The Last of Sheila

Bedankt. Hier zijn de sleutels.

Wat?

Godverdomme! Kom op! Je bent op een feestje, verdomme!

Sheila, kom terug!

Waar ga je in godsnaam heen?

- Hallo, Marty. - Nee, ze is in orde.

Hij was mijn vriend. Nee, hij was mijn vriend. Maar hij was een aardige man.

- Ik wil het nu niet. - Is alles goed met je?

Raad eens wat?

Je vader heeft zijn lichaam laten ontdooien en hij wil dit huis terug hebben.

Bijna.

Clinton vraagt om onze aanwezigheid op zijn jacht voor een week.

Dat meen je niet?

- Oh, God. Zou het echt zo zijn? - Ik zou er niet op rekenen.

Nee, ik denk dat hij zich gewoon verveelt en gezelschapsspelletjes wil spelen.

- Maar we gaan toch wel. - Altijd de dromer.

- Geef mij daar een slokje van. - Het is ginger ale. Wil je er ook één?

Schrijf iets nieuws.

Vergeet Freak Show. Clinton zal het nooit produceren.

En hij zal het je nooit teruggeven.

Waarschijnlijk.

Oké. Wie nog meer naast mij?

Allebei of alleen hij? Dat is goed.

Echt niet. Ja, nou, wie komt er nog meer?

Dat is anders. Natuurlijk kom ik. We willen haar al maanden graag zien.

Hallo? Er is een slechte verbinding hier.

Ik zei dat ik je al maandenlang wil zien!

Luister, hoe zit het met Bridey Murphy? Komt zij ook?

Wat bedoel je, wat bedoel ik?

Dit is dezelfde B-groep die bij jou thuis was...

de nacht dat Sheila door de heg heen werd geknald.

Ja, nou, ik geef het aan Joyce Haber: "Clinton Green's Anniversary Wake".

Dat is wat ik zei. Het is niet goed voor Haber. We houden het gewoon geheim.

Ik vond je... Dat is waardeloos.

Ik vond je stuk geweldig en ik kan niet wachten om je te zien, echt waar.

Ik ben 23 kilo afgevallen. Ik ben hol riet. Kus, kus.

Bel Haber en geef haar het bericht door. Vermom je stem als een vrouw.

"Mijn rouwjaar is voorbij". Maakt hij een grapje?

Ik bedoel, we gingen direct naar Streisand's opening in The Sands...

vanaf het kerkhof. Geef mij Freddie, wil je?

Freddie, ik wil naar naar Zuid-Frankrijk, schat.

Stilte, alsjeblieft, iedereen!

Bedankt. Meisjes, zullen we het proberen?

Allemaal lachen.

- De beste bow-wows van Groot-Brittannië... - Bark...

Voor Buffers.

- Heel goed... - Telefoon, meneer Dexter. Het is uw vrouw.

Ja, schat?

Van wie?

Oh, goede God!

- Bark! - Wanneer?

Heel goed. Stuur een bevestigend telegram van ons beiden.

Goed dan, van mij.

Schat, ik moet nu ophangen. Eén van mijn castleden plast op mijn been.

Iets wat Garbo nooit deed, zelfs op haar chagrijnigst niet.

Dag.

Sorry.

Oké, iedereen op zijn plaats. Nogmaals, alsjeblieft.

Nu animatie. Zwaai met de blikjes. Klaar. Ga!

- Ben je klaar, schat? - Ja.

- Klaar, heren? - Klaar!

- Geniet je van Rome? - Ik wel!

- Ik geniet om talloze redenen van Rome. - Waarom ga je weg?

Ik ben net klaar met mijn film met Kirk Douglas in de hoofdrol en ik ben uitgeput.

- En de hitte. - Waar ga je heen?

Voor een week op het jacht van een beroemde producent.

Ik ben niet bang. Mijn man zal er zijn om mij te beschermen.

Maar ik ben bang dat ons vliegtuig zal vertrekken zonder ons.

Als de heren ons willen excuseren. Nee, grazie.

Nee!

Hij bedoelde er niets mee...

Je doet geen reclamespots voor drankbedrijven.

Waarom kunnen we niet gewoon op vakantie gaan zoals normale mensen?

Laten we aan boord gaan.

Ik wil de bagage niet achterlaten, en ik draag het geen meter.

- Gaat het goed met je rug? - Ja, tot nu toe wel.

Ik bid dat het zo blijft en dat Clinton in een goede bui blijft.

Waar is iedereen?

Je denkt toch niet dat ze beneden sardientjes spelen of zoiets, denk je?

Ik wed dat Clinton spelletjes heeft gepland voor elke dag.

Zolang hij zich maar aan de dagen houdt en ons wat nachten voor onszelf geeft.

Hey! Tommy! Lee!

Het is een vergissing!

Wat denken jullie, bende? Blij, tevreden, teleurgesteld?

Het is fantastisch, Clinton.

Ik wist niet dat je zou komen.

- Je bent er blij mee. - Ik ben opgetogen.

Clinton kan zijn frustraties op jou afreageren.

Maar daarna heeft hij altijd spijt.

- Hoe gaat het, Tom? - Hey, C.G.

- Tom, hoe was je vlucht? - De vlucht was goed.

Oké, mensen. Laten we ons opstellen bij de boeg.

- Wat is dit, een pogrom? - Nu, kom op.

- Wanneer wilt u gaan varen, signor Green? - Wanneer ik wil varen?

Laten we hier meteen weggaan.

Oké, bende, laten we hier gaan staan. Mannen en vrouwen uit elkaar.

Lee, tussen Alice en Anthony. Precies hier.

Philip, jij daar. Christine.

Tom, aan de andere kant van Christine.

Links profiel, schat.

Hij is Italiaans.

Ik heb de verkeerde drie weken Berlitz gevolgd. Het enige wat ik weet is scusi en pronto.

Pronto is genoeg.

Oké, laten we lachen, of wat jullie ook voor de kost doen.

Zet die hoed af, Christine.

Goed, kom nu dichterbij.

Kom op. Dichterbij of je staat uit beeld.

En dan bedoel ik niet deze.

Perfect!

Een studie van zes hongerige mislukkingen. Grapje, bende.

Hij zal op zijn woorden letten als je met mij tekent. Wanneer is de lunch?

Kom op, mensen. Vittorio zal jullie naar jullie hut brengen.

Ik haat mijn bagage meer dan mijn leven.

- Van wie is deze? - Van ons.

Vuitton van het herschrijven van spaghettiwesterns?

- Wat is Vuitton? - Goed.

Wie heeft deze kamer gedesigned, Parker Brothers?

Soms regent het.

- Waar is het scorebord voor? - Dat is voor later.

Sorry.

Dat geeft niet. Daar zijn ze voor. Het is alleen Sheila's favoriet.

Oké. Iedereen...

naar de latrines voor een scheerbeurt of douche, afhankelijk van je probleem.

Ik vind het geweldig, Clinton.

Dit is de badkamer.

- Vind je het mooi? - Het is echt prachtig.

Welke periode zou je zeggen was het, Clinton?

Louis XXXIV.

Kom op, bende, laten we beginnen.

Het is fantastisch, Clinton. Absoluut geweldig.

- Het is net als bij je moeder. - Het is als onze huishoudster.

Tom, Lee, jullie moeten een plee delen. Elkaar beter leren kennen.

- Philip. - Kom op, liefje, laten we het uitproberen.

- Wat is er voor mij, iets speciaals? - Ja.

Ik kan niet wachten om het te zien.

Ik vind het geweldig! Maar waar slaapt de bemanning?

Alice en Anthony kregen de dubbele omdat hij niet wilde dat ze zes dagen bleef mokken.

- En omdat hij wist dat jij niet zou mokken. - Alles met Clinton is punten.

Begrijp je? Punten.

- Begrijp je dat? - Te goed.

Ik vind Clinton niet erg, weet je. Ik wil alleen niet dat hij ons leven leidt.

Geweldig. Anthony en Alice hebben hun cassettespeler meegenomen.

- Een fles water? - Cabin-o five-o, capice?

Lekker kontje, maar ik denk dat hij bang voor mij is.

Wat denk je dat we hier aan het doen zijn?

- Oh, jij bent hier ook. - Clintons project.

En dat is?

Hij heeft gezinspeeld op het maken van een film over het leven en de dood van Sheila Green.

- Dat is echt bizar. - Nee, niet echt.

Ze is nog steeds een dwangmatig onderwerp van Clinton.

Maar hij heeft nooit echt om haar gegeven.

Ja, dat deed hij wel. Hij gaf heel veel om haar.

Hij gaf veel om haar Arizona onroerend goed bezit...

waar we nu op varen.

Het vinden van de man die haar raakte is gewoon een spelletje van Clinton.

Absoluut. Maar wat een spel.

En nu mag Tom het schrijven, Philip mag het regisseren...

en wie haar speelt... Ik bedoel mijn nieuwe klant, mevrouw Alice Wood...

zal je in vervoering brengen als Sheila Green, die opklom van callgirl tot columniste.

Luister, doe dit gewoon.

Over een paar minuten, als Clinton hierover praat en dat zal hij, gewoon verrast zijn.

Nou, ik denk erover om het te noemen... Schrik nu niet.

De laatste van Sheila.

Fox en Paramount zijn geïnteresseerd. Het is de perfecte vrouwenfilm.

Net zo groot als Love Story.

Behalve dat ze nooit die goede ziekenhuisscène speelt.

Ik denk dat het de fil is waar we op hebben gewacht.

Als we beschikbaar zijn, natuurlijk.

Op voorwaarde dat ze geen nieuw winkelcentrum in Anaheim openen, zal jij dat wel zijn.

Nog twee uur tot speeltijd, bende.

Laat mij het het vermaak van deze week voor jullie beschrijven.

De laatste keer dat ik een spel speelde was charades...

Bij mij thuis, op de avond dat Sheila werd vermoord.

- Eigenlijk was iedereen hier... - Daar.

Behalve Lee. Je was thuis ziek in Santa Barbara, zei je.

Nee, ik was thuis, ziek van Santa Barbara, zei ik.

Ik hou van elk spel waarbij je niet hoeft te bewegen.

Nou, voor deze hoef je dat niet te doen als je slim genoeg bent.

- En dat betekent? - Nou, het is een soort van...

Ik noem het "Het Sheila Green Memorial Gossip Spel".

- Klinkt fascinerend. - En ik heb het nog niet eens beschreven.

- Nee. Ik zit vol. - Nu heb ik kansen verzonnen...

- Kun je niet tegen een grapje? Kom hier. - Let op, alsjeblieft.

Ik heb zes geheimen bedacht, één voor elk van jullie.

Zes kleine geveinsde stukjes roddel.

Hou ze geheim.

Geef mij.

- Kunnen we ze bekijken? - Het zal helpen.

Hoe heb je ze bedacht?

Deze hebben mij maar een maand gekost, zeg ik bescheiden.

- Het is geweldig. - Het is wat ik altijd al heb willen zijn.

Er staat: "Je bent een snuffelaar".

Nee, niet weggooien. Bewaar ze tot zaterdag. En laat ze niet zien.

Iedereen die wil gluren krijgt een kus.

Wat is het spel?

Het idee is om ieders geheim te ontdekken. Zonder te gluren natuurlijk.

En voorkom dat de anderen de jouwe ontdekken.

En hoe doen we dat?

Elke dag leggen we aan in een andere haven...

waar je het het bewijs van het geheim van één persoon kunt ontdekken.