Light of My Eyes (Luce dei miei Occhi)

Ο Μόργκαν ήξερε αυτή τη διαδρομή απ' έξω κι ανακατωτά.

Αναγνώρισε τη βλάστηση.

Πάντα του άρεσε το κοκκινωπό της χρώμα,

αλλά τώρα φαινόταν μονότονο.

Πώς θα μπορούσε να συγκριθεί με τα ζεστά χρώματα της Γης;

Η Γη... ''Χαίρομαι που θα επιστρέψω στη Γη σύντομα'', σκέφτηκε.

Είδε ένα διαστημόπλοιο να απογειώνεται

και σκέφτηκε τα ηλιόλουστα πρωϊνά στο σπίτι.

Ο Μόργκαν ήταν ξένος σε μια χώρα που έμοιαζε με τόσες άλλες.

Είχε ήδη ξεχάσει το όνομα που είχε πριν από το ''Μόργκαν''.

Του άρεσε το όνομα Μόργκαν.

Οι άνθρωποι έδειχναν να τον νοιάζονται περισσότερο με αυτό το όνομα,

έδειχναν λιγότερο επιφυλακτικοί.

Κοίταξε τις πεδιάδες να απλώνονται μπροστά στα μάτια του,

διάστικτες από φωτιές.

Προσπάθησε να φανταστεί τις συνήθειες των ανθρώπων σε αυτόν τον πλανήτη.

Εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς μακρινά φωτεινά σημεία.

Αναρωτήθηκε αν αυτά τα όντα από όλο τον Γαλαξία

είχαν αναμνήσεις και αν έμοιαζαν με τους δικούς του.

Η μαμά και ο μπαμπάς, μεσημεριανό κάθε Κυριακή,

αγώνες ποδοσφαίρου, Χριστουγεννιάτικες διακοπές...

Ανεξάρτητα από τον πλανήτη από όπου ήρθαν, είχαν όλοι έναν προορισμό.

Όλοι ήθελαν να φτάσουν κάπου.

Είσαι καλά;

Ψάχνω τον γάτο. Πάλι το έσκασε.

Πήγε προς τα εκεί.

Δεν έχει οικογένεια, μερικές φορές κάθεται στην αυλή μου.

Του έδινα λίγο γάλα.

Δεν νομίζεις ότι πρέπει να πας σπίτι;

Θα γυρίσει πίσω μόνος του.

Τί κοιτάς;

Το θέλεις;

- Δεν έχει εικόνες. - Όχι. Μπορείς να το κρατήσεις.

- Καλύτερα να πας για ύπνο. - Δεν θέλω να κοιμηθώ.

Περιμένω τη μαμά μου. Φοβάμαι ότι κάτι θα της συμβεί.

Σαν τί;

Κάτι... Θα μπορούσε να πεθάνει.

Αλλά αν μένω ξύπνια και την σκέφτομαι, ακούει τις σκέψεις μου.

Υπάρχει κάποιος που ακούει τις δικές σου σκέψεις;

Όχι, δυστυχώς.

- Θέλεις να σε σκέφτομαι; - Εντάξει, σ' ευχαριστώ.

Μπορείς να με σκέφτεσαι κι εσύ.

Η μαμά με σκέφτεται, αλλά έχει πολλά στο μυαλό της.

- Τα λεφτά, το μαγαζί... - Έχετε μαγαζί;

Το μαγαζί με τα κατεψυγμένα τρόφιμα στο τέλος του δρόμου.

Λίζα, τί κάνεις εδώ;

- Ποιός είσαι εσύ; Τί συμβαίνει; - Τίποτα, μην ανησυχείτε.

Αλήθεια, έψαχνα τον γάτο, θα γύριζα πίσω.

Δεν πρέπει να βγαίνεις έξω όταν λείπω!

Πετάχτηκε στον δρόμο ξαφνικά.

- Δεν είχες έρθει σπίτι ακόμα! - Και λοιπόν;

Μετά το βίντεο, έπρεπε να πας για ύπνο.

Σημασία έχει ότι δεν έγινε τίποτα.

Πάμε σπίτι.

Ευχαριστώ.

Ο Μόργκαν ένοιωσε να μεταφέρεται σε μια άγνωστη γη.

Ήξερε ότι η παρούσα αποστολή δεν θα ήταν σαν όλες τις άλλες.

Υπήρχε κάτι σε αυτόν τον πλανήτη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν.

- Τί ξέρεις; - Ότι δεν είσαι ο Μπιλ.

Είσαι κάτι άλλο που μπήκε στο σώμα του,

κάτι που δεν αναπνέει τον ίδιο αέρα που αναπνέουμε εμείς.

Ο Μόργκαν είχε αναλάβει αποστολές που ήταν πολύ πιο επικίνδυνες.

Δεν φοβόταν για τη ζωή του, αλλά για κάτι μέσα του,

κάτι που είχε γεννηθεί ξαφνικά,

καθώς κυλούσαν οι νύχτες της αγρύπνιας.

Δεν ένοιωθε πια ικανός για τα καθήκοντα που του είχαν αναθέσει.

Ένοιωθε αδύναμος, ανασφαλής, αφηρημένος.

Στο μεταξύ, οι ακτίνες του Ήλιου έγιναν πιο έντονες

και οι γυναίκες μας πέθαναν.

Ήμασταν είδος προορισμένο να εξαφανιστεί.

Γιατί ήρθες εδώ;

Δεν υπάρχει σημάδι ζωής στους πλανήτες,

στην ψυχρή έκταση του διαστήματος.

Της είπα ότι το αυτοκίνητο ήταν δικό μου. Δεν της είπα ότι είμαι σωφέρ.

Είναι ο τύπος που κάνει λίγο από όλα.

Περνάω καλά μαζί της.

Τα πράγματα χειροτερεύουν με τη Ρίτα. Βγαίνουμε κάθε βράδυ, δεν λέει τίποτα.

Το μόνο που σκέφτεται είναι τα παιδιά. Συνέχεια τα τρέχει στον γιατρό.

Φοβάται τις αρρώστιες. Πρέπει να φύγω.

Αντόνιο, κοίτα τον. Είναι ράκος.

Ένας σωφέρ που δεν μπορεί να χειριστεί μία οικογένεια.

Το 90% όλων των σωφέρ είναι ανύπαντροι ή χωρισμένοι.

Δεν σταυρώνω κορίτσι για πάνω από μήνα.

Την πηγαίνω σε ένα εστιατόριο που μου σύστησε κάποιος πελάτης...

- Ο πελάτης σου περιμένει. - Εμένα;

Μπορείς να πάρεις άλλη μία κούρσα απόψε;

Πρόκειται για σημαντικό πελάτη.

Σκέφτηκα εσένα, γιατί ξέρεις πότε να μιλάς και πότε να το βουλώνεις.

- Δεν μπορώ να στείλω τον Ιβάνο. - Σύμφωνοι.

Μπορείς να κρατήσεις το αμάξι μετά, αν το χρειάζεσαι.

Βρήκες τον γάτο σου;

Τον σκέφτεσαι πολύ;

14.800 λιρέτες.

Αντίο.

Υπήρχαν εχθροί που έπρεπε να πολεμήσει

μαθαίνοντας τα έθιμά τους και τη γλώσσα τους.

Έπρεπε να φέρεται σαν ένας από αυτούς, χωρίς να τους χαρίζεται,

χωρίς να δείχνει την αληθινή του φύση, του Γήινου.

Παρ' όλα αυτά, υπήρχαν μέρη

που έμοιαζαν με αυτά που είχε αφήσει πίσω στη Γη.

Τότε, το μέλλον τού φαινόταν λιγότερο ζοφερό.

Ένας ακόμη λόγος να βγεί ζωντανός από αυτή την αποστολή.

Ήθελε να τον θάψουν εκεί που γεννήθηκε.

Θα το καταλάβαινα, αν είχε επιστρέψει μετά από χρόνια.

Ποτέ δεν πέρασε πολύ χρόνο στη Ρώμη. Πάντα ταξίδευε.

Είχα ξεχάσει ότι είχα πατέρα.

Δεν είχε ποτέ την αίσθηση του σπιτιού και της οικογένειας.

Κάποιες φορές, σταματούσε και κοίταζε επίμονα εμένα και τον αδερφό μου.

Τα μάτια του έμοιαζαν να ρωτούν:

''Είναι δυνατόν αυτοί οι ξένοι να είναι παιδιά μου;''

Ποτέ δεν ήθελε να είναι κοντά μου.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Και αυτό με πληγώνει.

Δεν μου είχε συμβεί ποτέ αυτό στα 20 αυτά χρόνια.

- Πόσον καιρό σου συμβαίνει; - Περίπου έξι μήνες.

Εντελώς ξαφνικά.

Τις προάλλες πήγαινα έναν πελάτη στην Πεσκάρα.

Ήμουν στον αυτοκινητόδρομο όπου δεν υπήρχαν πινακίδες.

Δεν κράτησε πολύ, αλλά δεν μπορούσα να θυμηθώ πού έπρεπε να τον πάω.

Δεν ήξερα πού βρισκόμουν.

- Ο πελάτης νευρίασε. - Σίγουρα!

Δεν θυμάμαι πότε λήγουν η ασφάλειά μου, οι λογαριασμοί μου,

τα γενέθλια της γυναίκας μου...

Μερικές φορές δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε πού έχω αφήσει το αμάξι.

Αλλά θυμάσαι ότι σου δάνεισα 100.000 λιρέτες;

Αλήθεια;

Πρέπει να λύνεις σταυρόλεξα. Βοηθούν τον εγκέφαλο σε μια ορισμένη ηλικία.

- Βοηθούν τη μνήμη σου. Δοκίμασέ το. - Τον ακούς;

- Λύνεις σταυρόλεξα; - Όχι, ποτέ.

Ο Αντόνιο δεν τα χρειάζεται, διαβάζει και σκέφτεται.

- Τί έχεις πάντα στο μυαλό σου; - Αλήθεια, τί σκέφτεσαι;

Τί σκέφτεσαι;

Τί συμβαίνει; Καλή δεν είμαι;

Η γκρι φούστα είναι καλύτερη.

- Με τί να τη βάλω; - Με το μαύρο ριγέ μπλουζάκι.

- Και τα μαλλιά σου... - Τί τρέχει με αυτά;

Γιατί δεν τα δένεις πίσω;

Πώς πάει η αναζήτηση νταντάς;

Ψάχνω, αλλά χρεώνουν πάρα πολλά για ένα απόγευμα.

Τί θα έλεγες για μια εσωτερική;

Θα θέλει το δικό της δωμάτιο και δεν έχω περίσσιο.

Το έχω πει στη συνάδελφό σας αυτό.

Όταν αναλαμβάνει άλλος συνάδελφος,

περνά ένα κάποιο χρονικό διάστημα προσαρμογής.

Οπότε φτου κι απ' την αρχή...

Οι παππούδες του κοριτσιού ενημερώθηκαν ότι συχνά μένει μόνη τη νύχτα.

Αυτό δεν είναι αλήθεια.

Οι παππούδες της λένε ότι φωνάζει μερικές φορές τη νύχτα.

Κάποιες φορές, χρειάστηκε να έρθει η αστυνομία.

Σου στέλνουν μία επιταγή κάθε μήνα.

Παρ' όλα αυτά, συν το κατάστημα, εξακολουθείς να χρειάζεσαι χρήματα.

Γιατί συμβαίνει αυτό, Μαρία;

Βλέπεις κάποιον;

Αν το κάνω, τον συναντώ έξω.

Οπότε η Λίζα είναι πάντα μαζί σου εκτός από τις ώρες του σχολείου.

- Ναι, μαζί μου. - Στο μαγαζί.

Πώς πάει το κατεψυγμένο φαγητό;

Καλά, ως συνήθως. Πώς θα έπρεπε να πάει, δηλαδή;

Είναι το κορίτσι ευτυχισμένο με τους παππούδες;

Ναι.

Της κάνουν πολλές ερωτήσεις. Την ανακρίνουν.

- Φυσικό είναι, είναι 10 χρονών. - Θα γίνει 11 τον άλλο μήνα.

Πειράζει να κάτσω εδώ;

Είσαι σίγουρη ότι είναι η απλή πίτσα;

- Είμαι βέβαιη. - Να πάρω και παγωτό;

- Θα 'θελα να κεράσω. - Γιατί;

- Αφού είπε ότι θέλει να το κάνει. - Η Λίζα έχει δίκιο.

Πάμε;

Τις προάλλες, όταν με είδες έξω από το σπίτι σου με τη Λίζα,

- τρόμαξες; - Αναμενόμενο δεν ήταν;

Κι εγώ φοβήθηκα. Είδα ένα κορίτσι μόνο του τέτοια ώρα...

- Με κατακρίνεις; - Δεν εννοούσα αυτό.

Πρέπει να κάνω ένα τηλεφώνημα. Το τηλέφωνό μου δεν πιάνει εδώ μέσα.

Δεν αργώ.

- Η μαμά είναι πάντα τσιτωμένη. - Ίσως είναι κουρασμένη.

Θα πας να δεις αν είναι ακόμα εδώ;

Φοβάμαι ότι δεν θα γυρίσει πίσω.

Σε περίμενα όλο το απόγευμα. Έπρεπε να μου το είχες πει.

Θα πάθαινες τίποτα αν μου τηλεφωνούσες;

Σε παρακαλώ, μην κλείσεις.

Και τί με νοιάζει εμένα για τα παιδιά σου; Δεν είσαι ο μόνος που έχει παιδιά.

Συγγνώμη.

Έρχεται.

Πήγαινε να βάλεις τις πυτζάμες σου.

Συγγνώμη για την ακαταστασία.

Είναι καλός, ε;

Ο Αντόνιο;

- Δεν είναι; - Πέσε στο κρεββάτι!

- Ώστε είσαι σωφέρ. - Ναι.

Γι' αυτό ήσουν τόσο καλοντυμένος τις προάλλες, με γραβάτα...

Έχω συνηθίσει τις γραβάτες.

Η μητέρα μου με έβαζε να φοράω από τότε που ήμουν μικρός.

- Πώς και διάλεξες αυτή τη δουλειά; - Μου αρέσει να οδηγώ.

- Το κάνεις πολύ καιρό; - Μερικά χρόνια.

Πριν έρθω στη Ρώμη, δούλευα με τον πατέρα μου.

Και ξαφνικά ήρθες εδώ.

Πάνω κάτω.

Όλοι περίμεναν από μένα να κάνω κάτι ξεχωριστό.

Ήμουν πολύ καλός μαθητής.

Αλλά... Δεν ξέρω.

Δεν είμαι σίγουρος ότι θέλω να καταλήξω κάπου.