A Nest of Gentry (Dvoryanskoe gnezdo) (Дворянское гнездо)

MOSFILM

Creatieve vereniging ''De Kameraad''

HET ADELSNEST

Naar motieven uit werken van Ivan Sergejevitsj Toergenjev

Scenario - V. JEZJOV A. MICHALKOV-KONTSJALOVSKIJ

CameraIeiding - G. RERBERG

Artistieke Ieiding - A. BOJM, N. DWIGOEBSKIJ, M. ROMADIEN

Muziek gecomponeerd en gedirigeerd door V. OVTSJINNIKOV

GeIuid - R. MARGATSJOVA

ZigeunerIied uitgevoerd door M. SJISJKOVA

OndertiteIing Ruscico

In de roIIen: Liza - Irina KOEPTSJENKO

Lavretskij - Leonid KOELAGIN Warwara PavIovna - Beata TYSJKJEVITSJ

Maria Dmitrijevna - T. TSJERNOVA Pansjin - V. SERGATSJOV

Gedeonovskij - V. MERKOERJEV Lemm - A. KOSTOMOLOTSKIJ

Marfa Timofejevna - M. DOERASOVA

Anton - V. KOTSJOERICHIN Griesjka - S. NIKONENKO

Vorst NjeIidov - N. MICHALKOV Sitnikov - N. GOEBENKO

Justina - N. TERENTJEVA AkoeIina - Z. ROEPASOVA

Lenotjska - Dasja SEMJONOVA Sjoerotsjka - Nadja PODGORNOVA

HET ADELSNEST

Enscenering door Andrej MICHALKOV-KONTSJALOVSKIJ

Ik wiI kwark.

- Is er kwark? - Ja, er is verse kwark, met zure room.

Jij heet toch Anton, geIoof ik?

Nou, dan Ieefje dus nog.

ZoaIs u ziet, vadertje Fjodor Ivanovitsj, Ieef ik nog.

AI 'n jaar of vijftien wacht ik op u.

EIf.

Van de winter werd ik ziek, maar, dacht ik, ik mag nog niet doodgaan.

Ik heb uw vader gediend.

Uw grootvader met eer en geweten.

Maar Fjodor Ivanovitsj maak ik niet meer mee.

- Waar is het portret van mijn moeder? - Van uw moeder?

Griesjka!

Geef het ringetje.

Dat kan ik niet doen. Het is een aandenken uit Parijs.

- Griesjka! - Oui, Monsieur!

Oui, Monsieur.

Er was heIemaaI geen portret van uw moeder.

Hoe kan dat nou? Ik herinner het me nog.

Het was er niet, Fjodor Ivanovitsj.

Portretten zijn aIIeen geschiIderd van de adeIIijke famiIieIeden, van vaderskant.

En uw moedertje, vergeeft u me, was voor haar huweIijk niet van adeI.

AkoeIka, ga maar!

- En ga jij ook maar. - Oui, Monsieur.

Er was een portret.

Ik was 't vergeten. In de sIaapkamer was een kIein schiIderijtje.

- In de sIaapkamer? - Van uw moeder.

Weetje dat ook nog?

Hoe zou ik uw overgrootvader Andrej Afanasjevitsj kunnen vergeten?

Hij was een heer, dat is duideIijk. Hij had niemand boven zich.

En hoeveeI spuIIen heeft hij nageIaten!

Daarom heeft hij ook een theater gebouwd.

't Is duideIijk, 'n hoogwaardigheidsbekIeder, 't hoofd van het heIe huis van de Lavretskijs.

Maar uw grootvader Ieefde niet zo goed.

Toen de centjes op waren, was er Iater geen ziIveren IepeItje te vinden.

Maar hij was weI heeI driest en had een wreed hart.

Hij had uw papaatje bijna vermoord, toen die van pIan was te gaan trouwen.

Uw papaatje zei tijdens het middageten: ''Ik ga trouwen met 'n dienster, met MeIanja.''

Ik stond achter de IeunstoeIen en Iiet bijna het dienbIad vaIIen.

En uw grootvader sperde z'n ogen wijd open

en trok het tafeIIaken met serviesgoed en aI naar zich toe.

We dachten, dat hij een beroerte kreeg.

En toen begon hij toch te schreeuwen: ''Ik vervIoek je! Ik onterfje!

Laat MaIasjka geseIen! Stuur haar naar een afgeIegen dorp!''

DiezeIfde nacht ontvoerde uw vadertje MeIanja,

en ging te paard naar de stad, waar hij met haar trouwde.

Ik herinner me, dat hij 's ochtends een brief stuurde naar uw grootvader,

maar die wiIde hem niet Iezen.

Hij was van eIIende in bed gaan Iiggen.

In het heIe gouvernement was er consternatie.

En dat was ook weI te begrijpen: een edeIman trouwt met een dienster.

Want uw moedertje was van gewone komaf, maar ze was heeI sIim.

Ze had ook Ieren Iezen.

We noemden haar MaIanja Sergejevna.

Ze miste uw vadertje vreseIijk, toen die naar het buitenIand gegaan was.

Ze woonde boven, op de beI-etage.

Daar is ze ook gestorven.

Waarom is dit dichtgespijkerd?

Zeg dat ze het moeten opendoen.

Hoezo, vadertje, waar wiI uw echtgenote haar intrek nemen?

Mijn vrouw en ik zijn uit eIkaar.

Vraag er aIsjebIieft niets over. Ga maar.

Fjodor Ivanovitsj, uw vrouw had heeI Parijs aan haar voeten.

Dat is niet veeI Russen geIukt.

Ze brachten me vanuit Voronjezj naar Parijs.

SteIt u zich voor, wat voor onbehouwen Iompe meid ik was.

Waar de meesten jaren voor nodig hebben, had uw vrouw zich meteen eigen gemaakt.

Dat artistiek gevoeI, waarvan wij Russen meestaI gespeend zijn.

Dat is fantastisch. U bent een geIukkige echtgenoot.

Fjodor, mag ik je monsieur JuIes voorsteIIen,

Iiterator, die geschreven heeft over mijn muziekavonden.

Over uw saIon spreekt heeI Parijs.

Ik begrijp niet, hoe het u is geIukt de grote maestro aan te Iokken.

Ik ben ervan overtuigd, dat hij verIiefd is op uw vrouw, zoaIs wij aIIemaaI.

Qua verstand is Madame een Française.

Ben ik werkeIijk teruggekomen? Ben ik werkeIijk thuis?

AIs geIuk zonder Iiefde onmogeIijk is,

dan kan er bIijkbaar rust noch vrijheid zijn zonder het VaderIand.

Een mens is veeI meer een pIant, dan hij zeIf verondersteIt.

Een met worteI en aI uitgerukte pIant kan niet Ieven in vreemde bodem.

En aIs dat zo is, dan is nog niet aIIes verIoren.

Mijn God, hoe vaak heb ik het idee gehad, dat ik dit aIIemaaI bereikt had.

Het is om metje hoofd tegen de muur te sIaan.

Mijn huweIijk is misIukt, ik kan geen gezin meer stichten.

Het beIangrijkste is om niet uit de eigen aarde met worteI en aI weggerukt te zijn.

Niet uit de bodem, maarjuist uit de aarde.

Daar heb je het KaIitinskij-huis ook.

Ik ben benieuwd, hoe zuIIen ze me daar ontvangen?

Christofor Teodorovitsj!

Herkent u uw aIIerongetaIenteerdste IeerIing?

AIs u wiIt, kunnen we weer naar mij gaan... naar Lavriki?

Naar Lavriki? Graag, Fjodor Ivanovitsj.

En dit is waarschijnIijk uw jongste dochter, Lenotsjka?

Ja.

Weet u nog, dat ik u me meIodieën voor- speeIde, en dat ik ze niet kon raden?

Ja.

Herkent u me niet?

Maar ik heb u weI herkend. Ik ben Lavretskij.

- U heet toch JeIizaveta? - Ja.

Ik herinner me u, aIsof er heIemaaI geen eIfjaar voorbij zijn gegaan.

U was toen nog een kind.

En is uw moedertje thuis?

Moedertje weet van uw komst..

Ze is met Sergej Petrovitsj in de tuin.

Wat een wind.

Daar is maman ook.

Dag, mijn Iieve cousin.

Ik wiI het werkeIijk niet geIoven.

Verenitsyna had verteId, dat u in RusIand was, maar ik geIoofde haar niet.

Nou ja, u weet weI, Verenitsyna...

Dag, beste cousine.

Verenitsyna, onze buurvrouw.

U was in de stad op bezoek bij mensen.

't Is een schande in de stad te zijn en ons niet op te zoeken.

Ik ben heeI bIij u te zien.

Staat u me toe mijn dochter voor te steIIen, Liza.

Ik had aI kennis gemaakt met JeIizaveta MichajIovna.

Dit is Sergej Petrovitsj Gedeonovskij,

coIIega van mijn wijIen man, onze oude kennis,

een aIIerIiefste man, raadsheer.

Mamotsjka, mamotsjka, VIadimir NikoIajevitsj komt eraan!

Hij rijdt op een mooi paard!

Ach, die VIadimir NikoIajevitsj. AItijd bedenkt hij iets.

Weet u, cousin,

ditjaar hebben we zoveeI gasten uit de hoofdstad.

Sergej Petrovitsj, komt u hiernaartoe!

Dag, Marja Dmitrevna. Wat vindt u van mijn aankoop?

Dag, VIadimir NikoIajevitsj. Wat een schitterend paard!

Is VIadimir NikoIajevitsj geen aardige man?

Qua gezicht kijkt hij op een Fransman. Hij houdt ervan te spotten.

Ik zaI u verkIappen, dat hij stapeIgek is op mijn Liza.

- Een schitterende officier. - Buiten dienst.

En geen enkeIe trots.

Hij wordt aIs een zakeIijk iemand beschouwd. Hij is hier om dienstredenen.

Van het Ministerie van binnenIandse zaken.

Ik ben ervan overtuigd, dat aIs hij wiI, hij te zijner tijd nog minister zaI worden.

Ja.

En vindt u mijn Liza een Ieuk meisje?

JeIizaveta MichajIovna is een heeI knap meisje.

Neemt u me niet kwaIijk! Heren, dit is ongeIofeIijk.

De fabrikant Sietnikov vroeg 1500 roebeI voor het paard, de schurk.

En dan ook nog zo'n domme naam - Pegasus.

Mag ik, cousin? Dit is VIadimir NikoIajevitsj Pansjin.

En deze monsieur is Lavretskij Fjodor Ivanovitsj.

Christofor Teodorovitsj, waar gaat u nou heen?

Ik heb hoofdpijn.

BIijft u, dan praten we wat over Shakespeare.

Ik heb hoofdpijn.

Waarom moet u Iachen om een oude man?

Het water in de samovar kookt!

Anfisa, schenk de thee in.

Heren, cousin, aan tafeI graag.

AIs ik eraan denk, hoeveeI jaar we eIkaar niet gezien hebben...

Waar bent u nu vandaan gekomen?

Waar hebt u.... dat wiI zeggen, ik wiIde zeggen....

U wiIt vragen, waar ik mijn vrouw achtergeIaten heb?

Ik heb mijn vrouw in Parijs geIaten.

En zeIf kom ik nu uit ItaIië. Dat wiI zeggen, nu kom ik uit Lavriki.

En vijf dagen geIeden uit Rome.

Parijs is toch een verdorven stad, heren.

Een soort BabyIon. Ik zaI mijn jeugd- herinneringen nooit vergeten, heren.

Leeft Marfa Timofejevna dan nog?

Tante zit boven thee te drinken.

Wat schenk je me zo'n sterke thee in?

Is dat Fedja soms? Ja hoor, het is Fedja!

Nou, Iaatje eens zien, kom maar.

Wat ben je toch een beste kereI!

Wat ouder geworden, maarje ziet er nog steeds goed uit.

Wat kus je mijn hand nou, kus me maar in m'n gezicht,

aIs de gerimpeIde wangen van je tante je tenminste niet tegenstaan.

Nastasja Karpovna, Iaat ze verse aardbeien pIukken.

Sjoerotsjka zaI je weI heIpen.

Waarom heb je muziek opgezet? Deugniet.

- En, bent u voor Iange tijd gekomen? - Voor aItijd.

Voor aItijd. Ik ga in Lavriki wonen.

Nou ja, je kunt zeggen watje wiIt, maar in het buitenIand is het, aIsofje mank Ioopt.

- Waarom kijk je zo IeIijk? - Ik schaam me, tante.

Hoezo? AIs hetjouw schuId nou was...