Despite the Falling Snow

VS - DELEGATIE SOVJET-UNIE

Alexander, ze zijn ondertussen allemaal beneden.

Katya doet dit altijd voor me.

Natuurlijk.

Ik moet nog naar het toilet.

Ik zie je beneden wel.

Richtlijn 12. - Wat?

Een lid van de delegatie wordt niet alleen gelaten op Amerikaans grondgebied.

Mag ik wel de deur dichtdoen?

Hopelijk zien we elkaar over twee jaar in Moskou.

Daar zijn ze.

Dit is ons moment, Sasha.

Ik ben trots op je. En op jou.

Ik wil onze gasten uit de Sovjet-Unie hartelijk verwelkomen.

Wat ik hier vanavond zie, maakt me hoopvol voor de toekomst.

Op vrede en warmte tussen onze geweldige naties.

Op vrede.

Alexander Ivanov. Buitenlandse Zaken.

Jackie Haven. Buitenlandse Zaken.

En ik kan ook koffie zetten.

Het spijt me zo. - Ga je omkleden.

Niet te geloven dat ik dat deed.

Ik heb instructies voor je.

Ga na de eerste gang naar de keuken, aan het eind van de gang.

Haal diep adem.

Dit is wat je wilde.

De deal gaat niet door zonder mijn vrouw. - Blijf gewoon rustig.

Zo leuk u te ontmoeten.

Ze is niet zo mooi als Katya. - Dat is niemand.

Ik hou van je, Katyusha.

En ik van jou, Sasha.

Vergeet dat nooit.

Naar de wc, kameraad?

Naar links. - Dank je wel.

Sasha, wacht op mij.

Nee. - Ga de auto in.

Het is voorbij.

Je bent vrij.

En Katya?

Katya, mijn vrouw.

We zijn het contact verloren.

Dan moet ik terug. Stop de auto.

Stop de auto.

Je kunt nooit meer terug.

Het is moeilijk voor te stellen dat de Sovjet-Unie niet langer bestaat.

De Sovjet-Unie die iedereen angst aanjoeg tijdens de Koude Oorlog.

De inwoners leden zelf vreselijk onder het communistisch regime.

Nu, sinds de glasnost, heerst er opwinding in de straten van Moskou.

Reizen naar Rusland is makkelijker geworden.

Dit is ons nieuwste product.

Goedgekeurd. - Mooi zo.

Het zou fijn zijn als je af en toe eens naar kantoor kwam.

Ik heb dit bedrijf voor jou opgebouwd, dat weet je.

Ben je helemaal klaar voor je expositie?

Je ziet eruit alsof je weer 15 bent...

...en liegt over een feestje. - Nou, ik ben geen 15 meer.

Oom Alex...

...ik heb besloten om naar Moskou te gaan.

Ik heb mijn hele leven gewerkt voor een expositie van dit formaat.

Rusland is niet veilig. - Voor jou misschien niet.

Maar het communisme is voorbij. - Ik sta het niet toe, Lauren.

Je staat het niet toe? Mijn hele familie is daar opgegroeid.

Mijn vader is daar opgegroeid en mijn tante Katya.

Ik wil weten wat er is gebeurd. - We vertrokken.

Behalve Katya.

Toen je ouders stierven, was je nog heel jong.

Ik moest vooruit kijken.

Vooruit, niet achterom. Het verleden is dood.

Natuurlijk, maar je denkt er continu aan.

Je doet alleen alsof je er niet aan denkt.

En ik denk na over mijn werk en over jou.

Elke keer als je mij aankijkt, zie je Katya. Wat is er met haar gebeurd?

Ik weet niet wat er met haar is gebeurd.

Begrijp je dat niet? Ik weet het niet.

Kunnen we nu gaan eten?

Ik heb geen honger.

MOSKOU, 1959

Dank je. - Fijne avond, meneer.

Sorry dat ik laat ben, Misha. - Te druk met het land regeren?

Ik doe mijn best.

Harder dichtslaan.

Goed zo. Alles in de Sovjet-Unie reageert beter op brute kracht.

Dit is niet de vergaderruimte van het Kremlin, ik haal wat te drinken voor je.

Volgens mij is hij in orde.

Kan ik een drankje voor je halen?

Twee glazen?

Dat kun je wel vergeten.

Vind je haar leuk?

Zij zal niet de perfecte Kremlin-vrouw voor je zijn, vriend.

Haar ouders waren dissidenten.

De wereld verandert, Misha.

Wat is er?

De mooiste vrouw in de kamer wacht op je.

Moeten we het echt over politiek hebben?

De muziek doet je denken aan je jeugd.

Mijn moeder speelde dit op de piano.

Ik ben Alexander Ivanov. - Katya Grinkova.

Wat doe je?

Ik doe de administratie op een school. En jij?

Senior-assistent voor de derde viceminister van Buitenlandse Zaken.

Vind jij je werk leuk? - Ja.

Is het je passie? - Ik wil verschil maken.

Voor wie?

Voor zoveel mensen als mogelijk is.

Daarom koos ik voor politiek.

Mijn vader inspireerde me om deze carrière te kiezen.

En hoe vind jij je eigen passie als jij je vaders dromen volgt?

Heb je zin om te dansen?

Ik ga weg.

Kan ik je naar huis brengen?

Mijn huisgenoot is hier ook.

Maar dank je wel.

MOSKOU, LUCHTVAARTINSTITUUT

Wat heb je gegeten?

Wat jij voor me meenam uit de kantine.

Dat kan het niet zijn, ik at hetzelfde.

Je ziet er slecht uit.

Niet te geloven dat vrouwen jou charmant vinden.

Ik heb gisteren te veel gedronken.

Je liet Alexander niet met rust, zo zag ik je niet eerder.

Dat was niet zo, je beeldt je dingen in. - Is dat zo?

Je weet wat je moet doen, wees voorzichtig.

Schiet op.

Kom op nou.

Wat is er gebeurd? - Ze kwamen terug.

Ze waren hun sigaretten vergeten. - Ik zal een nieuwe locatie regelen.

Ondertussen...

...kunnen we het over Alexander hebben.

We kunnen hem goed gebruiken.

Waarom ga jij dan niet...

Hij zou me doorzien.

Maar met jou zal het anders zijn.

Katya, je riskeert je leven als koerier.

Het wordt tijd om meer te doen.

Als je de Amerikanen echt wilt helpen.

Mooi zo.

Doe het rustig aan, leer hem eerst kennen.

Zorg dat hij je vertrouwt.

MOSKOU, 1992

Denk je dat alles vanavond gereed is? - Dat hoop ik wel.

Iemand wil je interviewen.

Echt? Wie? - Marina Rinskaya.

Een van onze beste politieke journalisten.

Anti-corruptie.

Wat wil ze van mij? - Geen zorgen.

Ze is vast aardiger tegen jou dan tegen de mensen over wie ze schrijft.

Vertel me eens waarom een politiek journaliste geïnteresseerd is in kunst.

Misschien voor dezelfde redenen als jij.

Juist.

Ik denk dat kunst iets omschrijft dat we niet altijd in woorden kunnen uitdrukken.

Wat is jouw werk?

Dat is adembenemend.

Ik dacht even... - Wat?

Dat jij het was.

Maar dit moet Katya zijn.

Hoe weet je dat? - Ik ben bekend met je ooms verhaal.

Is hij niet meegekomen?

Ga je me interviewen over mijn werk of mijn familie?

Waarom niet beide?

Tijdens een etentje?

Tenzij je niet alleen bent.

Nee, ik ben alleen.

Ik heb de juiste vrouw nog niet ontmoet.

Goedemorgen.

Wat is er aan de hand, Svetlana?

Het zijn orders, maar we moeten alle boeken weggooien omdat ze Stalin prijzen.

Ik weet het. Het is ongelooflijk, nietwaar?

Zijn knie is kapot. - Goedemorgen, mevrouw.

Dat krijg je ervan als je rent. - Doet het pijn?

Ja, mevrouw.

Dit prikt een beetje.

Weet je zeker dat je geen les wilt geven?

Dank u, mevrouw.

Lege jonge hoofden, klaar om gevuld te worden met hun plichten.

Het kantoorwerk bevalt me.

Ik ben blij dat je er bent.

Hoeveel mensen wonen hier?

Alleen ikzelf.

Ik heb veel nagedacht over wat je zei toen ik je ontmoette.

Over dromen.

Hadden we maar zoveel keuzes.

Maar toen dacht ik, als ik moest kiezen, iets anders dan politiek...

...dan zou het koken worden. Nieuwe smaken, texturen uitvinden.

Is dat belangrijk?

Dat is slechts genot.

Ik heb nog nooit zo lekker gegeten.

Ik ben opgegroeid met het idee dat voedsel slechts brandstof was.

Waar ben je opgegroeid? - Hier.

In Moskou.

In veel verschillende appartementen. Verschillende families.

Wat is er met je ouders gebeurd?

Hetzelfde als met ontelbare families.

Ze waren anti-Stalin en er eerlijk over.

Ze werden gestraft voor hun mening.

Net als iedereen.

En wat is nu jouw mening?

Nu ben ik een trotse communist.

De misdaden van één man doen niet een hele ideologie teniet.

Hoe oud was je?

Elf jaar.