Donbass

Εμείς θα έχουμε δουλειά και αυτοί όχι.

Εμείς θα έχουμε συντάξεις και αυτοί όχι.

Θα έχουμε παροχές για τα παιδιά και τους συνταξιούχους και αυτοί όχι.

Τα παιδιά μας θα πηγαίνουν στο σχολείο και στον παιδικό σταθμό,

τα δικά τους παιδιά θα μένουν στα υπόγεια.

Επειδή είναι άχρηστοι!

Και με αυτόν τον τρόπο,

και μόνον αυτόν τον τρόπο,

θα κερδίσουμε αυτόν τον πόλεμο.

Τον Δεκέμβριο του 2014, άκουσα τυχαία την ομιλία του Ουκρανού προέδρου Πέτρο Ποροσένκο

σχετικά με τον πληθυσμό του Ντονμπάς.

Αυτό το τμήμα της Ανατολικής Ουκρανίας αποδεκατίζεται

από έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ φιλοευρωπαίων και φιλορώσσων.

Έφυγα από το Παρίσι στις 15-01-2015, για να συναντήσω

τους κατοίκους του Ντονμπάς και να ακούσω τι έχουν να πουν.

Δείτε αυτούς τους ανθρώπους που φεύγουν με τις βαλίτσες τους.

Πηγαίνουν στα καταφύγια, είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν.

Είναι επικίνδυνο να μένουν στα διαμερίσματα.

Οι άντρες καθαρίζουν τον τόπο από τις νάρκες.

Υπάρχουν πολλές νάρκες

και δεν μπορούμε να τις δούμε από το χιόνι.

Πού είναι το ασθενοφόρο;

Νοσοκομείο του Ντονιέτσκ

Βλέπω το καροτσάκι, αλλά δεν βλέπω τα παιδιά μου πια.

Ανέβηκα και βρήκα τα κορμιά τους πεσμένα στο πάτωμα.

Σαν μικροί στρατιώτες.

Ο Ντιμίτρι δεν είχε πια κεφάλι

και βλέπω αυτή την τρύπα...

Βλέπω μια τεράστια τρύπα στο πρόσωπο της κόρης μου.

Δεν ανέπνεε πια.

Ο Ντιμίτρι δεν μπορούσε να σωθεί.

Οι γιατροί προσπάθησαν να σώσουν την κόρη μου Όλγα.

Η επέμβαση ήταν πολύ περίπλοκη.

Τα νεφρά, η σπλήνα και το ένα της πνευμόνι χτυπήθηκαν.

Δεν ανέκτησε ποτέ τις αισθήσεις της.

Είχε χάσει πολύ αίμα.

Πολλοί άνθρωποι ήρθαν για να δώσουν αίμα.

Αλλά ήταν πολύ αργά.

Η κόρη μου πέθανε.

Η Σοφία από θαύμα έμεινε ζωντανή.

Ήταν στο καροτσάκι και το καροτσάκι διαλύθηκε εντελώς.

Έκλαιγε, κουνώντας το χέρι της

και τα δαχτυλάκια της κρέμονταν έξω.

Ήρθα εδώ με τον άντρα μου και τη μεγαλύτερή μου κόρη.

Ήταν μαζί μου στον Σταθμό των λεωφορείων.

Τραυματίστηκε.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προσευχηθούμε,

είναι η μόνη μας σωτηρία.

Επειδή έχουμε απομακρυνθεί από τον Θεό.

Έχουμε ξεχάσει τον Θεό.

Και αυτό είναι το τίμημα για τις αμαρτίες μας.

Έτσι βλέπω εγώ τα πράγματα.

Είναι μια Γαλλίδα, που ήρθε για να γυρίσει ταινία όσα γίνονται εδώ.

Επειδή ο κόσμος δεν ξέρει αυτά που ζούμε.

- Στ' αλήθεια θα τα δείξουν; - Θα τα δείξουν!

Οι άνθρωποι που φέρνουμε εδώ θα δείξουν αυτό που θα δουν.

Θα το δείξουμε!

Πόσο καιρό ζείτε εδώ;

Επτά μήνες!

Τρέμουν όλοι εξαιτίας των βομβών!

Αυτά τα παιδιά έχουν κλειστεί μέσα από το καλοκαίρι με τις οικογένειές τους.

Και τώρα δεν μπορούμε να φύγουμε από την περιοχή πια!

Πάμε, ερχόμαστε, δεν ξέρουμε πού να ζήσουμε.

Τα παιδιά δεν έχουν δει τον ήλιο όλο το καλοκαίρι.

Δεν υπάρχει ήλιος εδώ.

Κοιτάξτε αυτά τα παιδιά. Είναι τρομοκράτες;

Τί σόι χώρα είναι αυτή,

όπου οι άνθρωποι σκοτώνονται αναμεταξύ τους;

Παιδιά, γέροι...

Τί χώρα είναι αυτή;

Τί σόι Πρόεδρος είναι αυτός που ξεχωρίζει παιδιά που ανήκουν στο ίδιο έθνος;

Τα παιδιά δεν είναι ένοχα!

Ο Ποροσένκο λέει: "Τα παιδιά από τα δυτικά θα πάνε στο σχολείο,

εκείνα από τα ανατολικά, στα υπόγεια."

Σαν να πρόκειται για εξωτερικό εχθρό.

Αλλά εδώ έχουμε αδελφό ενάντια σε αδελφό.

Από την αρχή αυτού του πολέμου, οικογένειες έχουν χωριστεί,

βομβαρδίζονται, σκοτώνονται παιδιά.

Τα σπίτια καταστρέφονται. Πώς θα τα ξαναχτίσουμε όλα αυτά;

Η γιαγιά δεν μπορεί να ανασάνει, πρέπει να πάει στο νοσοκομείο.

Είναι αδύνατον.

Όλος ο κόσμος ξεσηκώνεται για σας,

έτσι και σκοτωθούν μια ντουζίνα άνθρωποι.

Όταν όμως εμείς έχουμε 1.000 νεκρούς, δεν κουνιέται φύλλο.

Ο άντρας μου πέθανε σε αυτό το καταφύγιο.

Ζω στο χωριό Κομμουνάρ εδώ και 44 χρόνια.

Στις 16 Αυγούστου 2014, ο ουκρανικός στρατός ήρθε εδώ.

Μας φέρθηκαν με ελεεινό τρόπο.

Ζούσαμε σε ένα υπόγειο, χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα.

Οι άνθρωποι μάς έφερναν βαρέλια με νερό,

αλλά αυτό το νερό δεν ήταν πόσιμο,

και όλοι πάθαμε δηλητηρίαση.

Μαγειρεύαμε με αυτό το νερό.

Μπροστά από την είσοδο ήταν μια σόμπα.

Οι Ουκρανοί στρατιώτες πέρασαν και

είπαν: "Αχ, εσείς οι αυτονομιστές πεινάτε",

και κλώτσησαν τη σόμπα.

Έριξαν χάμω τα πάντα.

Ήρθαν στα υπόγεια όπου ζούσαν οικογένειες με τα παιδιά τους.

Μεθυσμένοι, μας απείλησαν λέγοντας:

"Θα ρίξουμε μια χειροβομβίδα για να πεταχτείτε όλοι έξω!"

Είπαν στις γυναίκες

να ξαπλώσουν και να σηκωθούν με ένα πολυβόλο στο κεφάλι τους.

Έτσι μας συμπεριφέρθηκαν.

Υπήρχε ένα ζευγάρι αλκοολικών στον επάνω όροφο που μας κατήγγειλε

με αντάλλαγμα λίγη βότκα.

Κατήγγειλαν έναν νεαρό, τον Νικίτα Κολομίτσωφ.

Ένα βράδυ ο Νικίτα ήταν με τους αντάρτες,

έπειτα γύρισε στο σπίτι του

και το ζευγάρι τον κατήγγειλε.

Ο ουκρανικός στρατός ήξερε ότι βρέθηκε με τους αντάρτες.

Συνέλαβαν τον Νικίτα και τον ρώτησαν:

"Πες μας πού ήσουν." Στη συνέχεια, τον χτύπησαν και τον βασάνισαν.

Του έκοψαν τα αυτιά και τον πέταξαν σε ένα φρεάτιο του ορυχείου.

Βρήκαμε πολλούς ανθρώπους σε φρεάτια: Μια έγκυο γυναίκα, αποκεφαλισμένη.

Πτώματα με δεμένα χέρια και φιμωμένα στόματα.

Είναι σαδιστές.

Μπορούμε να καταλάβουμε πολλά πράγματα, αλλά όχι τα βασανιστήρια.

Διαιρούν τη χώρα και την πληρώνουμε εμείς.

Ένα χωριό μεταλλωρύχων είμαστε. Τίποτα και από κανέναν δεν ζητήσαμε ποτέ.

Δουλεύουμε, έχουμε οικογένειες.

Εμείς, οι εργάτες, αξίζουμε λιγότερο και από το τίποτα, δεν μετράμε.

Βρήκαμε ανθρώπους με κομμένα κεφάλια, ξεριζωμένα αυτιά.

Οι τόποι ταφής του Κομμουνάρ

Υπάρχουν πολλά πτώματα θαμμένα εδώ;

Τέσσερα σε αυτή την περίμετρο. Είναι ντόπια αγόρια.

Πυροβολούν ανθρώπους από απόσταση 50 μέτρων,

με τα χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη τους.

Στον πρώτο τάφο, βρίσκονται δύο νεαροί άνδρες.

Εδώ βρήκαμε δύο γυναίκες. Η μία ήταν έγκυος.

Και έναν άντρα ακόμα.

Και αυτοί επίσης πυροβολήθηκαν από απόσταση 50 μέτρων.

Το όνομά μου είναι Αντρέ.

Υπηρέτησα στον ουκρανικό στρατό.

Με κάλεσαν το 2013. Τότε δεν είχαμε πόλεμο.

Έκανα τη θητεία μου στην Οδησσό, στις στρατιωτικές δυνάμεις εσωτερικού.

Πες μας τι είδες στην Οδησσό, στις 2 Μαΐου 2014.

Το Κέντρο των Συνδικάτων είχε καεί.

Οι διαδηλωτές είχαν βρει καταφύγιο μέσα.

Στο πλάι του κτηρίου υπήρχε ένας πρόχειρος καταυλισμός ρωσσόφωνων,

που διαμαρτύρονταν για την απαγόρευση της ρωσσικής γλώσσας στην Ουκρανία.

Οι Ουκρανοί εθνικιστές ήρθαν με λεωφορείο για να σταματήσουν

τη διαδήλωση των ρωσσόφωνων.

Οι ρωσσόφωνοι κατέφυγαν στο κτήριο. Μεταξύ τους υπήρχαν γυναίκες και παιδιά.

Κανείς δεν περίμενε ότι οι φιλο-ουκρανοί θα έβαζαν φωτιά στο κτήριο.

Οι άνθρωποι πηδούσαν έξω από τα παράθυρα για να μην καούν.

Κάποιοι τους χτυπούσαν, τους πυροβολούσαν,

ή τους έσερναν στο έδαφος.

Υπήρχαν και άλλοι, που τους βοηθούσαν.

Αλλά οι μασκοφόροι τούς χτυπούσαν μέχρι θανάτου.

Ποιοί είναι οι μασκοφόροι;

Ο Δεξιός Τομέας, σίγουρα.

Γιατί η Αστυνομία δεν απέτρεψε τον Δεξιό Τομέα από αυτό;

Ήμασταν απλοί στρατιώτες και κανένας δεν μας έδωσε την εντολή.

Γιατί το έκαναν αυτό;

Νομίζω ότι ήθελαν να εξαφανίσουν τους ρωσσόφωνους διαδηλωτές.

Δεν εκτίμησαν το γεγονός ότι οι ρωσσόφωνοι ήταν ενωμένοι.

Πόσοι ήταν οι νεκροί;

Περίπου 50 νεκροί.

Και συνελήφθησαν οι ένοχοι;

Οι εντολές ήρθαν από το Κίεβο και κανείς δεν συνελήφθη.

Ήταν σαν να μην είχε κάνει κανείς τίποτα.

Έτσι έγιναν τα πράγματα.

Έζησα όλη μου τη ζωή στο Ντονιέτσκ, σε αυτή την περιοχή.

Αυτή είναι η χώρα μου. Έτσι, όταν άρχισε ο πόλεμος,

δεν μπορούσα να πυροβολώ τους αδελφούς και τις αδελφές μου.

Το Ντονιέτσκ είναι το σπίτι μου. Οι άνθρωποι εδώ είναι συγγενείς μου.

Έτσι αποφάσισα να κάνω το βήμα...

Προτιμούσα να πεθάνω ανάμεσα στους ανθρώπους μου,

παρά να τους πυροβολήσω.

Δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω.

Αυτός είναι ο λόγος που λιποτάκτησα

από τον ουκρανικό στρατό.

Μπορείτε να δείτε τη λαμπερή ζωή μας!

Πέρασαν 8 χρόνια...

Συγγνώμη, 8 μήνες έχουν περάσει.

Χάσαμε το μυαλό μας...

...και...

Όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι μας έχουν φύγει και εμείς ακόμα μένουμε.

Κάποιοι μας λένε να φύγουμε, αλλά με τί να φύγουμε;

Για να φύγεις, θες λεφτά.

Είμαι 65 χρονών.

Ποιός με έχει ανάγκη;

Δεν υπάρχει δουλειά.

Στην ηλικία μου και με την υγεία μου... Οι νέοι άνθρωποι

λένε,

ότι στη Ρωσσία μπορεί κανείς να βρει δουλειά.

Στην Ουκρανία καταστράφηκαν όλα, εργοστάσια, ορυχεία, δεν έχει μείνει τίποτα.

Δεν υπάρχει τίποτα.

Πού να δουλέψουν οι άνθρωποι; Πάνε όπου υπάρχει δουλειά.

Ψάχνουν. Δεν λέμε τυχαία:

"Ο άνθρωπος είναι καλά όπου υπάρχουν ψάρια."

Ήμασταν 150 σε αυτό το υπόγειο.

Αυτή είναι η Έλσα, η γάτα του εργοστασίου.

Μένει εδώ.

Είναι η γάτα μας.

Ζει μαζί μας 8 μήνες.

Οι βομβαρδισμοί άρχισαν στις 25 Ιουλίου 2014.

Δυσκολευτήκαμε να βγάλουμε τα παιδιά έξω

εξαιτίας των βομβαρδισμών.