The Distinguished Citizen (El ciudadano ilustre)

Daniel Mantovani schiep een literair universum...

waarin zijn geboorteplaats centraal staat.

Hij woont al lange tijd in Europa...

maar de universele thema's in zijn werk...

ontvouwen zich in de intieme verhalen...

over het dorpje waar hij opgroeide:

Salas...

in de provincie Buenos Aires in Argentinië.

Al 20 jaar nemen zijn verhalen ons mee...

naar die verre plaats, waar de auteur...

zijn verbeeldingskracht vleugels geeft.

Met grenzeloze creativiteit combineert hij...

buitengewone verhalen, pure realiteit...

literaire zinspelingen...

en suggestieve, tastbare...

en soms beklemmende beschrijvingen.

Zijn romans onthullen de geest van een auteur...

die een groot verhalend talent verbindt...

met het meesterschap van een taalkunstenaar...

bewust van zijn techniek, gedisciplineerd...

en beschikkend over een royale literaire kennis.

Meneer Daniel Mantovani...

u ontvangt uit handen van de koning...

de Nobelprijs voor Literatuur...

toegekend door de Zweedse Academie.

Het woord is aan de heer Daniel Mantovani.

Ik spreek in het Spaans.

Twee tegenstrijdige gevoelens besluipen mij...

door deze toekenning van de Nobelprijs.

Enerzijds voel ik me gevleid...

zeer gevleid...

maar anderzijds...

neemt een hevige verbittering de overhand...

want ik ben ervan overtuigd...

dat dit type unanieme erkenning...

direct en onmiskenbaar verbonden is...

met de ondergang van een kunstenaar.

Deze prijs laat zien...

dat mijn werk voldoet...

aan de voorkeuren en wensen...

van de juryleden, deskundigen...

academici...

en koningen.

Klaarblijkelijk...

ben ik voor u een makkelijk kunstenaar.

Dit gemak...

strookt niet met de ware kunstenaarsgeest.

Een kunstenaar moet vragen oproepen.

Hij moet schokken.

Daarom voel ik spijt...

bij deze fatale heiligverklaring van mijn werk.

Maar het overheersende gevoel, desondanks...

de simpele trots...

gebiedt mij om u op hypocriete wijze...

te bedanken voor het afkondigen van het einde...

van mijn creatieve avontuur.

Maar alstublieft...

denk niet dat ik u verantwoordelijk stel.

Verre van dat.

Er is slechts één persoon verantwoordelijk...

en dat ben ik.

Dank u wel.

VIJF JAAR LATER

Uitreiking Orde van de Azteekse Adelaar, Mexico.

Toekenning Italiaanse Orde van Verdienste.

Ondertekening van de Vredesbrief...

met collega's en wereldleiders, Israël.

Eremedaille, Academie der Letteren, Berlijn.

Toekenning Britse Orde van Excellentie, London.

Opening bibliotheek Daniel Mantovani, Barcelona.

DE EREBURGER

Lancering Daniel Mantovani romanprijs in Mexico.

Ontmoeting met de Italiaanse premier.

Benefietgala voor Iraakse burgerslachtoffers, Koninklijk Paleis Stockholm, afgezegd.

Italiaanse Orde van Verdienste, afgezegd.

Interview met Argentijnse pers, afgezegd.

Borrel op de Nederlandse Ambassade, afgezegd.

Lezing en signeersessie Istanboel, afgezegd.

Opening auditorium in Spanje, afgezegd.

Ridderorde Kunst en Letteren Frankrijk, afgezegd.

Benefiet terreurslachtoffers Spanje, afgezegd.

Lezing en signeren boekenbeurs Guadalajara, afgezegd.

Benefiet Johannesburg met president, afgezegd.

Eredoctoraat Universiteit Yale, afgezegd.

Onderscheiding Letteren in Lissabon, afgezegd.

Hoofdstuk I - DE UITNODIGING

Sorry dat ik laat ben, Nuria.

Een kop thee graag, Aída.

Uw oeuvre komt uit in China.

Toespraak en signeren. - Nee.

Zagreb, voorlezen in weeshuis Sint Steven.

Nee. Wat nog meer?

Ahmed Elkos, Pakistaans filmmaker.

Won alle prijzen.

Wil Het verloren gezicht verfilmen.

Wat zal ik zeggen? - Nee.

Heeft hij geen verhalen over Pakistan?

Laat hem zelf schrijven.

Dit verhaal is al verteld. Wat nog meer?

De universiteit van Osaka. Daar moet u heen.

Dit wordt de derde afzegging. Ze schikken zich naar uw agenda.

We zien later wel.

Het bericht voor de BBC.

Nee, nu niet.

Een brief uit Argentinië. Uit Salas, uw dorp.

Salas? Echt waar?

Het gaat om een paar lezingen en een eretitel.

Ik houd geen lezingen. Zeker niet in Argentinië.

Dit stuurde de Academie van Warschau.

Wanneer is het? - Wat?

In Argentinië, wanneer is dat? - Even zien.

Even kijken...

De uitnodiging...

Voor volgende week. - Volgende week?

Van 11 tot 15 april, vier dagen.

Ze willen u uitroepen...

tot Ereburger van Salas.

En of u lezingen geeft tijdens het dorpsjubileum.

Salas...

Laat eens zien, alsjeblieft.

Bent u daar al lang niet meer geweest?

Is het lang geleden?

Ja, bijna veertig jaar. Ik vertrok toen ik 20 was.

Ik ben nooit teruggegaan.

Mijn leven was één grote vlucht uit dat dorp.

Mijn personages konden er niet weg en ik kon niet terug.

Overweegt u te gaan?

Nee.

Geen sprake van.

Verder.

Er zijn veel berichten van uw uitgever.

Vicente. Wat zegt hij?

Zoals altijd hengelt hij discreet naar nieuws of u alweer schrijft.

Zeg hem maar dat ik altijd schrijf:

brieven, verslagen, inleidingen, aanbevelingen, necrologieën.

Als hij wil, stuur ik alles aan hem op.

Hij zal de eerste zijn die hoort of ik iets heb.

Goed? - Ik zal het zeggen.

Uw accountant belde een paar keer. Hij wil u deze maand nog spreken.

De cijfers van de VS en Canada zijn klaar, maar Spanje nog niet.

Er is gedoe met de Duitse agent.

Hij wil met u praten.

Anvil Books uit New York.

Laten we het hierbij? - Oké.

Hallo, Nuria.

Sorry. Nee hoor, niets. Kun je nu komen?

Nee, er is niets aan de hand.

Nu meteen, ja.

Goed, zo snel mogelijk.

Goed.

Dank je.

Ik ga erheen.

Ik ga erheen.

Waar gaat u heen?

Naar Salas.

U wilt naar Argentinië gaan?

Maar dat is volgende week. - Ja.

Alle afspraken zijn definitief toegezegd.

Maak mijn agenda leeg voor die dagen.

Weet u zeker dat u gaat? - Heel zeker.

Echt?

Ik zeg alles af, ik boek tickets en we gaan.

Ik ga alleen.

Is het niet beter dat ik meega, zoals altijd?

In geval u iets nodig heeft.

Deze keer ga ik liever alleen.

Zal ik echt niet meegaan? - Alleen.

En niemand mag het weten.

Hier niet, en in Argentinië niet.

Geen journalisten.

Weet u het zeker?

Alleen.

Kwestie geregeld.

Beste passagiers, dit is commandant Caporozzi.

Aan boord van deze vlucht is de Argentijnse auteur Mantovani...

Nobelprijswinnaar.

Meneer Mantovani, de maatschappij en de bemanning...

zijn vereerd u te mogen vervoeren.

Het is die daar.

Voorin alstublieft, ik heb geen taxivergunning.

Wilt u alstublieft niet roken in de auto?

Best.

Het is toch zeven uur rijden naar Salas?

Nee, zes.

Ik ken een kortere weg.

Lekke band.

Gaat u het wiel vervangen? - Nee.

Ik rijd al tijden zonder reservewiel.

Hoezo rijdt u zonder reservewiel?

Kunt u iemand bellen met uw mobiel?

Nee, die heb ik niet. Heeft u er een?

Nee, ik heb er ook geen.

Zijn we al in de buurt?

Nee, ik schat nog honderd kilometer.

Wat bent u nu van plan? - Niets.

Als we niet komen opdagen, gaan ze ons zoeken.

Natuurlijk.

Maar wie zal ons hier zoeken, op deze geheime weg?

Verdomme.

Hier.