Yours, Mine and Ours

Vertaling: GuSa

09.00 uur.

Over een paar uur, zou ik in gevecht gaan...

tegen mijn eigen kinderen.

Iedereen die een kind heeft, weet waarover ik praat.

Dat is de echte oorlog: onze generatie tegen die van hen.

Staand op het dek, omgeven door een paar duizend man...

voelde ik plots kleiner en eenzamer dan ik ooit geweest was.

Ik ging ooit door deze Golden Gate wanneer Frances stierf...

en ik daarom dringend naar huis mocht.

Nu was ik terug voorgoed.

Ik liet meer dan mijn hart in San Francisco:

Tien kinderen, om precies te zijn.

Toen we onder die brug vaarden, wist ik niet dat ik onder mijn toekomst passeerde

omdat, terwijl ik naar huis ging om mijn familie te zien,...

Helen haar gezin naar een nieuw leven in een nieuwe stad bracht.

Denk maar niet dat ik niet bang was.

Ik werd een Marine weduwe.

Ik dacht dat het een goed idee was een nieuwe start te nemen...

waar de omgeving met niet aan Dick zou herinneren.

Maar vier uit mijn omgeving leken precies op hem.

Wat me echter meer zorgen baarde...

was dat de kinderen meer boos waren dat ze hun vrienden moesten achter laten in Seattle...

dat dat ze hun vader verloren hadden.

Ik deed er een ganse tijd over om te realiseren hoe weinig ik van kinderen wist,...

en zeker die van mij.

Toen het schip de haven invaarde, keek ik eens goed rond mij...

omdat ik wist dat dit mijn laatste tocht geweest was.

Mijn broer en zijn vrouw hadden voor mijn kinderen gezorgd...

maar nu was het papa's beurt.

Beneden de loopplank...

was ik zeker dat ik het juiste deed...

mezelf opoffererend voor mijn kinderen...

mijn wereld opgevend voor die van hen.

Voor altijd weg van schepen en oceanen en thuiskomen...

voor dienst aan wal.

Papa kwam thuis...

met de zekerheid dat ze mij nodig hadden...

en dat ze meer dan blij zouden zijn dat ik voortaan voor hen zou zorgen.

Maar ze onderdrukten hun gevoelens prachtig.

Het was het soort welkom die iedere vader zou overhalen...

zijn mening over geboortebeperking te herzien.

Moeilijk te geloven, maar ik denk ze mij verwijten...

dat ik hun moeder al die jaren verwaarloosd heb.

Maar het leek mij duidelijk dat er voldoende fysiek bewijs was...

dat ik haar helemaal niet verwaarloosd had.

Wat ze helemaal niet begrepen was dat ik mijn broer...

en zijn vrouw toeliet Germaine en Joan weg te nemen uit het gezin.

Kijk eens aan, schatje. Kom maar, kom bij Nonkel Howard.

Oh, jij kon niet zorgen voor twee kleine kinderen, Frank. Nog niet.

Ze zullen beter af zijn bij ons voor een tijdje.

Ik hoop dat je de anderen leert opvoeden.

Je bent amper lang genoeg thuis geweest om hun namen te kennen.

Ik ben thuis nu. Ik red mij wel. Maak je geen zorgen.

Dag, lieveling. Dag, schat. Maak het hen niet moeilijk.

Als je dit doorstaat...

Dan moet de Marine een aparte medaille voor u uitvinden.

Het beste, Frank. - Het beste. Je zal het nodig hebben.

Dag, Joan. Dag, Germaine. - Daaag.

Goed, laten we iets eten.

Ze gaan niet naar een weeshuis hoor.

Ze zijn een kilometertje hier vandaan. Je kan ze altijd zien.

Susan, Louise, komaan.

Het is maar tot ik hier alles een beetje op een rijtje heb.

Wat dan? Ga je ons naar de veiling brengen of zo?

Waar zou ik een bieder vinden? Kom, naar de keuken. Avondeten.

Wie van ons ga je klaarmaken?

De oorlog kon beginnen.

Ik zette een advertentie voor een huishoudster. Met resultaat.

De eerste hield het een volledige dag uit.

De tweede zowaar zeven dagen.

We ontdekten dat ze op de loop was voor de politie.

Na een week bij ons, gaf ze zichzelf aan.

Geen wonder dat mannen op zee gaan.

Ik zou al blij zijn met een reddingssloep.

Ik huurde een geschikt huis dichtbij de Marinebasis...

zodat ik deeltijds kon werken in het militair hospitaal, dicht bij de school...

dicht bij het speelpleintje en een beetje te dicht bij de buurjongen.

Maar ik was breeddenkend.

Ik gaf hem nog twee seconden...

voor ik buiten ging en het uit zou maken.

Ik haat mieren. Ik haat mieren. Ik haat mieren!

Zeg, dit is echt dwaas.

Luister, wat doe je nou? Wat doe...? Jij haat mieren. Zo...

Dat is van haar.

Wat is er met jou? Zo doe je al de hele week.

Mama, hoe kan ik nu zo luisteren?

Colleen, ik wil wel eens weten wat er gaande is tussen u en die jongen.

Het kan mij niks schelen dat hij lijkt op Paul Newman.

Genoeg geslagen? - Nee, nog niet.

Zeg, wat is er met de laatste tijd?

Waar is die kleine brave jongen die hier woonde?

Ik word nooit meer braaf. Echt niet.

Ik wil niet dood gaan.

Waar heb je 't over?

Nicky zei de de braafsten eerst dood gaan, en daarom is papa gestorven.

Je kan mij slaan en slaan, maar ik word nooit meer braaf.

Grappig. Het begin van het schooljaar...

was nog nooit een probleem voor Frances.

De meisjes gaven hun jurken door aan elkaar...

zonder al te veel problemen.

Ben je ooit 5 jaar oud geweest en in het openbaar moeten komen...

in een jurk met 3 eerdere eigenaars, herwerkt door een oude zeilenmaker?

5 jaar oud en geen toekomst.

En dan op een dag, botsten Frank en ik zomaar tegen elkaar.

Ik was reeds zo lang begaan met mijn kinderen, dat plots een...

aantrekkelijke vrouw ontmoeten, mijn radar verwoed liet afgaan .

Ik was blij een reden te hebben voor een tweede blik van hem.

Je vraagt naar die Fresnel lenzen?

Dat is voor morgen. Mijn werkdag zit er op.

Begint pas voor mij. Zet mij thuis af.

Frank, weet je dat op dit eigenste uur...

de mess vol zit met tweebenig lekkers?

We zijn het moreel verplicht aan onze collega's op zee...

te doen wat zij zouden doen als ze de kans hadden.

Darrell, het mag misschien aankomen...

maar er is meer in het leven dan meisjes.

Ja, vrouwen.

Ze mij niet dat je er niet aan denkt.

Een kerel met 10 kinderen hoeft niet plots af te kicken.

Als je nu eens...

Kun je niet uitkijken waar je... Oh, hallo.

Hi.

Zo, je komt toch nog eens onder je steen vandaan?

Zij had mijn havermoutpap en ik had haar cornflakes.

Hoe? - Ik zag haar in de proviandwinkel, da's alles.

Frank, wat scheelt er?

Wil je een ouwe vrijer zijn de rest van je leven?

Zou Frances dit nou gewild hebben denk je?

Waarschijnlijk niet, maar geef mij tijd.

Tijd? Je bent nu al een randgeval.

Misschien heb je niet zoveel meer in petto.

Kom binnen. Ik trakteer. - Ik dacht dat het niet zou vragen.

Maak je maar geen zorgen om mij. Het ziet er goed uit.

Uiteindelijk heb ik een huishoudster gevonden die het wel uithoudt.

Weldra kan ik misschien uw adresboekje eens lenen, maar nu...

Waar ga je heen, Mrs. Anderson?

Mrs. Anderson was die van vorige week.

Ik ben Mrs. Ferguson, en je mag mijn cheque doormailen.

Ze vergat haar bezem.

Wat is er deze keer gebeurd?

Wie deed wat met Mrs. Ferguson?

OK, een voor een. Een voor een.

Zij and Louise hadden ruzie. - Hevige ruzie.

Louise wilde niet uit de badkamer na meer dan een uur.

Zij ging binnen, en begonnen te roepen.

Is dat aarbeienjam op je hand? - Framboos.

Ik denk dat ze haar door elkaar geschud heeft... Of gleed weg op de zeep.

Hoedanook, ze viel. - Ze viel niet, ze viel flauw...

pats op de vloer.

Wanneer Mrs. Ferguson naar buiten kwam, was ik boos en duwde haar.

Momentje. Momentje! Louise viel flauw? Waar is ze?

Huilen in haar kamer, ze wil niet naar buiten komen.

We hebben geprobeerd.

Ik denk dat ze doodgaat.

En met wat heb jij gespeeld? - Inkt.

Onuitwisbaar.

Louise.

Louise, wat er is nou gebeurd tussen jou en Mrs. Ferguson?

Ik wil er niet over praten. Laat me met rust.

Mary zei dat je flauwviel. Is er iets?

Nee. Ik wil hier alleen maar weg en mij verdrinken, da's alles.

Ben ik eindelijk alleen.

Laat ons naar het hospitaal gaan, je even laten controleren.

Nee. Ik wil geen dokters zien, en zij willen mij niet zien!

Maar, Louise... - Nee, alstublieft. Ik wil niet.

Nee,hou op! Ik wil niet.

Nee, zet mij neer! Ik wil niet gaan.

Hou op, ik wil niet.

Mr. Beardsley?

Hoe is het met haar? - O, ze is OK.

Niks ernstigs. Kan ik u even spreken?

Onder vier ogen.

Ik vergat mijn cornflakes.

We kennen elkaar nauwelijks, maar we moeten toch even praten hierover.

Natuurlijk.

Uw dochter zei dat u een weduwnaar bent?

Ja, dat klopt.

Het spijt me.

Louise lijkt het verlies van haar moeder heel erg te ervaren.

Eigenlijk, heeft ze emotioneel een moeilijke periode.

Ik begrijp het niet zo goed. Ben ik te dom hiervoor?

Nee, je bent een man, wat vaak eigenlijk hetzelfde is.

Je kan leren de boodschappen doen voor het gezin...

en eventueel de afwas...

maar dat maakt nog geen moeder van u.

Wel, ik heb niet meteen het gepaste profiel.

Wel, het lijk niet gemakkelijk...

voor Louise om u uit te leggen...

Weet je...

een boom kan bloeien midden een drukke stad...

maar een jong meisje heeft privacy nodig...

en die heeft ze thuis nog niet kunnen vinden.

Dus als ze wat emotioneel of boos is, zelfs een beetje hysterisch...

dat komt dat omdat ze groter wordt en veranderingen doormaakt.

Is dat alles? Waarom zegt ze me niks?

Omdat jij zou gezegd hebben, "Is dat alles?"

Ze zegt dat het haar niet bevalt...

dat ze een kamer moet delen thuis, en...

Vandaag, wanneer de huishoudster binnen kwam terwijl ze een bad nam...