My Wife's Husband (La Cuisine au beurre)

KREMS - Oostenrijk.

- Niet huilen, Gerda. - Ik hou van je, Fernand.

Zo gaat het in het leven, mijn liefste.

Wat moet ik nog zeggen?

We waren 10 jaar gelukkig getrouwd, zoals twee duifjes.

Het is tijd om te vertrekken, ik ben ook even verdrietig.

Wie had nu gedacht dat hij nog terug zou komen?

Uit Siberië.

Iedereen instappen. Deuren sluiten, alstublieft.

Iedereen instappen. Deuren sluiten, alstublieft.

Instappen.

- Zweer dat je me nooit zult vergeten. - Nooit, Gerda. Nooit.

Fernandel en Bourvil in:

een film van Gilles Grangier .

La cuisine au beurre.

- Dank u wel. - Geen probleem.

- Mooi, hè? - Waar ik vandaan kom, is het mooier.

- Waar komt u dan vandaan? - Uit Martigues.

- Martigues? - Ja.

Uw plaatsbewijzen, graag.

Wat een mooie foto's.

- Wilt u ze zien? - Graag.

Dat ben ik, met mijn koksmuts op. Dat is mijn vrouw.

En dat is mijn restaurant.

Het heet: "A la vraie bouillabaisse".

Wat verlang ik naar huis.

"A la sole Normande"?

Wat krijgen we nu?

Lees de "Provençal Dimanche", met al het sportnieuws.

Lees de "Provençal Dimanche", met al het sportnieuws.

Brochet à la crème, gebakken in roomboter of gebruineerde boter.

Daar hebben we het molenaartje.

- Meneer. - Excuseer.

Wilt u eten? Met hoeveel personen?

- U bent geen Normandische. - Nee, een echte Marseillaise.

- Wat schenk ik in voor u? - Een pastis. Lekker koud.

Was dit vroeger niet: "A la vraie bouillabaisse"?

Geen idee, ik zal het de baas vragen.

- Zet het vuur niet te hoog, hè. - Nee, hoor.

- Meneer André? - Ja?

Heette het hier vroeger "La vraie bouillabaisse"?

- Goeie dag meneer. - Goeie dag.

Dat is heel lang geleden.

Al tien jaar heet het hier: "La sole normande".

- Kwam u hier tijdens de bezetting. - Nee, voor de oorlog. Ik ben zeeman.

O, sorry. Ik dacht vanwege uw...

- Vanwege wat? - Dat kwastje.

Met de toeristen weet je het nooit.

Sommige vonden het hier zo prettig, dat ze...

- Ze komen terug. - Juist.

- Rookt u? - Dank u.

Ik bewaar het voor straks, want mijn vrouw wil niet dat ik rook.

Drinkt u wat met me?

Vooruit, een klein glaasje, om u een plezier te doen.

- Op uw gezondheid. - Op uw gezondheid.

Ik geloof dat uw vrouw de broek aan heeft, hè?

Ach, je kunt niet altijd je eigen zin doordrijven.

Ik begrijp dat u een stamgast was?

Zo zou je het kunnen zeggen. Je kon hier lekker eten.

- De vorige eigenaar was een top chef. - Smaken verschillen.

Hoezo? Kende u zijn keuken?

Zijn stokvis, zijn varkenspootjes?

- Varkenspootjes... - Houdt u daar niet van?

- Jawel. - En zijn bouillabaisse?

Zijn bouillabaisse was zeer goed.

Die kwam uit blik.

- Ja, die kwam uit blik. - Uit blik?

Zijn bouillabaisse?

Hoe durft u dat te beweren? Pas op uw woorden.

Hiermee beledigt u hem.

Een dode zou ik nooit beledigen.

- Is hij dood? - Ja, hij is dood. Wist je dat niet?

Daar kijk ik van op.

Hij is in krijgsgevangenschap overleden. Ik zal het u laten zien.

Kijk maar.

Fernand Jouvin...

...trotseerde met veldkeuken en al de vijandelijke vuurlinies.

Hij werd gevangen genomen, en er is niets meer van hem vernomen.

- Een dapper man. - Inderdaad.

- Hoe is het zijn vrouw vergaan? - Zijn vrouw?

Dat is mijn vrouw.

In het begin had ze veel verdriet, maar door mij vergat ze dat snel.

Als u haar kent wilt u haar vast wel zien.

- Nee hoor, dat hoeft niet. - Jawel, ik roep haar even.

- Christiane? - Ja?

Baas, de pasteitjes zijn nogal aan de verbrande kant.

Sorry hoor. Ik moet ook alles zelf doen.

Ik kan je geen minuut alleen laten.

Wat nu weer? Ik heb ook nooit een seconde rust. Ik kom eraan hoor.

Mijn schoonmoeder.

Marinette kijk nu toch eens wat een puinhoop. Het is verschrikkelijk.

Ruim eens netjes op.

De jeugd van tegenwoordig. Ik moet hier ook alles zelf doen.

En die meloenen, Marius. Breng de meloenen naar binnen.

Marius! Ik moet ook overal op letten.

Die boft. Soms moet je twee uur wachten voor ze je komen halen.

Waar blijft de soufflé voor tafel 7?

- Is hij klaar? - Bijna.

Zeg maar dat hij extra groot wordt.

- U heeft makkelijk praten. - De artisjokken.

Die zijn voor mij.

Roer even in die pan.

- Oom André, ik ben dol op u. - Ook dat nog.

Weet u wat er volgende week is? Dan is het mijn verjaardag.

Je krijgt je fiets. En nu wegwezen. Je loopt in de weg.

Eten voor tafel 4.

Weet u wat 24 juni voor een dag is?

Dat weet ik niet. Maar ik weet wel dat het bedtijd is.

Zeg je oom welterusten.

Ze hebben maar één fles besteld...

-...en die is nog niet eens op. - Ik maak een nieuwe.

Moeder toch.

Ik twijfelde, en voor de zekerheid heb ik er maar twee gerekend.

Daar is Sarrazin, de advocaat.

- Ik heb gereserveerd. - Uw tafel staat klaar.

- Dag meester. - Dag, meneer Colombet.

- Dat zijn vrienden van me. - Dag mevrouw, meneer.

- Whisky van het huis? - Geweldig.

Louisette, vier whisky's voor Sarrazin.

- Heeft u uw keuze gemaakt. - Kiezen, dat is niet simpel.

We zouden alles bestellen.

Sole Normande is een waar pleidooi voor Normandië.

U bent een echte Demosthenes. Wel... Sole Normande...

Ik neem hem wel, moeder. Hallo?

- Kliniek Sint-Régis, mevrouw Jouvin? - Ja, zo heette ik vroeger.

Mijn man? Die is hier.

Wie?

- Fernand Jouvin? - Wat is er?

Ja dat was mijn eerste man.

Mijn hemel. André, kom eens snel.

- Excuseer me. - Uiteraard.

Wat is er?

- Ik kan het niet geloven. - Wat is er dan?

Het is geen vergissing. Hij heeft zijn papieren bij zich.

Het is uw man.

Maar ik ben de man van mijn vrouw.

- Fernand leeft nog. Hemel. - Hem acht ik overal toe in staat.

Zuster, zou u mijn bed even willen opmaken? Het is los gekomen.

Dat is al de derde keer.

Ik doe het expres. Zo kan ik uw mooie ogen van dichtbij zien.

Van patiënten als u krijg ik zeer aan mijn hoofd.

Daar knap je van op, hè?

- Geef opa de sinaasappels maar. - Ik had liever toffees gehad.

Hij is ook nooit tevreden. Kom we gaan zitten.

Ga zitten, moeder.

- Ik kan het nog altijd niet geloven. - Straks weten we het zeker.

Hier is het.

Vooruit, flink zijn. Ik ben bij je.

Het is hem.

- Het is hem echt. - Niet huilen.

Je hebt al zoveel gehuild toen hij dood was. Begin nu niet weer.

Ik ben zo vreselijk in de war.

Ik ben het Christiane. Herken je me niet?

- Cri-cri. - Cri-cri.

Ben jij het?

We dachten dat je dood was. Waar heb je gezeten?

Ik heb zo lang gewacht.

We hebben echt op u gewacht.

Fernand, dit is mijn man.

Aangenaam. We kennen elkaar al.

Hij is de klant die zijn pastis niet heeft betaald.

Was je in de zaak en ben je weer weggegaan?

Ik wilde jullie geluk niet verstoren.

- Waarom heb je met niet geschreven? - Vanwege de inkt.

- Wat was daarmee? - Die was bevroren.

Waar was je dan?

- In Siberië. - In Siberië?

In Siberië, Waar al die ijsberen zijn? Hoe was het daar?

Slecht. Ik dacht maar aan één ding. Ontsnappen.

Martigues terugzien.

Jou terugzien.

Op een avond begon het grote avontuur.

Mijn proviand was al snel op. Mijn laatste blikje sardientjes.

Ik moest zien te overleven, en zorgen dat ik niet gepakt werd.

Stervend van honger en kou, kom ik op een avond bij een verlaten herberg.

Ondanks het gevaar ga ik naar binnen.

De herbergier, een echte bruut, had door dat ik geen Duitser was.

Ik zat in de val.

De volgende morgen wordt er geklopt. Het was de militaire politie.

Ik weet door het raam te glippen en ik ontsnapte naar Rusland.

Daar houden ze me voor een Duitse spion die sprekend op me lijkt.

Hij had ook een paardengebit.

Toen werd ik naar Siberië gedeporteerd.

80°C graden.

Het was vreselijk. Ik moest buiten in de zoutmijnen werken.

Tien jaar lang. Ik wist niet eens dat de oorlog voorbij was.

Ik was een levend lijk.

Op een dag kreeg ik post.

Ik was het slachtoffer geweest van de Stalin-terreur.

Eindelijk was ik vrij, en kon ik terug naar huis.

De terugreis leek nog het langst te duren.

In Siberië, -80°C graden.

En je bent nog wel zo'n koukleum.

Ach, je went eraan.

En wat ben je nu van plan?

Wat ik van plan ben? Ik wil werken.

Hij moet eerst uitrusten. Hij is doodop.

Als hij hier weg mag, komt hij zolang bij ons logeren.

De mensen zullen gaan kletsen.

Iemand die zo geleden heeft, laat je niet vallen.