Sentenced to Be a Hero (勇者刑に処す 懲罰勇者9004隊刑務記録)

ไม่ไหว

ต้านไว้ไม่อยู่แล้ว

เคลื่อนไปข้างหน้า ไปช่วยประชาชนของข้าซะ

สุด... สุดยอด

จบกันเท่านี้แหละ

ปลอดภัยกันใช่ไหม

ไม่ต้องกังวลไป ประชาชนของข้า

เรามาหลบหนีจากอุโมงค์นี้ไปด้วยกัน

และเดี๋ยวข้าจะตกรางวัล ให้แก่ความพยายามของพวกเจ้าแน่นอน

ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาช่วยเราด้วย

ก็นะ

มันเป็นคำสั่งของอัศวินศักดิ์สิทธิ์น่ะ

จากนี้ไปฉันขอให้ทุกคนพกอาวุธกันด้วย

ฝ่าบาทนอร์กัลล์เป็นผู้เชี่ยวชาญ ด้านปรับจูนตราศักดิ์สิทธิ์ด้วย

ฝ่าบาทเหรอ...

ในจุดที่ไม่มีพระอาทิตย์ เป็นแหล่งพลังงาน

ตราศักดิ์สิทธิ์ก็ใช้พลังเร็วเช่นกัน

เนื่องจากปริมาณการเรืองแสง ที่สะสมไว้ในตัววัตถุมีอยู่จำกัด

ตราศักดิ์สิทธิ์จึงสามารถสำแดงพลัง ได้เพียงไม่กี่ครั้งหลังใช้งาน

แต่ถ้ามันอยู่ในมือของข้า

มันจะกินพลังน้อยกว่าจนตราศักดิ์สิทธิ์ ที่ผลิตมาจำนวนมากแบบหยาบ ๆ เทียบไม่ได้

และสำแดงสมรรถภาพอย่างเยี่ยมยอด

นี่แหละคือเครื่องพิสูจน์องค์ราชาที่แท้จริง

ไซโล

เจ้ายังสู้ได้อีกนานแค่ไหน

นั่นสินะ...

แล้วเข็มกลัดนั่นล่ะ

หา

อ๊ะ เปล่า... ฉันแค่สงสัยเท่านั้นน่ะ

มันมีไว้วัดปริมาณการเรืองแสง ที่อยู่ในร่างกายของฉัน

ความเข้มของแสงจะเปลี่ยนไป ตามปริมาณที่เหลืออยู่

ปริมาณการเรืองแสงของเจ้า น่าจะมีมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าตัว

สมกับที่เป็นหัวกะทิของข้า

รู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้รับคำชมเชยอยู่หรอก

แต่มันคงรออีกสักหน่อยแหละนะ

การติดต่อมันช้าจนเกินไปน่ะครับ

ไม่ว่าเมื่อไหร่คนงานก็มักจะ...

ถูกทิ้งไว้ตอนท้ายเสมอด้วย

ขอบคุณสำหรับน้ำดื่มนะครับ

เก็บไว้เถอะ

ขอบคุณมากครับ

ไม่มีคนรอดชีวิตอีกแล้วเหรอ

มันมีน้อยกว่าที่คิดอีกนะ

ทีแรกก็เหลือรอดกัน ประมาณห้าสิบคนแหละครับ

แต่จู่ ๆ ก็มีคนเริ่มพูดว่า "ได้ยินเสียง" ขึ้นมา

เสียงเหรอ

ครับ

ในตอนที่นอนหลับกัน ก็จะหายลับไปที่ไหนสักแห่ง

และเมื่อกลับมา ก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วครับ

เพราะงั้น...

ทุกคนถึง...

ไม่มีทางเลือกกันน่ะครับ

แต่ละคนมีอาวุธแล้วใช่ไหม

เตรียมตัวกันพร้อมหรือยัง ประชาชนของข้า

ทัตสึยะจะบุกเข้าไปก่อน

ไซโล ส่วนเจ้านั้น...

รู้อยู่แล้ว

การถอนทัพอย่างมีระบบระเบียบ มันยากจนแทบจะอ้วกออกมาเลย

ฉันจะอยู่แนวหลัง... ค่อย ๆ ตามจากข้างหลังเอง

ทุกคน จงปกป้องหลังของกันและกันเสีย

ข้าไม่คิดจะให้มีคนตกหล่น แม้แต่คนเดียว

ไซโล ถ้าเรารอดชีวิตกลับไปอย่างปลอดภัย ข้าจะมอบตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดให้เจ้า

จงดื่มด่ำกับเกียรติยศสูงสุดเถิด

อืม ฉันจะตั้งตารอเลย

- เหวอ - อะไรน่ะ

รุนแรงมาก

ก่อนทางนี้จะเริ่มเคลื่อนไหวเนี่ยนะ

ลุกขึ้น

ร่างกายตัวเองก็ปกป้องเอาเองซะ

เราจะเปลี่ยนแผนกัน

ตั้งแนวรบตรงนี้ แล้วจัดการพวกมันให้กระเจิงเลย

อะ... อะไรกัน...

จำนวนมากขนาดนี้น่ะเหรอ

โธ่เว้ย

เริ่มเหมือนการลงทัณฑ์ขึ้นมาแล้วละ

มาจัดลำดับการตายกันเถอะ

คนที่จะต้องตายคนแรก คือเจ้านั่นแหละ ไซโล

นั่นเป็นคำพูดที่รู้สึกขอบคุณสุด ๆ

ต่อไปคือข้า และลำดับที่สามคือทัตสึยะ

เมื่อเทียบกับประชาชน ที่อุทิศความภักดีแล้ว

ชีวิตของพวกเรา มันก็ไร้ค่าอย่างแท้จริง

หึ เป็นกษัตริย์ที่ยอดเยี่ยมจริงเชียว

แค่นี้แหละ กลับไปประจำตำแหน่งได้

ครับ

พอแยกกับผู้กล้าที่ทำพันธสัญญาด้วย ก็เป็นแบบนั้นตลอดเลยครับ

คงจะนำมาใช้เป็นอาวุธไม่ได้

เราจะเดินทัพทันทีที่เตรียมตัวพร้อม

ไปปราบจอมมารกัน

คนที่บาดเจ็บทำการห้ามเลือดซะ

น้ำก็ดื่มแค่หนึ่งจิบพอ

ไม่ใช่เวลามาทำตัวเอื่อยเฉื่อยนะ

ถ้าเตรียมตัวเสร็จแล้วก็รีบ ๆ ลุกขึ้นมา

ขยับตัวไม่ไหวแล้ว

- ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่ไหวหรอก - เจ็บขาจัง

ไม่มีแรงเหลือแล้ว...

มัวทำอะไรกันอยู่ จะยอมโดนเขมือบทั้งแบบนี้รึไง

ทุกคน

ที่ผ่านมาพวกเจ้าได้ฝ่าฟันอุปสรรค นับครั้งไม่ถ้วนด้วยกำลังของตน

คอยสนับสนุนอาณาจักร กันอย่างสุดความสามารถ

หากเป็นเช่นนั้น...

มันก็ไม่มีสิ่งใดต้องหวั่นเกรงแล้ว

เอาละ

ลุกขึ้นยืนหยัดได้แล้ว

ถ้าพวกคุณพูดแบบนั้น เราก็จะทำครับ

โน้มน้าวใจได้ดีกว่าฉันเหรอเนี่ย

ตราศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ตรงคอนั่น

พวกคุณคือผู้กล้าใช่ไหมล่ะ

อะไรกัน รู้อยู่แล้วงั้นเหรอ

รู้รึเปล่าว่าผู้กล้าคือกลุ่มคน ที่ชั่วช้าที่สุดในโลกน่ะ

แม้จะเป็นคนชั่วช้า แต่พวกคุณก็มาช่วยพวกเราเช่นนี้ครับ

พวกคุณไม่ทอดทิ้งคนอย่างพวกเรา

เพราะงั้นอย่างน้อย...

ผมก็คิดว่าจะตายได้น่าดูขึ้นอีกหน่อย

อย่ามาพูดบ้า ๆ ใครจะยอมให้แกตายง่าย ๆ แบบนั้นกัน

อืม

ที่ผ่านมา ตัวก็เต็มไปด้วยโคลนและเหงื่อ

การอุทิศตนของพวกเจ้า ที่ทุ่มเทเพื่ออาณาจักรนั้นคือสมบัติของข้า

ข้าจะไม่ยอมให้ใคร มาพรากมันไปเด็ดขาด

โธ่เว้ย ถ้ามีตราสืบเสาะ คงรู้จำนวนที่แน่นอนแล้วแท้ ๆ

ฉันจะลุยสักตั้ง

ใครจะยอมตายกัน

ตั้งท่าซะ มันมาแล้ว

จากทางซ้าย โจมตีสวนมันเลย

ดีมาก ดันมันกลับไป

ลุยเลย ประชาชนของข้า

ฝ่าบาท

กระจุยไปซะ

บ้าเอ๊ย

- หัวหน้า - หัวหน้า

ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ

"เทพธิดา" แห่งดาบ เทโอริตตา

มาที่นี่แล้วค่ะ

เอาละ ทุกคน เชิญเลยค่ะ สรรเสริญเยินยอฉันจนกว่าจะพอใจได้เลย

"เทพธิดา" เอ๋ย ท่านมาทำการอวยพรแล้วสินะ

ข้าขอขอบคุณอย่างยิ่ง

เชื่อมือฉันได้เลย นอร์กัลล์

ถ้ามีฉันคนนี้กับอัศวินของฉันอยู่ ไม่มีทางที่เราจะแพ้หรอก

ทุกคนไปสร้างรั้วป้องกันที

ข้าจะมอบตราศักดิ์สิทธิ์ให้

ปักมันด้วยดาบที่สลักเสร็จแล้วเสีย

- ได้... ได้ครับ - ได้... ได้ครับ

ทำอะไรของเธอน่ะ

เกิดอะไรขึ้นกับพวกอัศวินศักดิ์สิทธิ์

ฉันหนีออกมาน่ะค่ะ

ใครจะมาหยุดฉันผู้ยิ่งใหญ่ได้กันล่ะคะ

เอาละ ไซโล รีบชมเชยฉันได้แล้วค่ะ

มันจะไปชมได้ยังไงกันล่ะ

ทำไมกันคะ อยากจะบอกว่าฉันมาช้าเกินไปเหรอคะ

แต่ว่านั่นน่ะ มันเป็นเพราะคุณทิ้งฉันเอาไว้นะคะ

ฉันให้อภัยการกระทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ หากทำแบบนั้นอีก...

ฉันน่าจะพูดไปหลายทีแล้วนะ

ฉันไม่ได้อยากให้เธอมีประโยชน์เลย

แล้วอะไรกันล่ะคะ

คุณต้องการอะไรอย่างงั้นเหรอคะ

อย่าพยายามจะตายตามใจชอบ

เพื่อคนอื่นและเพื่อให้ถูกสรรเสริญ เพียงอย่างเดียวเชียว

จะไร้ประโยชน์ก็ไม่เป็นไร จงมีชีวิตต่อไปซะ

ค่ะ เพราะคุณเป็นคนที่พูดแบบนั้นนี่แหละ

มันถึงมีค่าให้ฉันเสี่ยงชีวิตด้วย