The Possessed (Les Possédés)

DUIVELS

Rond 1870 kwam een groep jonge activisten, allen uit dezelfde stad,

terug in Rusland na een verblijf in Zwitserland.

Ze praten over het omverwerpen van de oude orde.

Ze wachten nog op de terugkeer van de organisator, die Pjotr heet.

Hij moet Nikolai Stavrogin meenemen,

die doorgaat voor de inspirator van de groep, een nieuwe Messias.

In Rusland maakt men zich zorgen.

Iedereen denkt dat er een bittere revolutie nadert.

De liberalen zijn op hun qui-vive.

Maar niemand weet precies hoe belangrijk de groep is

of wat hun ware intenties zijn.

Sjatov, arbeider-drukker, een van de activisten,

besloot de groep te verlaten.

Hij wacht, niet zonder angst, op de reacties van Pjotr en Stavrogin.

Sjatov!

Ik groet je, Sjatov.

Ik ben blij dat je terug bent.

Lieve vrienden,

we kunnen niet langer buiten Rusland leven.

We kunnen er niet langer leven. Er is iets anders nodig, en...

er is niets. - Wat doen we nu?

Schoon schip maken.

Maar jij trekt je consequenties niet, Erkel.

Een discussie over paradoxen bevreest jullie niet.

Discussiëren is alles wat we kunnen.

Over alles, op de tsaar, Rusland en de familie na.

Discussiëren ja, maar niet met jou.

Om met Sjatov te discussiëren, moeten we hem eerst knevelen.

Kijk. Hij gaat alweer weg. Hij is boos.

Beledig me niet, Stepan.

Vergeef me, Sjatov.

We praten te veel, wij die van het volk houden.

U houdt van Rusland noch van het volk.

U hebt alle contact verloren.

En wie geen volk heeft, heeft geen god.

Pjotr?

Mijn zoon?

Ben je ook terug?

Zwijg toch eens.

Je wordt kinds, vader. Net zo'n oude vrouw.

- Mijn leven is zo moeilijk. - O ja?

Want ik blijf heel actief.

Ze houden me in de gaten. Mijn gangen worden nagegaan.

Ik heb recent wat collectieve protesten getekend.

Waartegen?

Dat weet ik niet.

Voor het volk.

Interesseer jij je voor het volk? Verdedig jij z'n rechten?

Dat doe ik al heel lang.

Gaan jullie soms deze oude wereld veranderen?

Ja. Precies zoals je wou.

Jij zei: "Je moet nooit concessies doen aan het onrecht.

- "Je moet hard zijn." - Ja.

Goed, we gaan jouw ideeën volgen.

Maar je zult ze niet herkennen.

"Je moet meedogenloos toeslaan."

Je hebt gelijk. Het is onvermijdelijk.

- Laten jullie koppen rollen? - Zeker.

Drie keer zoveel als de Franse jakobijnen.

Dat is makkelijker dan ideeën hebben.

We zullen ze slaan...

"tand om tand." Zoals in het evangelie.

Sukkel. Dat staat niet in het evangelie.

Ik heb dat verduivelde boek nooit gelezen.

Ik heb er niet een gelezen.

Alleen de vooruitgang telt.

Shakespeare en Victor Hugo belemmeren de vooruitgang niet!

We hebben geen boeken nodig.

Victor Hugo? Dat is een ouwe lul.

De boeren hebben gebrek aan schoenen, niet aan Shakespeare.

Gaan jullie ze die geven?

Natuurlijk.

Al snel?

In juni. Ja. Iedereen zal schoenen maken.

En daarna?

Weet ik veel. Jij behoort tot een verdwijnende generatie.

Idiote vragen. Ik ben er om te vernielen. Anderen om te bouwen.

Hoe sneller we daarmee beginnen, hoe beter.

En dan?

We zien wel. Da's onze zaak niet.

Bravo! Bravo!

- Wat goed! - Ja!

Fantastisch. Goed gesproken. Geweldig.

En het komt goed uit.

Sjigaljovs verhandeling is af.

- We moeten vergaderen. - Ja. Snel.

- Hebben jullie al een plek? - Bij mij.

Met mijn verjaardag als voorwendsel.

Goed. Laten we uiteengaan.

Tot later.

Sjatov!

Ik zal je een tekst geven om te drukken. En pamfletten.

Ik denk dat mijn brief duidelijk was.

Heb je de pers nog altijd?

Die heb ik verstopt.

Je moet hem teruggeven.

Stavrogin komt morgen aan.

Zelfs een aap...

Zelfs een aap.

Waarom begrijpt niemand het?

Is Pjotr aangekomen?

Ja.

Je hebt je niet bedacht?

Nee!

Ik begrijp het niet.

- Wil je thee? - Ja.

Sjatov... Weet je waarom de mensen niet goed zijn?

Ze weten niet dat ze goed zijn.

Bedankt.

Ze moeten het weten.

Dan zal de wereld veranderen.

En jij wilt je door je kop schieten om dat te zeggen?

Ja. Ik wil hun laten zien dat we vrij zijn.

Maar er zijn obstakels.

Welke?

Het lijden.

"Het lijden"?

Het lijden.

Een voorbeeld. Stel je een steen voor.

Een enorme. Zo groot als een berg.

Die valt op je en verplettert je.

Heb je dan geleden?

Nee.

- En toch was je bang. - Natuurlijk.

Je zult niet lijden en toch ben je bang.

Bedankt.

Blijf niet elke nacht wakker.

Het lijden zit niet in de steen, maar in de angst.

Wie de angst kan overwinnen...

die wordt God.

Begrijp je?

Kirillov, ik denk dat het snel zal gebeuren.

Ik weet het.

En toch is het simpel.

Ellendelingen!

Zelfs een aap kan het begrijpen. Een aap.

Waarom begrijpt niemand het?

Als ze horen dat u zelfmoord wilt plegen,

laten ze u hem niet bouwen.

"Waarom?"

U vraagt waarom!

Maar...

de hele natuur schreeuwt constant tot haar schepper: "Waarom?"

En moet die arme kapitein Lebjadkin

dan in z'n eentje voor iedereen antwoorden?

Ik wou Ernest heten,

maar ik moet tevreden zijn met dat belachelijke Ignace.

Waarom?

Ik ben dichter in mijn ziel,

maar moet leven in een varkensstal.

Waarom?

Omdat...

volgens mij, meneer, Rusland een spel van de natuur is

en niet van de rede.

Daarom.

Kom, kinderen.

Nikolai!

Nikolai!

Lisa? Bent u het?

Goedendag.

Alles goed met u?

Waarom bent u in Rusland?

Ik weet het niet.

Kan ik nu voor u knielen?

Blijf niet hier!

U bent een dame.

Ik ben niet uw broer, noch uw verloofde of uw man.

Voor u ben ik een vreemde.

Neem mijn arm.

Laten we gaan.

Lebjadkin, laat de koets doorrijden.

We waren samen in Sint-Petersburg.

Lebjadkin!

Nikolai had een ironisch leven, ging om met schelmen.

Zo heeft hij die Lebjadkin en z'n zus ontmoet.

Het is een pias, een parasiet. Nietwaar, Lebjadkin?

Op een dag, in een herberg, beledigde iemand die kreupele

en Nikolai gooide de man door het raam.

Hij liet de onschuld niet beledigen

en behandelde haar als een markiezin.

Laat u mij gaan.

Helaas haalde ze zich dingen in haar hoofd.

Neem me niet kwalijk. Ze is ontsnapt aan mijn broederlijke waakzaamheid.

Kom mee. Kom.

Kom! Kom! Mee naar huis!

Vooruit!

Gedroeg Nikolai zich ridderlijk?

"Ridderlijk", ja.

U kunt het geloven.

Pjotr liegt slechts bij uitzondering.

Maurice!

Zou u mij helpen als ik gebrekkig was?

U zo groot, ik een manke gekkin!

Wat een fraai koppel!

Thee, wie wil er thee?

Kan ik u mijn ring geven?

Ja, mijn dochter.

M'n oorbellen?

Natuurlijk.