The Secret Garden

Ik heet Mary Lennox. Ik ben in India geboren.

Het was heet en vreemd en eenzaam in India.

Ik vond het niet leuk.

Alleen mijn bediende, mijn "ayah", zorgde voor me.

Mijn ouders wilden me niet.

Mijn moeder gaf alleen om feesten.

Mijn vader hield zich alleen met militaire zaken bezig.

Ik mocht nooit mee naar feestjes. Ik bekeek ze vanuit mijn moeders raam.

Ik was boos, maar ik huilde nooit. Ik wist niet hoe dat moest.

Vertaling: EFO

Ik ben mijn waaier vergeten. Je hoefde niet mee, hoor.

Mijn ouders dachten alleen aan zichzelf.

Ze dachten nooit aan mij.

Had ik maar geweten dat ik ze zo gauw voorgoed zou verliezen.

Aardbeving.

De families van de wezen van de aardbeving, graag naar kade twee.

We zijn er, Mary. Geweldig, hè?

Wat een rare. Ze huilde niet eens toen haar ouders stierven.

Nummers 40 en 41, Timothy en Thomas Burke.

Jongens.

Nummer 43, Mary Lennox.

Mary, Mary, zo tegendraads hoe groeit je tuintje

met zilveren bellen en schelpen

en mooie meisjes allemaal op een rij

Nummer 43, Mary Lennox.

Ga even aan de kant.

Nummer 44, Adam Snow.

Is dat Mary Lennox? - Nummer 43.

Ik kom haar halen. Ik ben Mrs Medlock.

De huishoudster op Misslethwaite Manor.

Bij lord Archibald Craven, haar oom en voogd.

Wat een vreemd, ontoegankelijk kind.

Ze ziet er weinig attractief uit. Haar moeder was beeldschoon.

Dat heeft zij niet geërfd.

Dat kan nog komen.

Kinderen veranderen. - Dan moet zij nogal veranderen.

En op Misslethwaite Manor is er niet veel om haar te verbeteren.

Jammer dat je nergens anders heen kunt.

Je oom zal zich niet om je bekommeren.

Dat is wel zeker.

Hij bekommert zich om niemand.

Hij had al een bochel en toen stierf zij ook nog eens.

Je tante is dood. Heeft je moeder je dat niet verteld?

Vreemd dat ze niet vertelde dat haar tweelingzus dood is.

Mijn moeder had geen tijd om me verhaaltjes te vertellen.

Eindelijk.

Daar is Misslethwaite.

Ga jij maar meteen naar bed.

Met dat gehobbel krijg je niet veel rust.

Je ontbijt. - Ik heb mijn nachtjapon nog aan.

Kleed je dan om na het eten. In de kast hangen nieuwe kleren.

Wie kleedt mij aan?

Kun je dat zelf niet? - Dat deed mijn "ayah" natuurlijk.

Op jouw leeftijd? Dragen ze je in India in een mandje rond?

Hoe durf je zo tegen me te praten?

Niemand gaat je hier dragen. We hebben het druk genoeg.

Je zorgt maar voor jezelf. Alleen deze kamer is voor jou.

Reken maar niet op je oom, die krijg je niet te zien.

Je mag nergens aan zitten en ook niet rondneuzen.

Het huis leek wel dood, alsof er een vloek op rustte.

Het was precies mijn moeders kamer.

Hij is vast van mijn tante geweest.

Dezelfde toilettafels. Ze hadden zelfs dezelfde ivoren olifantjes.

Moeder.

Wat doe jij nou? Wat heb ik je nou gezegd?

Ik hoorde iemand huilen. - Honden.

Nee, iemand. Een persoon. - Je hebt niets gehoord.

Je blijft daar waar ik zeg, of je krijgt een draai om je oren.

Goedemiddag. Ik breng uw eten.

U heeft uw pap niet aangeraakt. Wilde u niet?

Ben jij mijn bediende? - Nee, die van Mrs Medlock.

En zij die van lord Craven. Ik doe hierboven het huishouden.

En u een beetje bedienen. - Dan ben je dus mijn bediende.

Jij bent wel raar, hoor. - Dat weet ik.

Mrs Medlock gaf me de baan uit goedheid.

Dat had niet gekund als er een mevrouw was geweest.

Dan was ik de keuken niet uit gekomen en zeker niet boven.

Hou op. Wat doe je nou?

Alle meisjes houden toch van kietelen?

Wat wilt u graag aan?

Zwart? Zwart of zwart?

Ben je blind?

Ze zijn allemaal zwart.

En ik laat me niet uitlachen, bediende.

Ik heet Martha.

Ik zal u niet kietelen. Ik beloof het.

Wat dragen ze in India?

Ik dacht dat u een inboorling zou zijn.

Je dacht dat ik wat was?

Dochter van een zwijn.

Doe nou niet zo. Ik heb niks tegen inboorlingen.

Ik heb nog nooit een inboorling gezien. Het leek me wel wat.

Jij weet niks. Niemand van jullie weet ook maar iets.

Weest u nou niet boos, alstublieft.

Ik weet nergens iets van.

Dat zei u al.

Het spijt me.

Ik ben te gewoon en ik praat te veel.

Het spijt me, juffrouw.

Ik weet niet wanneer uw oom u laat komen.

Mijn oom?

Volgens Mrs Medlock wil hij me niet zien.

Jawel, hoor.

Je oom ontvangt je vandaag niet. - Wanneer dan?

Morgen?

Morgen is hij weg.

Na de dood van mevrouw wilde lord Craven niemand meer zien.

Er is niemand om hem te troosten. Hij is meestal weg.

Arme man. Men zegt dat hij vervloekt is.

Doe een trui aan. Het is koud. - Ik heb niemand om mee te spelen.

Niemand om mee te spelen? - Laat me eruit.

Mijn broer gaat in zijn eentje urenlang het moeras in.

Zo is hij vriendjes geworden met al zijn dieren.

Dickon, mijn jongere broer.

U weet niet half hoe nieuwsgierig hij naar u is.

Wat had dat te betekenen? - Bent u daar?

Ik dacht al: Waar bent u? - Hoe bedoel je? Dat wist je best.

Uw sjaal, juffrouw.

Zo.

U kunt nu naar buiten.

Ik zie niets.

Om bij de tuin te komen, moet u daar doorheen...

en dan om het huis heen.

Gaat u maar en veel plezier.

Wat ligt daarachter?

Nog een tuin?

Waar zit de deur?

Jij daar.

Waar is deur naar de andere tuin? Die met de klimop.

Ik zag geen deur. - Die is er ook niet.

Er moet er een zijn. - Er komt al tien jaar niemand meer.

Waarom?

Toen zij was gestorven, liet meneer de tuin voorgoed afsluiten.

Toen wie was gestorven?

Toen mijn tante was gestorven?

Het was haar tuin, hè?

Kijk me aan.

Zeg, geef antwoord.

Wat behandelen die mensen me toch walgelijk.

Hij laat zich niets zeggen.

Alleen hij komt er nog.

Als jij de weg weet, wijs mij hem dan.

Wie is daar?

Omdat hij er een hekel aan heeft. - Aan de tuin? Waarom?

We mogen er niet over praten. - Waarom niet?

Ik heb een cadeautje voor u. Van mijn moeder.

Waar is het voor? - U kent wel tijgers en olifanten?

Maar touwtjespringen kent u niet?

Kom mee.

Let op.

Probeer het maar eens.

Bedankt, Martha. Bedank je moeder.

Wat bent u een rare. Elk ander kind zou me een kus geven.

Moet ik je kussen?

Wat is dat? - Gaat u nou maar.

Ik heb nog nooit touwtje gesprongen.

Hij vindt het geweldig. Brutale donder. Moet u hem zien.

Wat is er met hem? - Vraag me niet waarom...

maar hij wil vriendjes worden.

O, ja?

Ik heb nooit vriendjes gehad.

Dat verbaast me niets.

Laat mij zien hoe je binnen komt.

Bedankt, roodborstje.

Martha...

Ik heb meer...

Martha, ik moet meer verband en handdoeken hebben.

Kijk eens wat ik gevonden heb, mooi roodborstje.

Dat gaat er wel in vanmorgen. - Het smaakt goed vandaag.

Luister eens. Hoor je dat?

De wind. Soms klinkt het alsof iemand verdwaald is in het moeras.

En huilt.

Arme Betty, de keukenmeid. Ze had zo'n kiespijn vanochtend.

Martha, ik heb je hulp nodig. Stuur dat kind naar buiten.

Hij kent u niet. Hij schrok van u. - Hij van mij?

Hij doet u niks.

Hij bijt. - Nee, hoor.

Hij is smerig. - Nee, zacht. Heel lekker.

Zo, ik heb het gedaan.

Zo doet u dat, juffrouw Mary. - Ik ken jou ook.

Jij bent de broer van Martha, Dickon.

Hij wachtte op u. De dieren vertellen me al hun geheimen.

Toch niet dat van mij? - Wat dan?

Een tuin.

Ik heb 'n tuin gestolen. Misschien is die wel dood. Ik weet het niet.

Ik wel.

Beloof je niks te zeggen? - Ik beloof het.

Aan niemand. - Geen mens.

Het is een geheime tuin. - U kunt me vertrouwen.

Jij weet of hij nog leeft? - Natuurlijk.

Wacht hier.

De tuin is niet dood. Hij is springlevend.

Ziet u? Het leeft. Het is groen.

Wat is dat?

Levend. Vol leven.

Van de zomer zijn hier zoveel rozen, u wordt er flauw van.

Kijk eens.

Er is 'n foto van m'n moeder en m'n tante hier.

Zo is ze gestorven. - Hoe dan?

Ze is er vanaf gevallen.