hij maakte mevrouw Louise zo gelukkig.
Ze leefde op
sinds hun huwelijk, ze lachte weer.
Na de zelfmoord van meneer Daniel verdiende ze dat.
Meneer Daniel?
De eerste man van de hertogin.
Precies.
Hoelang was dat geleden? -30 jaar.
Daarna heeft mevrouw nooit meer vreugde gekend.
Ze bleef alleen, zonder iemand.
Toch kreeg ze aandacht genoeg.
Een knappe vrouw. -Vooral een voorname dame
die goed kon ontvangen.
Als u dat gezien had... feesten
waar de hele streek van droomde.
Ze is daarna altijd alleen gebleven
met haar zwakke gezondheid.
Totdat ze meneer Cyril ontmoette.
Toen kon je zeggen dat ze weer begon te leven.
U had moeten zien
hoe verliefd hij op haar was. Mevrouw ook op hem trouwens.
Het was zo sterk dat je bijna vergat...
Dat het leeftijdsverschil groot was. -Juist.
Waardeerde het personeel meneer Cyril?
Iedereen mocht hem.
Geen gedoe?
No comments yet. Be the first to leave one.