Blow to the Heart (Colpire al cuore)

Φαντάσου ένα μοντέρνο ψυχιατρείο,

όπου τους τροφίμους τούς αποκαλούν ''πελάτες''.

Ο διευθυντής, νεαρός και ευχάριστος άντρας,

δοκιμάζει μία νέα θεραπεία. Σχηματίζει μια ορχήστρα από αυτούς.

Οι ''πελάτες'' οργανώνουν τα πάντα

με την επίβλεψη του γιατρού.

Η ορχήστρα κάνει πρόβες

και μόλις είναι έτοιμη,

ο διευθυντής προγραμματίζει εκδήλωση για την τοπική κοινωνία.

Καλεί τους εκπροσώπους των αρχών, Δήμαρχο, Αστυνομικό Διοικητή κ.α.

Εκείνο το βράδυ βγάζει λόγο: ''Καλησπέρα κυρίες και κύριοι.''

''Σας ευχαριστούμε που ήρθατε.''

''Θα απολαύσετε τη μουσική βραδιά''

''που ετοίμασαν οι πελάτες μας.''

Θα παίξουν την ''Cucaracha''. * *

Έπειτα λέει στον τρόφιμο που θα διευθύνει: Μαέστρο!

Ο μαέστρος υποκλίνεται στο ακροατήριο, στους μουσικούς,

σηκώνει την μπαγκέτα, περιμένει να κάνουν ησυχία

και... ένα, δύο, τρία, ξεκινούν!

Τεράστια επιτυχία, το ακροατήριο μένει έκθαμβο,

η ορχήστρα και

ο διευθυντής ακτινοβολούν.

Ο διευθυντής ανεβαίνει στο βάθρο

και λέει:

''Σας ευχαριστούμε για τον ενθουσιασμό σας!''

''Και τώρα, η ορχήστρα''

''θα παίξει ό,τι θέλετε.''

''Θα θέλατε να ακούσετε μια άρια,'' * *

''μια συμφωνία ή ...;'' κ.ο.κ.

Στην αρχή, δεν μιλάει κανείς,

έπειτα κάποιος λέει: ''Casta...''

Ο διευθυντής λέει:

''Λίγο πιο δυνατά;''

Η φωνή λέει: ''Casta Diva!'' * *

Ο Διευθυντής στρέφεται στον μαέστρο

και τον ρωτάει: ''την Casta Diva, μπορούμε;''

Του γνέφει: ''Τέλεια!''

Περιμένει να κάνουν ησυχία,

σηκώνει την μπαγκέτα του, και: ένα, δύο, τρία...

Καλό δεν ήταν;

Καλά το 'πες.

Η μάνα σου κι η αδερφή σου γελάνε με τα ανέκδοτά μου.

Για να μην σε κακοκαρδίσουν.

Πλάκα σου κάνω, καλός είσαι.

Κάποια πράγματα όμως δεν σηκώνουν γέλιο.

Πώς μπορείς και κοροϊδεύεις τη σύγχρονη, δημοκρατική ψυχιατρική;

Έλα τώρα, τα ανέκδοτα υπάρχουν για να μας κάνουν να ευθυμήσουμε.

Γέλα, βρε !

Γέλα, μωρέ, γέλα!

Βέρα.

Βέρα.

Ράβε.

Μπόρα.

Ρόμπα.

Και Ράμπο;

Ράμπο.

Μέρα. Ρέμα.

Και άρε;

Μα. Ρε.

Είναι όλα αναγράμματα.

Όταν ήμουνα παιδί, με έπρηζες μ' αυτά.

Το θυμάμαι.

Σου έδειχνα πώς να διαλύεις τις λέξεις και να φτιάχνεις άλλες με τα ίδια γράμματα.

Ο Ροζίνι, ο καθηγητής μου, λέει ότι ο Πάσκολι έκανε αναγράμματα.

Τα γράμματα είναι σαν τις μουσικές νότες.

Πώς είναι ο Ροζίνι; Ήταν ο καλύτερος φοιτητής μου.

Τώρα είναι ο πιο μπούφος από τους καθηγητές μας.

Συμβαίνουν κι αυτά. Τί μπορούμε να κάνουμε;

Ξέρεις τι παρατήρησα στους συναδέλφους μου;

Κάνουν σαν να μην καταλαβαίνουν τίποτα πια.

Είναι νέος τρόπος συμπεριφοράς,

λες και ντρέπονται για τα χρόνια που ξόδεψαν στα βιβλία.

Ξέρεις πώς περνάμε όταν μαζευόμαστε τα βράδυα;

Μιλάμε για τηλεόραση, αθλητικά, γυναίκες,

ή λέμε ηλίθια ανέκδοτα σαν την ''Cucaracha'', καλή ώρα,

ενώ τον παλιό καιρό ανταλλάσσαμε βιβλιογραφίες.

Κακό του κεφαλιού σου, κοίτα ν' αλλάξεις φίλους.

- Είναι μια λύση κι αυτή. - Να σου γνωρίσω τους δικούς μου.

Κοίτα, εμείς λέμε σαχλά ανέκδοτα, εσείς από την άλλη...

Πληρώνει ο τελευταίος!

Μη, δεν ξέρεις καλό ποδήλατο, θα μου το χαλάσεις!

Και η μητέρα μου έχει λόξα με τα τριαντάφυλλα.

Δεν είναι λόξα, λατρεία είναι.

Συγγνώμη που μιλάω λαϊκά.

Ξέρετε τι της έκανα κάποτε;

Είχε φέρει μερικά κλωναράκια

και της τα πέταξα νομίζοντας πως είναι άχρηστα κλαδιά.

Ήταν όμως μοσχεύματα της ποικιλίας Papa Meilland''.

- Με χασκούκισε. - Εγώ θα σε σκότωνα!

Ξέρεις τι είναι αυτό που λες; Είναι το ωραιότερο άλικο ρόδο.

Κάποτε κέρδισα βραβείο για ένα τέτοιο ρόδο, αλλά μαύρο.

- Τίνος είναι το μωρό; - Κοιμάται.

- Ποιανού είναι το μωρό; - Της γιαγιάς.

Του φοιτητή σου είναι.

- Γιατί ήρθαν εδώ; - Ήρθαν βόλτα.

Δεν σε αφήνουν σε ησυχία ούτε τις Κυριακές.

- Θα γυρίσουμε νωρίς στο σπίτι; - Θα αποφασίσουμε μετά.

Μην τον αφήσεις να κοιμηθεί, πρέπει ν' αλλάξει πάνα.

- Ο γιος μου, ο Εμίλιο. - Έχουμε γνωριστεί.

Φέρνεις λίγο νερό και το σφουγγάρι;

- Και το ταλκ; - Δεν χρειάζεται.

- Θέλεις βοήθεια; - Όχι, ευχαριστώ;

- Είναι καλή νταντά ο πατέρας μου; - Πάρα πολύ. Ναι.

- Δεν σου αρέσουν τα μωρά, ε; - Δεν δοκίμασα να φάω κανένα.

Καλό, καλό, καλό!

Αλεξίσφαιρη είναι η σαλιάρα του;

Ναι, ποτέ δεν ξέρεις.

Εμίλιο, πες στη μαμά σου ότι θα αργήσουμε να επιστρέψουμε.

- Ήταν να πάτε σε κάποια εκδήλωση. - Πες της πως δεν μπορούμε.

- Την γέμισα πολύ; - Άφησέ την στο τραπέζι.

- Δες μήπως ζεματάει. - Μια χαρά είναι.

Πόσο βάρυνες!

Ναι. Ναι, καταλαβαίνω.

Θα αργήσουμε.

Και τί ξέρω εγώ; Δεν αποφασίζω εγώ.

Ο μπαμπάς είναι επάνω.

Πλένει τον κώλο ενός μωρού.

Δεν είναι εντάξει, θέλει κούρδισμα.

Έχει έναν αιώνα να χρησιμοποιηθεί.

Είσαι πολύ καλός. Πού έμαθες να παίζεις;

Όταν ήμουν πιτσιρικάς, έπαιζα εκκλησιαστικό όργανο.

- Λες να μου το χαρίσει η γιαγιά σου; - Ρώτα την. Δεν αποκλείεται.

Μ' αρέσει η γιαγιά σου. Είναι παλαβιάρα σαν τον μπαμπά σου.

Έτσι λες;

Συνέχισε να παίζεις, αν σου αρέσει.

Θα βρεις και παρτιτούρες εκεί.

- Σε ενοχλώ; - Όχι, δεν κάνω τίποτα σπουδαίο.

Κι άλλο πιάνο.

Α, ναι. Πάρε αυτό, να φύγει από τη μέση.

- Εδώ παίζεις; - Ο πατέρας μου, κάποτε.

Είναι του πατέρα μου και προσπαθώ να το φτιάξω.

Αυτά είναι τα βιβλία του;

Αν ψάξεις, θα βρεις μέχρι και το αλφαβητάρι του.

Εντυπωσιακό.

Αν δεν το θέλει, θα το πάρω.

- Διαβάζεις Ισπανικά; - Όχι.

''Η επανάσταση των μαζών'', του Χοσέ Ορτέγκα υ Γκασσέ.

- Τον ξέρεις; - Νομίζω ναι.

Τον έλεγαν φασίστα, αλλά δεν είναι αλήθεια.

Να το διαβάσεις.

- Κάνουμε Πλάτωνα στο σχολείο. - Σκέτη βαρεμάρα, ε;

Ο κόσμος των ιδεών, η σπηλιά, ο υπερουράνιος τόπος...

Ωραίο αυτό. Δικό σου είναι;

- Κάνεις γουΐντ-σέρφινγκ; - Όχι, πάρ' το.

- Σοβαρά μιλάς; - Ναι, ναι. Θα σου κάνει.

Ευχαριστώ.

Πάρε κι ό,τι άλλο θες.

Για δες!

Έλα να δεις.

- Τί είναι; - Δες αν αναγνωρίζεις κάποιον.

- Ποιός είναι αυτός; - Ο πατέρας μου στην ηλικία μου.

Κυκλοφορεί οπλισμένος.

- Οπλισμένος; - Δες, κρατάει ένα ''Στεν''.

Πολυβόλο είναι;

Όχι ακριβώς, αλλά εκείνα τα χρόνια ήταν ό,τι καλύτερο.

Σήμερα θα ήταν μόνο για παιχνίδι.

Φαίνεται θολά, ίσως είναι ρόπαλο, ίσως πολυβόλο.

Ήταν στα χρόνια του πολέμου.

11 Ιουνίου 1944, ο πόλεμος είχε τελειώσει.

Αλλά κυνηγούσαν κατασκόπους, φασίστες και προδότες.

Έστησαν πολλούς στον τοίχο.

Δεν μπορώ να φανταστώ τον πατέρα μου να στήνει κάποιον στον τοίχο.

Ίσως να έγραφε συνθήματα στους τοίχους,

όπως ''Κάτω οι φασίστες''.

Γεια, τα λέμε μετά.

Ευχαριστώ γι' αυτό.

Όταν λάμπουν τα άστρα ξανά,

στον αέρα πλέει μια μελωδία...

Όταν βασιλεύει ο ήλιος...

και σβήνουν τα τραγούδια στον αέρα, εκεί κάτω στη Λατινική Αμερική...

- Όμορφο δεν είναι; - Υπέροχο.

Τώρα τα βήματα του χορού...

Ας χορέψουμε τον αισθαντικό χορό που μας ήρθε από το εξωτερικό...

- Γιατί γελάς; - Γιατί είναι ωραίο.

Η Αργεντινή παίρνει φωτιά με το ταγκό.

Ωραίο.

Καρφώνεις το βλέμμα σου σε μια γυναίκα...

...καθώς η ορχήστρα παίζει...

...βρίσκεσαι στη δίνη του πάθους.

Τι ντροπή, δες τι με παρέσυρες να κάνω!

Συνεχίστε, τραγουδάτε τόσο όμορφα.

Κάποτε τραγουδούσα καλά.

Εκείνος τραγουδάει καλά.

Ντάριο, τραγούδησέ μας

την άρια ''La Rondine'', όπως ο Beniamino Gigli.* *

Στο αρχαίο κάστρο,

επιστρέφει το χελιδόνι σαν ανθίζει η αμυγδαλιά.

Επιστρέφει κάθε χρόνο, την ίδια εποχή.

Πάνω από βουνά και θάλασσες πετάει, για να 'ρθει πίσω.

Μόνο η αγάπη που 'χει φτερά πάει μακρυά,

ψάχνει μάταια και πίσω δεν γυρνά.

- Μαμά, μιμήσου την Γκρέτα Γκάρμπο. - Δεν θέλω.

Τότε κάνε μας τη Μέη Γουέστ.

Όχι, πάω να κάνω καμμιά δουλειά.

Υπάρχει κρασί στην κουζίνα, αν θέλετε να πιείτε.

Ζαλίζομαι.

Δεν έπρεπε να πιω ούτε να χορέψω.

Δεν είναι της ώρας να μιλήσουμε γι' αυτό.

- Κλέισ' το, μπαίνει κρύος αέρας. - Συγγνώμη.

- Είναι πολύ ήσυχος. - Πάντα κοιμάται στο αυτοκίνητο.