Sentimental Value (Affeksjonsverdi)

Όταν τους ζήτησαν στο σχολείο μια έκθεση απ' τη σκοπιά ενός αντικειμένου,

η Νόρα διάλεξε αμέσως να είναι το σπίτι της οικογένειας.

Περιέγραψε πώς έτρεμαν τα σωθικά του όταν έτρεχε με την αδερφή της έξω.

Το σπίτι που τις έβλεπε να γλιστράνε στον δρόμο,

μέχρι που τις έχανε από τα μάτια του.

Η Νόρα αναρωτήθηκε αν το σπίτι προτιμούσε να 'ναι άδειο κι ελαφρύ,

ή γεμάτο και βαρύ.

Αν του αρέσει να το πατάνε,

αν οι τοίχοι γαργαλιούνται ή αν ένιωσε ποτέ πόνο.

Υπέθεσε πως ήθελε να είναι γεμάτο.

Γενιές ανθρώπων και ζώων είχαν ζήσει εκεί μέσα.

Ο προπάππους πέθανε στο δωμάτιο που γεννήθηκε η γιαγιά.

Εκεί που κοιμούνταν τώρα οι γονείς.

Ο μπαμπάς έλεγε πως το σπίτι έγερνε εξαιτίας μιας ρωγμής

από τότε που χτίστηκε, πριν έναν αιώνα.

Η Νόρα έγραψε πως το σπίτι βούλιαζε, κατέρρεε,

αλλά σε αργή κίνηση.

Τα χρόνια που πέρασε εκεί η οικογένεια

ήταν απλώς ένα δευτερόλεπτο σε αυτή την αργή κατάρρευση.

Διαβάζοντάς το αργότερα, απόρησε

που διάλεξε τη λέξη "φασαρία" για τους καβγάδες των γονιών.

Αλλά το σπίτι σιχαινόταν ακόμα περισσότερο τη σιωπή.

Όταν ο πατέρας έφυγε οριστικά, το σπίτι ελάφρυνε.

Η φασαρία των γονιών σταμάτησε.

Αλλά του έλειπαν οι άλλοι θόρυβοι του πατέρα.

Ο δάσκαλος λάτρεψε την έκθεση. Κι ο μπαμπάς το ίδιο.

Σκέφτηκε να τη χρησιμοποιήσει για να μπει στη δραματική σχολή,

αλλά της φάνηκε πως δεν είχε συναίσθημα.

Τελικά διάλεξε τον μονόλογο της Νίνα στον "Γλάρο".

"Είμαι γλάρος. Όχι. Είμαι ηθοποιός. Ναι, αυτό είμαι."

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΞΙΑ Υποτιτλισμός: haroldpoi

Νόρα;

-Νόρα; Άνοιξε. -Δεν μπορώ.

-Άνοιξε! -Μισό λεπτό.

Σε παρακαλώ, άνοιξε.

Είσαι καλά;

-Κάνω πρόβα τα λόγια μου. -Μα τα ξέρεις.

-Το 'χουμε ξανακάνει. -Αυτή τη φορά είναι αλλιώς.

-Δεν μπορώ. Δεν μπορώ να βγω. -Εντάξει. Πάρε μια βαθιά ανάσα.

Κοίτα με. Ανάσα.

Ανάσα, έλα.

-Δεν μου βγαίνει. -Θα φτιάξει κάτω. Πάμε.

-Θέλω νερό. -Έχει κάτω.

-Δεν γίνεται. Αργήσαμε. -Όλα καλά. Ανέβασέ την στη σκηνή.

Δεν κάθεται καλά. Μια χαρά είναι.

-Με βοηθάς λίγο; Στα παρασκήνια. -Τώρα;

Έχω άγχος. Νομίζω πως χρειάζομαι…

Χρειάζομαι κάτι.

-Δεν προλαβαίνουμε. -Προλαβαίνουμε.

-Είσαι πολύ... -Χτύπα με.

Χαστούκισέ με. Αλλιώς δεν βγαίνω.

Είσαι καλά; Είσαι θεά!

Ε!

-Όχι! -Σκάω!

Βοήθεια! Μη, Νόρα.

Ίνγκβαρ; 20 δευτερόλεπτα.

Έτοιμη;

Είμαστε έτοιμοι;

Ναι.

Ακούστε!

Είπατε πως θα με σώζατε. Κι όμως με ρίξατε στις φλόγες!

Δέχτηκα τα παιδιά σας στο σπίτι μου. Κι εσείς καταθέσατε εναντίον μου!

-Σου 'πα να πάρουμε κέτερινγκ. Αγχώθηκα. -Σταμάτα.

Τι έχεις;

Τίποτα, όλα καλά.

-Μαμά, λίγο κέικ ακόμα; -Είπα όχι. Έχει φάει ήδη τέσσερα κομμάτια.

-Σε παρακαλώ; -Φάε κάτι άλλο.

-Ωραίος ο λόγος σου. -Ήταν κι απ' τις δυο μας.

Ήταν πολύ περήφανη για σένα η μάνα σου. Σε μελετούσε συνέχεια.

Μάλιστα.

Η Σίσελ με πήγαινε στο θέατρο πολύ συχνά.

Το γραφείο της γιαγιάς, πριν αρρωστήσει.

Μιλούσε με κόσμο, βοηθούσε. Δηλαδή, αυτοί μιλούσαν.

Έλεγαν τα μυστικά τους.

Τους άκουγα απ' τη σόμπα μικρή.

-Επιτρεπόταν; -Δεν το ήξεραν.

Πάει καιρός, αλλά…

Δεν ξέρεις τι να πεις. Συλλυπητήρια ή συγχαρητήρια;

Τέλος πάντων, τα 'χαμε βρει κάπως στο τέλος.

-Τι; -Τίποτα.

-Ο μπαμπάς ήρθε. Το 'ξερες; -Όχι.

Του το είπα, βέβαια.

Γεια σου, μπαμπά.

Εδώ είστε. Συγγνώμη.

Γεια.

Γεια σας, κορίτσια μου.

-Είδες τον Έρικ; -Ήρθε;

-Δεν σε είδα στην εκκλησία. -Δεν άντεχα να πάω.

Και γιατί εκκλησία; Το 'ριξε στη θρησκεία;

-Μας φάνηκε ωραία ιδέα. -Πολύ λυπηρό.

Ήταν καλή μάνα για σας. Τόσο όμορφη και…

-Όμορφη; -Σαν εσάς.

Και σπίρτο. Πάντα είχε δίκιο.

-Ο παππούς ήρθε. -Καλώς τον!

-Γεια. -Γεια. Πάει καιρός.

-Ο Έβεν. -Τον ξέρω τον Έβεν, εννοείται.

Παλιοί γνώριμοι. Πώς ψήλωσες εσύ!

-Είσαι ο πιο ψηλός στην τάξη; -Μπα.

Είσαι το θηρίο της τάξης;

-Γεια. -Γεια.

Ορίστε.

Σε σκεφτόμουν.

-Τι 'ν' αυτά; -Τα ηχεία μου.

-Πώς είσαι; -Γιατί ρωτάς;

Πρέπει να τα πούμε όσο είμαι εδώ. Έχω κάτι να σου πω.

-Δεν μπορείς τώρα; -Όχι εδώ.

Πρέπει να τα πούμε, οι δυο μας.

Θα τα πάει ο Φρέντρικ με το Τογιότα.

-Συγγνώμη. -Ώπα.

Ευχαριστώ.

Ελπίζω να μην νιώθει…

ότι πρέπει να το παίξει μπαμπάς και να με παρηγορήσει.

Όχι.

Προσπαθεί πάντως. Ίσως δυσκολεύεται κι αυτός.

Ρώτα τον τι θα το κάνει το σπίτι.

-Τι εννοείς; -Δικό του είναι.

-Αλήθεια; -Ναι.

Το άφησε στη μαμά, αλλά δεν υπέγραψαν ποτέ τίποτα.

Μάλιστα.

Κρίμα. Υπολογίζαμε σ' αυτά τα λεφτά.

Ρώτα τον εσύ. Δεν τολμάς να του πεις κουβέντα.

-Λες, ε; -Ναι.

-Τολμάω, εννοείται. -Μπα.

-Γεια. -Γεια.

Λάμπεις. Τι θα πάρεις;

Σκέτο καφέ.

-Τίποτ' άλλο; -Όχι.

-Έναν καφέ για την κούκλα. -Ευχαριστώ.

-Εσύ; Σ' άρεσε το φαγητό; -Απολαμβάνω ό,τι προσφέρεις.

Νομίζει πως είμαστε ζευγάρι.

Σε σκεφτόμουν. Ανησυχούσα.

Μάλιστα. Εσύ πώς είσαι;

Καλά. Πολλή δουλειά.

Ίσως έμαθες για το αφιέρωμα στις ταινίες μου.

-Όχι, πού να το μάθω; -Το θέμα είναι πως ετοιμάζω ταινία.

Επιμένεις.

Το καλύτερο σενάριό μου, κατά τον Μάικλ.

-Ακόμα ο Μάικλ είναι παραγωγός; -Λέει πως ξαναμπήκα στη μόδα.

Το ντοκιμαντέρ μου παίζει παντού.

Κάτι ήθελες να μου πεις.

Ναι.

Η ταινία μιλάει…

για μια νέα γυναίκα, μια μάνα που…

Σε θέλω για τον ρόλο.

Το έγραψα για σένα.

Μόνο εσύ μπορείς να το παίξεις.

Ευχαριστώ.

-Δεν μ' έχεις δει να παίζω. -Σε είδα. Στη "Μήδεια".

-Έφυγες. -Δεν μ' αρέσει το θέατρο.

Άθλια σκηνικά, αλλά εσύ ήσουν υπέροχη.

Ξεχωρίζω αμέσως την αξία του ηθοποιού.

Ο ρόλος θα σου κάνει καλό. Σου αξίζει κάτι πιο προσωπικό…

απ' τα σκονισμένα έργα για συνταξιούχους.

Μιλάμε για πραγματικό σινεμά.

Θα βρεις και χρηματοδότηση. Η σειρά μου πάει καλά.

Βοηθάει λίγο αυτό.

Ο Μάικλ είναι σίγουρος για τα λεφτά.

Θα γυρίσουμε σπίτι μας.

-Σπίτι μας; -Ναι. Είναι ιδανικό.

Δεν θέλω να συμμετάσχω.

-Κάνε ένα διάλειμμα απ' τη σειρά. -Τελείωσε προ πολλού.

Σου αξίζει κάτι καλύτερο.

-Την είδες; -Εννοείται.

Και;

-Η γνώμη μου δεν μετράει. -Θέλω να την ακούσω.

Δεν μου κάνει. Της λείπει το οπτικό μέρος.

Δεν βλέπουμε πρόσωπο, μάτια.

Αλλά τι ξέρω εγώ; Στον κόσμο αρέσει.

Δεν μιλάω για τον κόσμο. Τι λες εσύ;

Δεν φταις εσύ.

Αυτός ο ρόλος θα σε απογειώσει.

Δεν πρόκειται να δουλέψουμε μαζί, μπαμπά.

-Ούτε να μιλήσουμε δεν μπορούμε. -Διάβασέ το και σε παίρνω.

-Μην πάρεις. Είσαι τύφλα. -Ανησυχώ.

Σου απαγορεύω να ανησυχείς.

-Απλώς διάβασέ το! -Γιατί;

Δεν θα βγει τίποτα.

Γυρίστε πίσω!

Αλτ!

Όχι!

Ελάτε πίσω αμέσως!

Κάτσε κάτω!

Μην κουνιέσαι.

Καθόμουν δίπλα σας στην προβολή.

Είδα ότι συγκινηθήκατε πολύ.

Ναι.

Συγγνώμη. Είναι που…

Είχα να τη δω καμιά εικοσαριά χρόνια.

Τη θυμάμαι έντονα.

Τα γυρίσματα, τους ανθρώπους.

Κάνω ταινίες με φίλους.

Είμαστε οικογένεια.

Ειδικά σ' αυτή την ταινία.

Εννοείτε την κόρη μου, την Άγκνες;

Εκείνη παίζει την Άννα.

Ευχαριστώ. Μια τελευταία ερώτηση.

Ενδιαφέρει πολλούς. Δεν έχουμε δει ταινία σας…

εδώ και 15 χρόνια, μετά το "Ειδύλλιο".

Θα δούμε άλλη ταινία του Γκούσταβ Μποργκ;

Ελπίζω.